Φρόσω Μπελαβίτα & Πίτσα Κατινέλα: «Ωρή, στη Βλάχοπούλα επηγαίναμε για λουκουμάδες κι εφεύγαμε ερωτευμένες!»
Η σατιρική σειρά του Kefalonia Magazine – Επεισόδιο 6
Αργοστόλι. Ένα φθινοπωρινό απόγευμα. Η Φρόσω Μπελαβίτα έχει ανακαλύψει στο κινητό της παλιές φωτογραφίες από τη θρυλική «Βλαχοπούλα». Η Πίτσα Κατινέλα κάθεται δίπλα της με έναν καφέ και μια σακούλα κουλουράκια. Μόλις βλέπει τη φωτογραφία, αφήνει κάτω το φλιτζάνι και ανοίγει τα μάτια της διάπλατα.
ΦΡΟΣΩ: Ωρή Πίτσααα! Κοίτα τι εβρήκα! Τη Βλαχοπούλα! Τη θυμάσαι, μωρή;
ΠΙΤΣΑ: Άμα τη θυμάμαι; Ωρή, εκεί μέσα έχω αφήσει περισσότερα λεφτά απ’ όσα έχω δώσει στον ΕΝΦΙΑ!
ΦΡΟΣΩ: Αχ, τι εποχές! Κυριακή απόγευμα, βροχούλα στο Αργοστόλι, η πλατεία γεμάτη κόσμο κι εμείς να μπαίνουμε στη Βλαχοπούλα σαν τις βασίλισσες!
ΠΙΤΣΑ: Εσύ, ωρή, έμπαινες σαν βασίλισσα! Εγώ έμπαινα σαν πεινασμένος λύκος! Εσύ έψαχνες γαμπρό κι εγώ έψαχνα πού εβάλανε το γαλακτομπούρεκο!
ΦΡΟΣΩ: Μα ήμασταν όμορφα κορίτσια, Πίτσα μου! Όλο το Αργοστόλι μας εκοίταζε!
ΠΙΤΣΑ: Εσένα σε εκοίταζαν γιατί εφόραγες εκείνη την κόκκινη φούστα που έλαμπε από το Λιθόστρωτο μέχρι το Φανάρι! Εμένα με εκοίταζαν γιατί είχα παραγγείλει τρεις πάστες και περίμεναν να δουν άμα θα φάω και τέταρτη!
ΦΡΟΣΩ: Αχ, οι Κυριακές τση δεκαετίας του ’80! Στις έξι η ώρα, όλο το Αργοστόλι στη Βλαχοπούλα!
ΠΙΤΣΑ: Και η έγχρωμη τηλεόραση να παίζει ποδόσφαιρο! Ωρή, θυμάσαι; Όλοι είχανε πιάσει στασίδι μπροστά τση!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ δεν εκοίταζα ποδόσφαιρο. Εκοίταζα τον Σπύρο που καθότανε δίπλα στην τηλεόραση!
ΠΙΤΣΑ: Το ξέρω, ωρή! Κι εσύ επήγαινες να δεις τον Σπύρο κι εκείνος επήγαινε να δει τον Παναθηναϊκό! Τρίγωνο ερωτικό με διαιτητή!
ΦΡΟΣΩ: Μη μου θυμίζεις τον Σπύρο! Ήτανε ο πρώτος μεγάλος μου έρωτας!
ΠΙΤΣΑ: Πρώτος; Ωρή, είχες τόσους πρώτους έρωτες που άμα τσου βάλουμε στη σειρά, θα κάνουμε παρέλαση μεγαλύτερη από τση 28ης Οκτωβρίου!
ΦΡΟΣΩ: Είσαι ζηλιάρα! Τότε όλοι οι νέοι εφοράγανε τα καλά τους, εχτενίζονταν, εβαζαν κολόνια και ερχόντουσαν στην πλατεία!
