«Κανείς δεν τολμά να το αγοράσει»: Γιατί το μυθικό σπίτι της Αλίκης Βουγιουκλάκη παραμένει απούλητο – και έπεσε η τιμή κατά μισό εκατομμύριο

Περνά ο καιρός, αλλά το πιο διάσημο σπίτι της αθηναϊκής κοσμικής ιστορίας συνεχίζει να μένει χωρίς νέο ιδιοκτήτη. Το διαμέρισμα στη Στησιχόρου, που ταυτίστηκε όσο λίγα με τη ζωή και τον μύθο της Αλίκης Βουγιουκλάκη, παραμένει στην αγορά, παρά τις προσδοκίες και τα δημοσιεύματα που κατά καιρούς έκαναν λόγο για έντονο ενδιαφέρον. Η πραγματικότητα, όμως, αποδεικνύεται πιο σκληρή: αγοραστής δεν έχει βρεθεί ακόμη, με αποτέλεσμα το μεσιτικό γραφείο να προχωρήσει σε σημαντική μείωση της τιμής.

Από τα 4 εκατομμύρια ευρώ, το ιστορικό ακίνητο προσφέρεται πλέον έναντι 3,5 εκατομμυρίων. Μισό εκατομμύριο κάτω, σε μια προσπάθεια να «σπάσει» η στασιμότητα και να προσελκύσει σοβαρούς υποψήφιους. Παρ’ όλα αυτά, το ενδιαφέρον παραμένει περιορισμένο, μετατρέποντας την πώληση σε ένα πραγματικό θρίλερ για γερά νεύρα.

Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Το συγκεκριμένο διαμέρισμα δεν είναι απλώς ένα πολυτελές ακίνητο στο κέντρο της Αθήνας. Είναι ένας χώρος φορτισμένος με ιστορία, μνήμες και συμβολισμούς. Εκεί έζησε η γυναίκα που λατρεύτηκε όσο καμία άλλη από το ελληνικό κοινό. Εκεί γράφτηκαν προσωπικές στιγμές, καλλιτεχνικοί θρίαμβοι αλλά και σιωπηλές αγωνίες, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η εγκατάσταση της Αλίκης Βουγιουκλάκη στη Στησιχόρου έγινε το 1962, σε μια περίοδο που η καριέρα της απογειωνόταν. Ήταν ήδη η αδιαμφισβήτητη πρωταγωνίστρια του ελληνικού κινηματογράφου και το νέο της σπίτι αντανακλούσε αυτή την επιτυχία. Λέγεται πως στο κουδούνι δεν υπήρχε επίθετο. Μόνο το μικρό της όνομα. «Αλίκη». Και αυτό αρκούσε.

Το αρχικό κόστος αγοράς, περίπου 2 εκατομμύρια δραχμές, θεωρούνταν υψηλό αλλά απόλυτα δικαιολογημένο για την εποχή. Το διαμέρισμα, ένα ευρύχωρο ρετιρέ επτά δωματίων στον τέταρτο όροφο νεόδμητης τότε πολυκατοικίας, προσέφερε απρόσκοπτη θέα στο Ζάππειο και μια αίσθηση απομόνωσης μέσα στην καρδιά της πόλης.

Με τα χρόνια, ο χώρος μεταμορφώθηκε. Ιδιαίτερα μετά τον γάμο της με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, το σπίτι γνώρισε παρεμβάσεις που το έκαναν ακόμα πιο εντυπωσιακό. Δεν επρόκειτο για επιδεικτική πολυτέλεια, αλλά για μια σκηνοθετημένη αισθητική, σχεδόν θεατρική. Αντίκες, βαριά έπιπλα, καθρέφτες, στολίδια και αντικείμενα με συναισθηματική αξία συνέθεταν ένα περιβάλλον που θύμιζε σκηνικό παρά πραγματικό σπίτι.

Ξεχωριστή θέση είχε το περίφημο «σαλόνι της κυρίας», γεμάτο κούκλες και δώρα θαυμαστών – μια άτυπη βιτρίνα της λατρείας που δεχόταν. Παρά τη δημόσια εικόνα της, η ίδια προστάτευε με ζήλο την ιδιωτικότητά της. Οι μεγάλες τζαμαρίες καλύπτονταν συνήθως από βαριές, σκούρες κουρτίνες, δημιουργώντας ένα αίσθημα ασφάλειας και απομόνωσης από τον έξω κόσμο.

Μετά το διαζύγιο, το σπίτι άλλαξε για πρώτη φορά χαρακτήρα. Η διακόσμηση προσαρμόστηκε στη νέα φάση της ζωής της. Μια δεύτερη, πιο σύγχρονη ανανέωση πραγματοποιήθηκε το 1995. Ωστόσο, η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Η ασθένεια είχε ήδη κάνει την εμφάνισή της και η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη έφυγε από τη ζωή τον Ιούλιο του 1996, χωρίς να προλάβει να χαρεί ουσιαστικά την τελευταία εκδοχή του σπιτιού της.

Χρόνια αργότερα, εικόνες από το εσωτερικό του διαμερίσματος ήρθαν ξανά στο φως μέσα από τηλεοπτικά αφιερώματα, αποκαλύπτοντας έναν χώρο που μοιάζει να έχει παγώσει στον χρόνο. Η σημερινή του κατάσταση, αν και διατηρημένη, φέρει το βάρος της ιστορίας του. Και αυτό ίσως να είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για την πώληση.

Το ακίνητο πωλείται πλέον για δεύτερη φορά. Η προηγούμενη ιδιοκτήτρια έφυγε από τη ζωή και το σπίτι αναζητά ξανά τον άνθρωπο που θα το κάνει δικό του. Όμως δεν πρόκειται για μια απλή αγοραπωλησία. Όποιος περάσει το κατώφλι, δεν αγοράζει μόνο τετραγωνικά και θέα. Αγοράζει έναν μύθο. Και, όπως φαίνεται, δεν είναι πολλοί εκείνοι που είναι έτοιμοι να τον διαχειριστούν.