Μεγάλη ημέρα για την ελληνική ιστοριογραφία.
Έπειτα από δεκαετίες ερευνών, χιλιάδες βιβλία, εκατοντάδες ιστορικούς, οικονομολόγους και πολιτικούς επιστήμονες, ένας φανατικός υπερασπιστής του Κυριάκου Μητσοτάκη κατάφερε επιτέλους να λύσει το μυστήριο της σύγχρονης Ελλάδας.
Για όλα φταίει ο Αντώνης Σαμαράς.
Για το 1993; Σαμαράς.
Για τον Ανδρέα Παπανδρέου; Σαμαράς.
Για τα Μνημόνια; Σαμαράς.
Για τον Τσίπρα; Πάλι Σαμαράς.
Για τις Πρέσπες; Εννοείται Σαμαράς.
Και τώρα, αν αύριο η Νέα Δημοκρατία χάσει ποσοστά ή την κυβέρνηση, μην ψάχνετε ακρίβεια, κυβερνητικές επιλογές, κοινωνική δυσαρέσκεια ή πολιτικές ευθύνες.
Σαμαράς.
Έτοιμη η ανάλυση.
Τόσο απλά.
Για το 1993 υπάρχει ένα γεγονός. Και δεν χρειάζεται να το κρύψουμε
Ας αρχίσουμε από εκεί όπου ο συντάκτης πράγματι διαθέτει ισχυρό επιχείρημα.
Το 1993 η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη έχασε τη δεδηλωμένη όταν ο Γιώργος Συμπιλίδης αποχώρησε από τη ΝΔ, η κυβερνητική δύναμη περιορίστηκε στους 150 βουλευτές και ακολούθησαν πρόωρες εκλογές. Ο ρόλος του Αντώνη Σαμαρά και της Πολιτικής Άνοιξης σε εκείνη την εξέλιξη αποτελεί ιστορικό γεγονός και όχι κατασκευή.
Μάλιστα, η ίδια η Βουλή καταγράφει ότι η ΝΔ είχε λάβει στις εκλογές του 1990 46,89% – όχι ακριβώς το αυθαίρετο «47%», αλλά πράγματι πολύ κοντά.
Ωραία.
Μέχρι εδώ ιστορία.
Από εδώ και πέρα αρχίζει η μυθολογία.
Διότι από το «ο Σαμαράς είχε καθοριστικό ρόλο στην πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη» μέχρι το «μας κατσικώθηκε η Μιμή στον σβέρκο εξαιτίας του Σαμαρά» υπάρχει μια μικρή απόσταση.
Περίπου όσο από την πολιτική ανάλυση μέχρι το καφενείο.
Γιατί μετά την πτώση της κυβέρνησης έγιναν –μια μικρή λεπτομέρεια– εκλογές.
Και στις εκλογές ο ελληνικός λαός έδωσε στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου 46,88% και 170 έδρες, ενώ η ΝΔ έπεσε στο 39,30%.
Τον Παπανδρέου, δηλαδή, δεν τον εγκατέστησε ο Σαμαράς στο Μαξίμου με γερανό.
Τον ψήφισαν οι Έλληνες.
Αλλά προφανώς, όταν γράφουμε αγιογραφία για τους Μητσοτάκηδες, ακόμη και οι ψηφοφόροι μπορούν να διαγραφούν από την Ιστορία.
Και κάπου εμφανίζεται και ο… Κόκκαλης
Ακολουθεί το υπέροχο:
«Κάποιοι κακοί λένε» ότι ο Σαμαράς έριξε τον Μητσοτάκη κατόπιν εντολής Κόκκαλη για τον ΟΤΕ.
Α, μάλιστα.
Το παλιό δημοσιογραφικό κόλπο του «δεν το λέω εγώ, κάποιοι το λένε».
Εξαιρετικό.
Με την ίδια τεχνική μπορούμε να γράψουμε σχεδόν οτιδήποτε.
