Σε μια οργισμένη αλλά βαθιά ανθρώπινη τοποθέτηση, η Μαρία Καρυστιανού καταγγέλλει ευθεία διαστρέβλωση των λόγων της σχετικά με τα τραγικά γεγονότα στη Χίο, κάνοντας λόγο για σκόπιμη παραπλάνηση και προσπάθεια φίμωσης μετά την έναρξη της διαδικασίας συγκρότησης του Κινήματός της.
Όπως τονίζει, η λέξη «εισβολή», την οποία χρησιμοποίησε για να περιγράψει μια πράξη οργανωμένη από διακινητές, μετατράπηκε δολίως σε «εισβολείς», με αποτέλεσμα να της αποδοθούν θέσεις που όχι μόνο δεν εξέφρασε, αλλά αντιβαίνουν πλήρως στην ιδιότητά της ως παιδιάτρου και ανθρώπου.
«Αν σκοπός είναι να μείνω βουβή, δεν θα το πετύχουν»
Η Μαρία Καρυστιανού ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να σωπάσει, ακόμη κι αν —όπως λέει— οι δηλώσεις της παρερμηνεύονται συστηματικά με στόχο τον διχασμό της κοινωνίας και την απαξίωση ενός ιστορικού αγώνα για βαθιές θεσμικές αλλαγές.
Με λόγο φορτισμένο, υπενθυμίζει ότι οι άνθρωποι που χάθηκαν στη Χίο είναι ζωές που κόπηκαν απότομα, όπως και εκείνες των θυμάτων στα Τέμπη, και καλεί σε έναν ευρύτερο προβληματισμό:
ποιοι εργαλειοποιούν κατατρεγμένους ανθρώπους, ποιοι ευθύνονται για πολέμους, ξεριζωμό και δυστυχία, και ποιες διεθνείς και τοπικές «ελίτ» μετατρέπουν —όπως λέει— την Ελλάδα σε «αποθήκη ψυχών».
«Δεν θα μπορούσα ΠΟΤΕ να ταχθώ υπέρ του θανάτου παιδιών»
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει στην ιδιότητά της ως παιδιάτρου, τονίζοντας ότι έχει αφιερώσει τη ζωή της στη θεραπεία και την προστασία των παιδιών, γεγονός που καθιστά —όπως σημειώνει— αδιανόητη οποιαδήποτε προσπάθεια να παρουσιαστεί ως υποστηρίκτρια της βίας ή του θανάτου.
Ο αγώνας της, όπως λέει, είναι βαθιά προσωπικός αλλά και συλλογικός. Ένας όρκος που ξεκίνησε από τη δικαίωση του παιδιού της και συνεχίζεται «με όση φωνή έχει» για όλα τα παιδιά, όλους τους γονείς και κάθε ανθρώπινο δικαίωμα.
Το όραμα: μια κοινωνία δικαίου με επίκεντρο τον άνθρωπο
Η Μαρία Καρυστιανού περιγράφει το όραμά της για μια ελεύθερη κοινωνία όπου:
-
ο άνθρωπος βρίσκεται πάνω απ’ όλα,
-
η ανάπτυξη και η ευημερία είναι δεδομένες,
-
η ασφάλεια επιτρέπει τη δημιουργία και την εργασία σε μια πολιτισμένη χώρα.
Παρά τις επιθέσεις που, όπως προειδοποιεί, θα δεχθεί αυτός ο κοινός αγώνας, δηλώνει αποφασισμένη. Σε μια χώρα που —κατά την ίδια— διαχρονικά αδιαφόρησε για τον ξεριζωμό των παιδιών της ως μετανάστες, οραματίζεται μια «μεγάλη αγκαλιά» που θα τα κρατήσει εδώ και θα φέρει πίσω όσα ξενιτεύτηκαν.
«Σε κάθε ερώτηση, η μόνη απάντηση είναι: Ο άνθρωπος»
Κλείνοντας, στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: η ψυχή, ο πολιτισμός και η αγάπη για τον συνάνθρωπο δεν έσβησαν. Και όσο κι αν επιχειρηθεί η φίμωση ή η παραχάραξη, η ίδια θα συνεχίσει.
Γιατί, όπως λέει,
«Το καλό θα νικήσει».
