Μια συνέντευξη που άνοιξε πολλά μέτωπα έδωσε η Μαρία Καρυστιανού, σκιαγραφώντας για πρώτη φορά με σαφήνεια το πολιτικό εγχείρημα που βρίσκεται υπό διαμόρφωση, τις θέσεις της για τα ελληνοτουρκικά, αλλά και τις απόψεις της για ένα από τα πιο ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα: τις αμβλώσεις και το δημογραφικό.
Η ίδια ξεκαθαρίζει από την αρχή ότι αυτό που γεννιέται δεν μοιάζει με τα κόμματα που γνωρίζουμε. Δεν πρόκειται, όπως λέει, για μια ακόμα πολιτική κατασκευή «από τα πάνω», αλλά για κάτι που προέκυψε οργανικά, ως απάντηση σε μια βαθιά κοινωνική ανάγκη. Ένα εγχείρημα που ξεκίνησε από τους πολίτες και φιλοδοξεί να εκφράσει μια πραγματική κοινωνική αντιπολίτευση, έξω από τις παραδοσιακές ταμπέλες.
Μια νέα ιδεολογία χωρίς “δεξιά” και “αριστερά”
Η Μαρία Καρυστιανού περιγράφει το υπό διαμόρφωση σχήμα όχι απλώς ως κόμμα, αλλά ως κίνημα με σαφή ιδεολογικό πυρήνα. Όπως τονίζει, η έλλειψη ετικέτας είναι και ο λόγος που έχει χαρακτηριστεί –ανάλογα με τον συνομιλητή– από «ακροαριστερή» έως «ακροδεξιά». Για την ίδια, όμως, αυτό είναι ένδειξη ότι το εγχείρημα δεν χωρά στα γνωστά καλούπια.
Στον πυρήνα της πρότασης βρίσκεται, όπως λέει, μια νέα ιδεολογία με επίκεντρο τον άνθρωπο. Κοινωνική δικαιοσύνη, κράτος δικαίου και ουσιαστική φροντίδα της κοινωνίας δεν παρουσιάζονται ως συνθήματα, αλλά ως βασικοί άξονες πολιτικής πράξης. «Δεν μιλάμε για διαχείριση, μιλάμε για αλλαγή φιλοσοφίας», είναι το μήνυμα που εκπέμπεται.
Οργάνωση σε εξέλιξη – χωρίς όνομα (ακόμη)
Σε πρακτικό επίπεδο, η συγκρότηση του εγχειρήματος προχωρά με συλλογικές διαδικασίες. Ομάδες επιστημόνων και επαγγελματιών από διαφορετικούς τομείς εντάσσονται διαρκώς, με στόχο τη διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου προγράμματος. Σύμφωνα με την ίδια, η οργανωτική δουλειά βρίσκεται περίπου στο 70%, ωστόσο ένα βασικό στοιχείο παραμένει ανοιχτό: το όνομα.
Η απουσία ονόματος δεν φαίνεται να την ανησυχεί. Αντίθετα, δείχνει να επιβεβαιώνει ότι το βάρος δεν πέφτει στο «περιτύλιγμα», αλλά στο περιεχόμενο και στη διαδικασία. «Το τι θα λέγεται είναι λιγότερο σημαντικό από το τι θα κάνει», είναι η φιλοσοφία που διατρέχει τις τοποθετήσεις της.
Σκληρή στάση για τα ελληνοτουρκικά
Ιδιαίτερα αιχμηρή εμφανίζεται η Μαρία Καρυστιανού στο ζήτημα των ελληνοτουρκικών. Εκφράζει ανοιχτά ανησυχία για την επιθετική στάση της Τουρκίας και δηλώνει προβληματισμένη από το γεγονός ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, προχωρά σε συζητήσεις χωρίς προηγούμενη σαφή ενημέρωση ή δημόσια τοποθέτηση.
Για την ίδια, το πλαίσιο μέσα στο οποίο γίνεται ο διάλογος είναι εξίσου σημαντικό με τον ίδιο τον διάλογο. Θέτει ευθέως το ερώτημα: «Να συζητήσουμε τι και με ποιους όρους;». Υπό τις παρούσες συνθήκες, δηλώνει κατηγορηματικά ότι ένα ταξίδι στην Άγκυρα δεν έπρεπε να πραγματοποιηθεί, κάνοντας λόγο ακόμη και για προσβλητική αντιμετώπιση της ελληνικής πλευράς.
Αναφέρεται επίσης στις δηλώσεις της τουρκικής ηγεσίας και στη συνεχιζόμενη πίεση στο Αιγαίο, υπογραμμίζοντας ότι η απουσία ξεκάθαρης ελληνικής απάντησης εντείνει την ανασφάλεια των πολιτών.
Αμβλώσεις, ακρίβεια και δημογραφικό: ένας κύκλος που κλείνει
Στο θέμα των αμβλώσεων, η Καρυστιανού ξεκαθαρίζει ότι δεν επέλεξε η ίδια να ανοίξει τη συζήτηση. Απαντώντας όμως ως παιδίατρος, παραθέτει αριθμούς που σοκάρουν: δεκάδες χιλιάδες γεννήσεις ετησίως, απέναντι σε εκατοντάδες χιλιάδες αμβλώσεις.
Για την ίδια, το ζήτημα δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένο από την οικονομική πραγματικότητα. Η ακρίβεια και η οικονομική ανασφάλεια παρουσιάζονται ως βασικοί λόγοι που οδηγούν πολλές γυναίκες σε αυτή την επιλογή. «Δεν είναι έλλειψη θέλησης, είναι έλλειψη δυνατότητας», σημειώνει, συνδέοντας άμεσα το θέμα με το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας.
Η λύση, σύμφωνα με την ίδια, δεν βρίσκεται σε ηθικολογικές προσεγγίσεις, αλλά σε πολιτικές φροντίδας: μείωση του κόστους ζωής, στήριξη της οικογένειας και δημιουργία συνθηκών που επιτρέπουν στους ανθρώπους να κάνουν παιδιά χωρίς φόβο για το αύριο.
«Χωρίς ακρίβεια, αλλάζει όλη η κοινωνία»
Κλείνοντας, η Μαρία Καρυστιανού επαναφέρει την ακρίβεια ως τον κοινό παρονομαστή όλων των μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων. Από το δημογραφικό μέχρι τη δημιουργία οικογένειας, η οικονομική πίεση λειτουργεί αποτρεπτικά σε κάθε επίπεδο. Όπως προαναγγέλλει, το πρόγραμμα του εγχειρήματος θα περιλαμβάνει εκτεταμένα μέτρα για το κόστος ζωής, θεωρώντας ότι εκεί κρίνονται όλα.
Το μήνυμα είναι σαφές: χωρίς ουσιαστική αντιμετώπιση της ακρίβειας, καμία πολιτική συζήτηση δεν έχει νόημα. Και ίσως γι’ αυτό το εγχείρημα που περιγράφει να προκαλεί ήδη τόσο έντονες αντιδράσεις.