ΠΙΤΣΑ: Ε, βέβαια! Δεν είχαμε Instagram, ωρή! Το Instagram τση εποχής ήτανε η Βλαχοπούλα! Έμπαινες, σ’ έβλεπε όλο το Αργοστόλι και μέχρι το βράδυ ήξερε η μισή Κεφαλονιά με ποιον εκάθισες!
ΦΡΟΣΩ: Και δεν είχε ούτε stories ούτε φίλτρα!
ΠΙΤΣΑ: Είχε, ωρή! Stories κάνανε οι κουτσομπόλες και φίλτρο ήτανε η μάνα σου, που άμα δεν τση άρεσε ο γαμπρός, δεν επέρναγε ούτε από την πόρτα!
ΦΡΟΣΩ: Αχ, εκείνα τα φλερτ! Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα χαρτάκι με τηλέφωνο!
ΠΙΤΣΑ: Και μετά επερίμενες τρεις μέρες να σε πάρει τηλέφωνο! Κι άμα εσήκωνε το ακουστικό ο πατέρας σου, ετελείωνε ο έρωτας πριν αρχίσει!
ΦΡΟΣΩ: Θυμάσαι τότε που μου είχε τηλεφωνήσει ο Μάκης και απάντησε η μάνα μου;
ΠΙΤΣΑ: Πώς δεν θυμάμαι! Του είπε «η Φρόσω διαβάζει» κι εσύ είχες τελειώσει το σχολείο τρία χρόνια πριν!
ΦΡΟΣΩ: Η μάνα μου ήτανε αυστηρή!
ΠΙΤΣΑ: Αυστηρή; Ωρή, η μάνα σου ήτανε η πρώτη υπηρεσία κυβερνοασφάλειας τση Κεφαλονιάς, χωρίς να υπάρχει ίντερνετ!
Η Φρόσω μεγεθύνει μια παλιά φωτογραφία στο κινητό.
ΦΡΟΣΩ: Κοίτα εδώ! Η παλιά Βλαχοπούλα! Και θυμάσαι τα σκούρα γυάλινα φλιτζάνια;
ΠΙΤΣΑ: Πώς δεν τα θυμάμαι! Ωρή, εφκειά τα φλιτζάνια ήτανε πιο διάσημα κι από τους ποδοσφαιριστές που εβλέπαμε στην τηλεόραση!
ΦΡΟΣΩ: Κι ο Θανάσης που μας εξυπηρετούσε!
ΠΙΤΣΑ: Και ο Παναγής, ο Γιώργος, ο Χριστόφορος, ο Αποστόλης! Ωραία παιδιά, εργατικά, με το χαμόγελο! Η dream team τση Βλαχοπούλας!
ΦΡΟΣΩ: Τότε, ωρή, δεν υπήρχανε influencers!
ΠΙΤΣΑ: Υπήρχανε, μωρή! Ο Θανάσης έφερνε τον δίσκο με τα γλυκά και επηρέαζε ολόκληρο το τραπέζι να παραγγείλει κι άλλο! Εφκειό είναι influence, όχι να ποζάρεις με ένα γιαούρτι στο κινητό!
ΦΡΟΣΩ: Και στο ταμείο ο κύριος Τάκης! Αχ, πόση αγωνία είχαμε κάθε φορά!
ΠΙΤΣΑ: Εγώ είχα, ωρή! Γιατί επερίμενα τους λουκουμάδες!
ΦΡΟΣΩ: «Έχουν βγει;» ερωτούσαμε!
ΠΙΤΣΑ: Κι εκείνος μας έλεγε «σε πέντε λεπτά»!
ΦΡΟΣΩ: Αχ, τι αγωνία!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, ούτε τα αποτελέσματα των Πανελληνίων δεν επερίμενα με τέτοια λαχτάρα! «Βγήκανε οι λουκουμάδες;» ήταν το εθνικό ερώτημα τση Κυριακής!
ΦΡΟΣΩ: Και μόλις εβγαίνανε, ζεστοί, με το μέλι!