Κάποιοι λένε ότι αύριο θα προσγειωθούν εξωγήινοι στο Σύνταγμα.
Δεν το πιστεύουμε φυσικά.
Απλώς το αναφέρουμε.
Αν υπάρχει τεκμήριο ότι ο Σαμαράς ανέτρεψε κυβέρνηση «κατόπιν εντολής Κόκκαλη», παρουσιάστε το.
Έγγραφο.
Μαρτυρία.
Δικαστική απόφαση.
Κάτι.
Διαφορετικά έχουμε πολιτικό κουτσομπολιό μεταμφιεσμένο σε ιστορικό δεδομένο.
Ο Σαμαράς μάς έφερε και τον Τσίπρα!
Και φτάνουμε στο πραγματικό διαμάντι.
Ο Σαμαράς, μας λέει, έριξε την κυβέρνηση Παπαδήμου και τελικά μας έφερε τον Τσίπρα.
Εδώ πια ο Αντώνης Σαμαράς αποκτά σχεδόν υπερφυσικές ιδιότητες.
Διότι η κυβέρνηση Παπαδήμου δημιουργήθηκε ως κυβέρνηση συγκεκριμένης αποστολής, με τη συμμετοχή ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, μέσα σε εξαιρετικά συγκεκριμένες συνθήκες της κρίσης.
Είναι επίσης αλήθεια ότι ο Σαμαράς πίεζε για εκλογές και η ΝΔ είχε θέσει ως πολιτική της γραμμή εκλογική αναμέτρηση πριν από το Πάσχα του 2012.
Αυτό μπορούμε να το συζητήσουμε.
Να τον κρίνουμε.
Να πούμε ότι έκανε λάθος.
Αλλά το άλμα από εκεί στο:
«ΕΣΥ μας έφερες τον Τσίπρα»
είναι εκπληκτικό.
Δηλαδή δεν υπήρξε πενταετής ύφεση.
Δεν υπήρξε κατάρρευση εισοδημάτων.
Δεν υπήρξε ανεργία.
Δεν υπήρξαν Μνημόνια.
Δεν υπήρξε κοινωνική έκρηξη.
Δεν υπήρξε ΠΑΣΟΚ που κατέρρευσε.
Δεν υπήρχαν εκατομμύρια ψηφοφόροι που μετακινήθηκαν.
Δεν υπήρξαν εκλογές το 2015.
Υπήρχε ένας Σαμαράς που καθόταν σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και κατασκεύαζε τον Τσίπρα.
Πολιτική επιστήμη επιπέδου Netflix.
Και οι Πρέσπες; Μα φυσικά, πάλι ο Αντώνης!
Ακόμη καλύτερη είναι η λογική για το Μακεδονικό.
Μπορεί κανείς απολύτως θεμιτά να θεωρεί ότι η στρατηγική Σαμαρά στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ήταν λανθασμένη.
Μπορεί επίσης να υποστηρίζει ότι χάθηκε τότε ευκαιρία συμβιβασμού.
Αυτό όμως είναι πολιτική και ιστορική αξιολόγηση.
Δεν μετατρέπει αυτομάτως τον Σαμαρά σε συνυπογράφοντα της Συμφωνίας των Πρεσπών 26 χρόνια αργότερα.
Τη Συμφωνία των Πρεσπών την υπέγραψε συγκεκριμένη κυβέρνηση.
Την υπερασπίστηκαν συγκεκριμένοι πολιτικοί.
Και την κύρωσε συγκεκριμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Αν λοιπόν θέλουμε να μιλάμε για πολιτική ευθύνη, ας την αποδίδουμε σε εκείνους που λαμβάνουν τις αποφάσεις.
Όχι στους πολιτικούς αντιπάλους τους επειδή κάποτε, δεκαετίες πριν, ακολούθησαν διαφορετική στρατηγική.
Διαφορετικά μπορούμε να φτάσουμε μέχρι τον Μέγα Αλέξανδρο.
Κάτι θα βρούμε να του χρεώσουμε κι εκείνου.
