Με λόγο αιχμηρό αλλά βαθιά ανθρώπινο, η Μαρία Καρυστιανού εκφράζει τον ανείπωτο πόνο για τους ανθρώπους που χάθηκαν, στρέφοντας ταυτόχρονα το βλέμμα της στην ευθύνη του κράτους. Μιλά για ένα κράτος που, όπως τονίζει, δεν διαθέτει όσα πρέπει και δεν πράττει όσα μπορεί ώστε να αποτρέψει τις παράνομες εισβολές αλλά και τον ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Η παρέμβασή της κινείται σε μια λεπτή αλλά κρίσιμη ισορροπία:
Ναι, οι νόμοι οφείλουν να τηρούνται και τα δικαιώματα της χώρας να διαφυλάσσονται. Όμως, όπως υπογραμμίζει με έμφαση, η ανθρώπινη ζωή είναι αδιαπραγμάτευτη. Και για την προστασία της –λέει– οφείλουμε να εξαντλούμε κάθε διαθέσιμο μέσο, αλλά και να μπορούμε να αποδείξουμε ότι το πράξαμε.
«Το οφείλουμε σε κάθε άνθρωπο», σημειώνει χαρακτηριστικά, υπενθυμίζοντας ότι ο σεβασμός προς τη ζωή δεν είναι απλώς ηθική επιλογή, αλλά θεμελιώδης υποχρέωση μιας οργανωμένης πολιτείας. Γιατί, όπως καταλήγει, αυτό αρμόζει στην ανθρώπινη ζωή: ο μέγιστος σεβασμός και η μέγιστη δυνατή προστασία.
