Εμείς που μεγαλώσαμε σε χωριό την δεκαετία του 60 και του 70, το να κατέβουμε στο Αργοστόλι – και αυτό γινόταν πολύ σπάνια, όταν η νόνα μου και η μάνα μου είχαν μεγάλη ανάγκη να κατέβουν – φάνταζε σαν ταξίδι στο εξωτερικό.
Όλα ήταν όμορφα, τεράστια, διαφορετικά. Κόσμος, δρόμοι κι όχι χωματόδρομοι, μαγαζιά, βιτρίνες, όλα μαγικά. Το Λιθοστρωτο φανταστικό! Όταν η μάνα μου τέλειωνε τις δουλειές της, αν ήταν καλοκαίρι μας έπαιρνε παγωτό από τον Μακρή και αν ήταν χειμώνας πάστα η γαλακτομπούρεκο.
Στη βιτρίνα του Τσιλιμιδού μια βρύση που κρεμόταν με ένα σχοινί, με ένα μαγικό τρόπο έτρεχε ασταμάτητα (σίγουρα ο Τσιλιμιδός ήξερε να κάνει μαγικά) και λίγα μέτρα πιο πέρα στην γωνία με την Χοιδά, ο Μηνάς. Παράδεισος!!! Στη μέση του μαγαζιού ένας πάγκος φορτωμένος παιχνίδια. Αυτός ο πάγκος είναι ακόμα στα μάτια μου. Αυτοκινητάκια, στρατιωτάκια, αεροπλανάκια, κούκλες, τα πάντα είχε αυτός ο πάγκος.
Τα μάτια μου ποτέ δεν τον χόρτασαν αυτόν το πάγκο και πάντα φεύγαμε απο το μαγαζί με την μάνα μου να με τραβάει από το χέρι, εγώ να κλαίω και μια κυρία που δούλευε πάντα σκυμμένη και μπάλωνε μάλλον τις γυναικείες κάλτσες εκει δεξιά απο την πόρτα του μαγαζιού να με παρηγορεί.
Μέσα σε όλα μου τα τζάτζαλα ένα χαρτί στραπατσαρισμένο, μέσα τυλιγμένο ένα φιλέ για τα μαλλιά που είχε κάποτε αγοράσει η νόνα μου με κατέβασε στο Αργοστόλι του τότε.