Το καλύτερο όμως έρχεται στο τέλος
Ο Σαμαράς κατηγορείται σήμερα ότι θέλει να «πλήξει την Παράταξη».
Προσέξτε τη συλλογιστική.
Αν ο πρώην πρωθυπουργός διαφωνεί με τον σημερινό πρωθυπουργό, πλήττει την Παράταξη.
Αν ασκεί κριτική, υποκινείται από «μίσος και εμπάθεια».
Αν επιμένει στις απόψεις του, έχει «μωροφιλοδοξία».
Και αν η κριτική του προκαλέσει πολιτική ζημιά στον Κυριάκο Μητσοτάκη, τότε περίπου θα έχει διαπράξει εθνικό σαμποτάζ.
Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα.
Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός Μητσοτάκη.
Όπως δεν ήταν ιδιοκτησία του Σαμαρά.
Ούτε του Καραμανλή.
Ούτε κανενός άλλου αρχηγού της.
Και ένας πρώην πρωθυπουργός έχει κάθε δικαίωμα να διαφωνεί ακόμη και σκληρά με τον σημερινό.
Οι απόψεις του κρίνονται.
Δεν απαγορεύονται.
Και όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα, αρχίζει το γηροκομείο
Και μετά από όλη αυτή την υψηλού επιπέδου πολιτική ανάλυση, φτάνουμε στο ακαταμάχητο επιχείρημα:
«Τράβα σε κάνα Οίκο Φροντίδας Ηλικιωμένων Πολιτικάντηδων».
Εδώ πραγματικά σηκώνουμε τα χέρια ψηλά.
Τι να απαντήσεις;
Μπροστά σε τέτοια πολιτική σκέψη υποχωρούν ο Θουκυδίδης, ο Μακιαβέλι και ο Μαξ Βέμπερ μαζί.
Όταν δεν μπορείς πλέον να αντικρούσεις έναν πολιτικό, του λες ότι γέρασε.
Τρομερό.
Με αυτή τη λογική βέβαια, θα πρέπει να αποφασίσουμε κάποια ηλικία στην οποία αφαιρείται το δικαίωμα πολιτικής άποψης.
75;
80;
Να καταθέσουμε τροπολογία.
Η πραγματική αγωνία δεν αφορά το 1993
Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία.
Το κείμενο υποτίθεται ότι μιλάει για το 1993, τον Παπαδήμο, τον Τσίπρα και το Μακεδονικό.
Στην πραγματικότητα μιλάει για το σήμερα.
Και αποκαλύπτει μια πολύ συγκεκριμένη αγωνία:
μήπως ο Σαμαράς κάνει πολιτική ζημιά στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Όλα τα υπόλοιπα είναι η ιστορική συσκευασία.
Γι’ αυτό πρέπει να παρουσιαστεί ως ο άνθρωπος που κατέστρεψε τα πάντα επί 36 χρόνια.
Γι’ αυτό πρέπει να είναι αρχομανής, εμπαθής, μισαλλόδοξος και περίπου υπεύθυνος για κάθε πολιτική συμφορά από το 1990 μέχρι σήμερα.
Γιατί αν τον αντιμετωπίσεις απλώς ως έναν πρώην πρωθυπουργό που διαφωνεί βαθιά με τη σημερινή ηγεσία της ΝΔ, τότε πρέπει να κάνεις κάτι πολύ δυσκολότερο:
να απαντήσεις σε αυτά που λέει σήμερα.
Και αυτό είναι προφανώς πιο δύσκολο από το να του προτείνεις γηροκομείο.
Οπότε, ναι.
Βρέθηκε ο ένοχος.
Για τον Παπανδρέου, τον Τσίπρα, τα Μνημόνια, τις Πρέσπες και πιθανότατα για ό,τι συμβεί στις επόμενες εκλογές.
Ο Αντώνης Σαμαράς.
Και αν αύριο βρέξει;
Μην αποκλείσετε τίποτα.