ΠΙΤΣΑ: Εφκειή ήτανε η πραγματική ευτυχία, ωρή! Όχι τα σημερινά «στείλε μου καρδούλα»! Εγώ ήθελα να μου στείλουνε λουκουμάδες!
ΦΡΟΣΩ: Εμένα μια φορά μου είχε στείλει λουκουμάδες ο Νίκος!
ΠΙΤΣΑ: Ναι, και μετά επήγες και εκάθισες με τον Γεράσιμο!
ΦΡΟΣΩ: Ε, τι να έκανα; Ο Γεράσιμος είχε μηχανάκι!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, ο Νίκος σου έστελνε λουκουμάδες κι ο Γεράσιμος είχε μηχανάκι! Από τότε εφάνηκε πως εσύ δεν έψαχνες έρωτα, έκανες μελέτη συγκοινωνιακού έργου!
ΦΡΟΣΩ: Μη με συκοφαντείς! Είχα ρομαντική ψυχή!
ΠΙΤΣΑ: Και πρακτικό μυαλό! Άμα είχε ο άλλος μηχανάκι, αυτοκίνητο ή εξοχικό, τον ερωτευόσουν πιο γρήγορα!
ΦΡΟΣΩ: Εσύ όμως θυμάσαι εκείνη τη σεράνο; Θεϊκή!
ΠΙΤΣΑ: Τη θυμάμαι! Και το προφιτερόλ, και τον μπακλαβά, και το γαλακτομπούρεκο!
ΦΡΟΣΩ: Εσύ θυμάσαι όλα τα γλυκά, αλλά κανέναν γαμπρό!
ΠΙΤΣΑ: Γιατί, ωρή, οι γαμπροί έρχονται και φεύγουνε. Το καλό προφιτερόλ μένει για πάντα στην καρδιά σου! Και καμιά φορά και στη μέση σου!
ΦΡΟΣΩ: Είχε κι εκείνη τη ζεστή κρέμα! Τη θυμάσαι;
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, μη μου τη θυμίζεις και θα βάλω τα κλάματα! Μετά από ξενύχτι, εκαθόμασταν στις καρέκλες τση πλατείας και επεριμέναμε να βγει φρέσκια!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ μετά τα ξενύχτια επερίμενα να με συνοδέψει κανένας ωραίος νέος στο σπίτι!
ΠΙΤΣΑ: Κι εγώ επερίμενα την κρέμα! Και τελικά, ωρή, η κρέμα ήτανε πιο συνεπής! Όποτε μας ελέγανε πως θα βγει, έβγαινε. Οι γαμπροί όλο υποσχέσεις ήτανε!
ΦΡΟΣΩ: Αχ, Πίτσα μου! Τότε η ζωή ήτανε αλλιώς! Δεν είχαμε κινητά, ούτε Facebook, ούτε Instagram!
ΠΙΤΣΑ: Είχαμε, όμως, την πλατεία, ωρή! Κι άμα ήθελες να μάθεις τα νέα, έκανες μια βόλτα και τα μάθαινες όλα!
ΦΡΟΣΩ: Και τις κακές γλώσσες!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, οι κακές γλώσσες τση εποχής ήτανε πιο γρήγορες από το σημερινό Wi-Fi! Επήγαινες για καφέ στις έξι κι ως τις επτά ήξερε η μάνα σου με ποιον εμίλησες, τι εφόραγες και πόσους λουκουμάδες έφαγες!
ΦΡΟΣΩ: Εμένα μια φορά με είδανε να μιλάω με δύο αγόρια!
ΠΙΤΣΑ: Το θυμάμαι! Μέχρι το βράδυ είχανε βγάλει ανακοίνωση πως αρραβωνιάστηκες και τους δύο!
ΦΡΟΣΩ: Και την άλλη μέρα εμάλωσε η μάνα μου μαζί μου!
