Με καθυστέρηση μηνών, αντιδράσεις που θυμίζουν «τρέξιμο την τελευταία στιγμή» και σοβαρά ερωτήματα για το ποιος αποφασίζει τελικά για τις τοπικές κοινωνίες, ανοίγει ξανά η συζήτηση για το Θαλάσσιο Πάρκο Ιονίου.
Την υπόθεση φέρνει στο προσκήνιο ο δημοτικός σύμβουλος Βαγγέλης Θεοφιλάτος, ασκώντας αιχμηρή κριτική τόσο στη δημοτική αρχή Ληξουρίου όσο και στην αντιπολίτευση, που –όπως υποστηρίζει– «ξύπνησαν αργά».
Η διαβούλευση που πέρασε… σχεδόν απαρατήρητη
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει, το αρμόδιο υπουργείο:
ξεκίνησε τη διαβούλευση για τα δύο θαλάσσια πάρκα (Ιονίου και Αιγαίου) στα μέσα Ιουλίου 2025
και την ολοκλήρωσε στις 22 Σεπτεμβρίου 2025
Δηλαδή, σχεδόν πέντε μήνες ανοιχτής διαδικασίας για παρατηρήσεις και προτάσεις πολιτών και φορέων.
«Δεν αργήσαμε και πολύ…», σχολιάζει σκωπτικά, αφήνοντας σαφείς αιχμές για την απουσία έγκαιρης αντίδρασης.
Οι αριθμοί που προκαλούν ανησυχία
Το Θαλάσσιο Πάρκο Ιονίου προβλέπει σοβαρούς περιορισμούς σε 80 παραλίες στα νησιά του Ιονίου και στις ακτές της Δυτικής Πελοποννήσου:
24 παραλίες στην Κεφαλονιά
6 στη Λευκάδα
4 στη Ζάκυνθο
2 στα Κύθηρα
Ιδιαίτερη σημασία για την Παλλική έχουν:
Βάτσα
Βραχυνάρι
Κουνόπετρα
Μέγας Λάκκος
Όλες περιλαμβάνονται στις περιοχές που μπαίνουν στο καθεστώς του πάρκου.
«Άλλοι εκτός, άλλοι μέσα»
Αίσθηση προκαλεί και η αναφορά ότι η Κέρκυρα μένει εκτός, με το καυστικό σχόλιο πως «δεν έχει τίποτα εκεί…», αφήνοντας υπονοούμενα για άνιση μεταχείριση περιοχών.
Περιβάλλον, αλλά με ποιο τίμημα;
Το πλαίσιο συνδέεται με τον ευρωπαϊκό στόχο 30/30, δηλαδή την προστασία του 1/3 των χωρικών θαλάσσιων υδάτων έως το 2030.
Ωστόσο, ο Θεοφιλάτος θέτει κρίσιμα ερωτήματα:
Πώς συνδυάζεται η περιβαλλοντική προστασία με την αλιεία;
Τι γίνεται με τις τοπικές οικονομίες;
Γιατί, όπως λέει, προηγήθηκαν τα “θαλάσσια οικόπεδα” για εξορύξεις και ακολούθησε η συμμόρφωση με τις ευρωπαϊκές οδηγίες;
«Σχεδίασαν για μας, χωρίς εμάς»
Κλείνοντας, ζητά τουλάχιστον στο επερχόμενο δημοτικό συμβούλιο να υπάρχει παρουσία του
ΟΦΥΠΕΚΑ,
ώστε πολίτες και αιρετοί να καταλάβουν τι ακριβώς έχει σχεδιαστεί και με ποιες συνέπειες.
Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό:
👉 Προστασία της φύσης ή αποφάσεις ερήμην των τοπικών κοινωνιών;
Και κυρίως, γιατί η συζήτηση ξεκινά όταν ο χρόνος έχει ήδη χαθεί;



