Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις δεν αρκούν. Στιγμές που ο πόνος ξεχειλίζει και μετατρέπεται σε κραυγή. Αυτό ακριβώς αποτυπώνει η δημόσια τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού, μια παρέμβαση που επαναφέρει στο προσκήνιο το αμείλικτο «γιατί» πίσω από κάθε άδικο θάνατο — και κυρίως την ευθύνη.
Με αφορμή τα συνεχή δυστυχήματα, από εργατικά ατυχήματα και τροχαία μέχρι τραγωδίες μεγάλης κλίμακας, η Μαρία Καρυστιανού μιλά για ευθύνες που δεν μπορούν πλέον να αποσιωπηθούν. «Κάθε δυστύχημα αποκαλύπτει τραγικές ευθύνες», τονίζει, υπογραμμίζοντας ότι τίποτα από αυτά δεν ήταν μοιραίο. Θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.
«Τα μέτρα ασφάλειας δεν είναι θεωρίες»
Στο επίκεντρο της παρέμβασής της βρίσκεται η λειτουργία του κράτους. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, επισημαίνει, οφείλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους: να διασφαλίζουν τη συμμόρφωση με τη νομοθεσία και να προστατεύουν την ανθρώπινη ζωή στην πράξη — όχι στα χαρτιά. Γιατί η ασφάλεια δεν είναι θεωρία· είναι η απόδειξη ότι ένα κράτος λειτουργεί και φροντίζει τους πολίτες του.
Οι αριθμοί σοκάρουν: δεκάδες εργατικά ατυχήματα, αμέτρητοι θάνατοι στην άσφαλτο, 57 άνθρωποι που δεν γύρισαν ποτέ από το ταξίδι τους με το τρένο, δύο ακόμη ζωές που χάθηκαν πρόσφατα από ακραία καιρικά φαινόμενα. Κοινός παρονομαστής; Άδικοι, μαρτυρικοί θάνατοι.
Ο ανείπωτος πόνος και το αίτημα για δικαιοσύνη
«Κάποια σπίτια πάλι έκλεισαν», λέει. Και κάποια παιδιά δεν θα ξανανιώσουν ποτέ «εκείνο το χάδι, εκείνο το φιλί της μάνας». Λόγια που βαραίνουν, γιατί ειπώνονται από άνθρωπο που γνωρίζει τον πόνο καλά. Η ψυχή της, όπως δηλώνει, στέκεται δίπλα σε όσους μένουν πίσω — στις οικογένειες που καλούνται να ζήσουν με το κενό.
Η Μαρία Καρυστιανού ζητά να βγει γρήγορα η αλήθεια στο φως και, εφόσον αποδειχθούν παραβάσεις του νόμου, οι υπεύθυνοι να τιμωρηθούν. Δηλώνει παρούσα, δίπλα στους ανθρώπους που πενθούν, σε ό,τι χρειαστούν για τη δικαίωση των αγαπημένων τους.
Μια κραυγή που δεν ζητά απλώς συμπόνια. Ζητά ευθύνη. Και δικαιοσύνη.