ΠΙΤΣΑ: Ε, βέβαια! Στο παλιό Αργοστόλι δεν χρειαζόταν να κάνεις κάτι για να σε κουτσομπολέψουνε. Αρκούσε να περάσεις μπροστά από τη Βλαχοπούλα με καινούργιο παλτό!
ΦΡΟΣΩ: Θυμάσαι τις Κυριακές με τους ποδοσφαιρικούς αγώνες; Όλοι μπροστά στην τηλεόραση!
ΠΙΤΣΑ: Πώς δεν θυμάμαι! Άμα έβαζε γκολ η ομάδα, εσηκωνότανε όλο το μαγαζί!
ΦΡΟΣΩ: Κι άμα έχανε;
ΠΙΤΣΑ: Εγινότανε δικαστήριο! Ο διαιτητής έφταιγε, ο προπονητής έφταιγε, ο τερματοφύλακας έφταιγε! Μόνο ο λουκουμάς ήτανε αθώος!
ΦΡΟΣΩ: Ωρή, εκείνα τα χρόνια είχαμε πραγματική κοινωνική ζωή!
ΠΙΤΣΑ: Είχαμε, μωρή! Καθόμασταν αντικριστά και μιλούσαμε. Δεν εκοιτάζαμε ένα κινητό όλη την ώρα!
ΦΡΟΣΩ: Αν υπήρχε τότε Instagram, θα ήμουνα μεγάλη influencer!
ΠΙΤΣΑ: Ωρή, εσύ ήσουνα influencer χωρίς κινητό! Εμπαινες στη Βλαχοπούλα με καινούργιο φόρεμα και την άλλη Κυριακή το είχανε αντιγράψει πέντε κοπέλες και το είχε καταραστεί η μάνα σου!
ΦΡΟΣΩ: Και πόσα ζευγάρια εγνωριστήκανε εκεί! Πόσοι έρωτες, πόσες παρέες!
ΠΙΤΣΑ: Και πόσοι εχωρίσανε, ωρή! Μην τα ξεχνάς εφκειά!
ΦΡΟΣΩ: Ε, οι μεγάλοι έρωτες έχουν και δράματα!
ΠΙΤΣΑ: Στη Βλαχοπούλα, ωρή, μπορούσες να πας ελεύθερος, να φύγεις ερωτευμένος και την άλλη Κυριακή να ξαναπάς χωρισμένος! Πιο γρήγορα κι από την έκδοση ταυτότητας!
ΦΡΟΣΩ: Πάντως, Πίτσα μου, η Βλαχοπούλα ήτανε κάτι παραπάνω από ζαχαροπλαστείο!
ΠΙΤΣΑ: Ήτανε, ωρή. Ήτανε το στέκι μας. Εκεί εμεγαλώσαμε, εγελάσαμε, ερωτευτήκαμε, εμαλώσαμε, ξαναφιλιώσαμε. Κι εκείνοι οι άνθρωποι πίσω από τον πάγκο μάς εκάνανε να νιώθουμε σαν στο σπίτι μας.
ΦΡΟΣΩ: Και τώρα έχουνε μείνει οι φωτογραφίες και οι αναμνήσεις…
ΠΙΤΣΑ: Ναι, μωρή. Και μερικές φορές μια φωτογραφία φτάνει για να σου φέρει πίσω μια ολόκληρη εποχή. Τη βροχή στην πλατεία, τη φασαρία από την τηλεόραση, τον καφέ, τις φωνές και τη μυρωδιά από τους ζεστούς λουκουμάδες.
ΦΡΟΣΩ: Αχ, να μπορούσαμε να γυρίσουμε για ένα απόγευμα πίσω…
ΠΙΤΣΑ: Θα πήγαινα κατευθείαν στη Βλαχοπούλα!
ΦΡΟΣΩ: Κι εγώ! Θα εφόραγα το κόκκινο φόρεμά μου, θα έφτιαχνα τα μαλλιά μου και θα περίμενα να με προσέξει ο Σπύρος!
ΠΙΤΣΑ: Εγώ θα επαράγγελνα δύο προφιτερόλ, ένα γαλακτομπούρεκο και λουκουμάδες!
ΦΡΟΣΩ: Ωρή, θα τα έτρωγες όλα;
ΠΙΤΣΑ: Και βέβαια! Γιατί, ωρή Φρόσω, άμα μου δώσουνε μία μόνο ευκαιρία να γυρίσω στα νιάτα μου, δεν θα τη χαραμίσω περιμένοντας έναν άντρα που εκοίταζε ποδόσφαιρο!
ΦΡΟΣΩ: Εγώ πάντως θα ήθελα να ξαναδώ τον πρώτο μου έρωτα!
ΠΙΤΣΑ: Ποιον απ’ όλους, ωρή; Τον Σπύρο, τον Μάκη, τον Νίκο ή τον Γεράσιμο με το μηχανάκι;
ΦΡΟΣΩ: Αχ, δεν ξέρω! Είχα τόσες ωραίες αναμνήσεις!
ΠΙΤΣΑ: Ε, τότε να σου δώσουνε ολόκληρο το τραπέζι, ωρή! Γιατί άμα έρθουνε όλοι οι πρώην σου, θα χρειαστεί η Βλαχοπούλα επέκταση μέχρι το Λιθόστρωτο!
Η Φρόσω ξεσπάει σε γέλια. Η Πίτσα κοιτάζει ξανά τη φωτογραφία, χαμογελάει και αναστενάζει.
ΦΡΟΣΩ: Τελικά, Πίτσα μου, τι σου έχει λείψει περισσότερο από τη Βλαχοπούλα; Οι παρέες, οι έρωτες, η μουσική, τα γλυκά;
ΠΙΤΣΑ: Όλα, ωρή. Αλλά πιο πολύ εκείνη η αίσθηση πως είχαμε όλο τον χρόνο μπροστά μας. Πως μια Κυριακή απόγευμα μπορούσε να κρατήσει για πάντα.
ΦΡΟΣΩ: Αχ, μωρή, θα με κάνεις να κλάψω…
ΠΙΤΣΑ: Ε, μην κλαις, ωρή. Γιατί κι εγώ συγκινήθηκα τώρα…
ΦΡΟΣΩ: Από τις αναμνήσεις;
ΠΙΤΣΑ: ΟΧΙ, ΜΩΡΗ! ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΠΩΣ ΕΧΟΥΝΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΞΑΝΑΦΑΕΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΤΣΟΥ ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ!
Η Φρόσω γελάει δυνατά και αγκαλιάζει την Πίτσα. Για μια στιγμή, πίσω από τα σημερινά μαγαζιά, τις οθόνες και τη βιασύνη, οι δυο τους ξαναβλέπουν την παλιά πλατεία του Αργοστολίου. Μια Κυριακή του ’80, ένα σκούρο γυάλινο φλιτζάνι, μια παρέα που περιμένει τους λουκουμάδες και μια εποχή που, όσο κι αν πέρασε, δεν έφυγε ποτέ πραγματικά από την καρδιά τους.
Σημείωση σατιρικής μυθοπλασίας
Η σειρά «Φρόσω Μπελαβίτα & Πίτσα Κατινέλα» αποτελεί έργο σατιρικής μυθοπλασίας του Kefalonia Magazine. Οι δύο πρωταγωνίστριες είναι φανταστικοί χαρακτήρες και οι μεταξύ τους διάλογοι είναι εξ ολοκλήρου επινοημένοι. Το περιεχόμενο έχει αποκλειστικά χιουμοριστικό και σατιρικό χαρακτήρα, με αφορμή πραγματικά γεγονότα της επικαιρότητας. Οι ατάκες και οι απόψεις των χαρακτήρων δεν αποτελούν πραγματικές δηλώσεις των προσώπων που αναφέρονται ούτε αποδίδονται σε αυτά.
