Νοσταλγική έκδοση | 15 πράξεις και μεγάλο φινάλε
Μια σατιρική επιστροφή στη θρυλική νυχτερινή ζωή του Ληξουρίου, με πρωταγωνίστριες τη Φρόσω Μπελαβίτα και την Πίτσα Κατινέλα.
Υπήρχαν κάποτε καλοκαίρια που δεν τελείωναν ποτέ. Νύχτες που άρχιζαν λίγο πριν από τα μεσάνυχτα και κρατούσαν μέχρι να χαράξει. Μουσικές που αρκούσε να ακούσεις τις πρώτες νότες τους για να θυμηθείς ένα πρόσωπο, ένα βλέμμα, έναν έρωτα.
Ληξούρι. Αύγουστος του 1996.
Η παραλία γεμάτη κόσμο. Οι καφετέριες της πλατείας ζωντανές. Τα αγόρια στο μουράγιο, τα κορίτσια στη βόλτα τους, οι παρέες να γελούν και να σχεδιάζουν τη συνέχεια της βραδιάς.
Και λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, ένας προορισμός ένωνε σχεδόν τους πάντες.
Η θρυλική Snoopy.
Η ντίσκο του Σπύρου Ρισιάνου, με τη μακρόστενη μαρμάρινη πίστα, τη μουσική, τα φώτα και τις αμέτρητες ιστορίες.
Μόνο που απόψε, μέσα από μια φανταστική σχισμή στον χρόνο, επιστρέφουν εκεί και δύο γνώριμες φυσιογνωμίες.
Η Φρόσω Μπελαβίτα και η Πίτσα Κατινέλα.
Και το Ληξούρι ετοιμάζεται να τις αντέξει… για δεύτερη φορά!
ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ – ΤΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ ΤΟΥ 1996!
Η Πίτσα κάθεται στον καναπέ με ένα παλιό φωτογραφικό άλμπουμ. Η Φρόσω έχει βάλει μουσική και ψάχνει κάτι σε ένα συρτάρι.
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, τι γυρεύεις τόση ώρα;»
ΦΡΟΣΩ: «ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΓΙΟΝ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και τι το θέλεις;»
ΦΡΟΣΩ: «ΓΥΡΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟ 1996!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, πώς θα γυρίσουμε;»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΑΚΟΥΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΜΕ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και αν δεν πετύχει;»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΔΟΚΙΜΑΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ πάντως, Φρόσω μου, άμα γυρίσεις στο 1996, το πρώτο πράγμα που θα κάνεις θα είναι να ψάξεις τα μαγαζιά!»
ΦΡΟΣΩ: «ΦΥΣΙΚΑ! ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΑ ΘΑ ΠΑΜΕ SNOOPY!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΕΣΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ. ΘΕΛΕΙΣ ΜΗΧΑΝΗ ΠΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΓΥΡΙΖΕΙ ΠΙΣΩ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΞΟΔΕΨΕΣ ΑΠΟ ΤΟ 1996 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ!»
ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ – Η ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΛΗΞΟΥΡΙΟΥ!
Και ξαφνικά, οι δύο γυναίκες βρίσκονται στην παραλία του Ληξουρίου.
Τα τραπεζάκια γεμάτα, οι παρέες κάνουν βόλτα, τα πιτσιρίκια διασκεδάζουν στο λούνα παρκ.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΩΡΗ, ΚΟΙΤΑ! ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ ΤΟΥ ’96!»
ΠΙΤΣΑ: «Κοίτα τα καφέ, ωρή! Κοίτα τον κόσμο!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΟΙΤΑ ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ ΣΤΟ ΜΟΥΡΑΓΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Αμέσως εκεί πήγε το μάτι σου!»
ΦΡΟΣΩ: «ΜΑ ΕΓΩ ΕΔΩ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Είχες βάλει τόσο άρωμα που σε καταλάβαιναν πριν φτάσεις!»
ΦΡΟΣΩ: «ΗΜΟΥΝ Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ ήσουν η μόνη που έκανε τη βόλτα από τη μια άκρη στην άλλη τέσσερις φορές, για να βεβαιωθεί ότι την είδαν όλοι!»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΟΧΙ, ΩΡΗ. ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΜΕ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟ ΣΚΟΠΟ!»
ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ – Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ!
Η Φρόσω σταματά μπροστά σε μια βιτρίνα.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ SNOOPY!»
ΠΙΤΣΑ: «Εγώ είμαι έτοιμη!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΜΑΛΛΙ, ΜΑΚΙΓΙΑΖ ΚΑΙ ΑΛΛΑΓΗ ΡΟΥΧΩΝ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, μέχρι να ετοιμαστείς θα έχει ξημερώσει!»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΒΑΛΩ ΤΟ ΚΟΝΤΟ ΜΟΥ ΦΟΡΕΜΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εκείνο με τις παγιέτες;»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑΙ! ΚΑΙ ΤΑ ΨΗΛΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, θα περπατήσουμε και χωματόδρομο!»
ΦΡΟΣΩ: «Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΘΕΛΕΙ ΘΥΣΙΕΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και η ορθοπεδική θέλει πελάτες, αλλά δεν χρειάζεται να τους στείλουμε απόψε!»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΒΑΛΩ ΚΑΙ ΛΑΚ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΜΗ ΒΑΛΕΙΣ ΟΛΟ ΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ! ΤΟ ’96 ΕΙΧΕΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΜΑΛΛΙ ΣΟΥ ΤΟΣΟ ΣΚΛΗΡΟ, ΠΟΥ ΑΜΑ ΕΠΕΦΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ, ΘΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΣΑΝ ΣΩΣΙΒΙΟ!»
ΠΡΑΞΗ ΤΕΤΑΡΤΗ – ΩΡΑ 23:58: ΟΛΟΙ ΦΕΥΓΟΥΝ!
Το ρολόι πλησιάζει τα μεσάνυχτα.
Η παραλία αρχίζει να αδειάζει. Οι παρέες σηκώνονται από τις καφετέριες.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ;»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, δεν θυμάσαι; Είναι η ώρα της Snoopy!»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΤΙ ΩΡΑΙΕΣ ΕΠΟΧΕΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ούτε μηνύματα ούτε ομαδικές συνομιλίες. Ήξερες πού θα βρεις την παρέα!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΑΝ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ…»
ΠΙΤΣΑ: «Πήγαινες στη Snoopy!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΑΝ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΣΕ ΔΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ…»
ΠΙΤΣΑ: «Πάλι στη Snoopy!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΑΝ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΖΗΛΕΨΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ…»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ είχες μετατρέψει τη Snoopy σε γραφείο ερωτικών δημοσίων σχέσεων!»
ΠΡΑΞΗ ΠΕΜΠΤΗ – Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!
Οι δύο φίλες ακολουθούν τη γνωστή διαδρομή.
Γέφυρα, φούρνος του Μεσσάρη, Πετρίτσειο, Άγιος Δημήτριος και μετά η στροφή προς τον χωματόδρομο.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ;»
ΠΙΤΣΑ: «Πώς δεν τον θυμάμαι, ωρή!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΜΕ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και πάντα έλεγες ότι θα βάλεις άνετα παπούτσια!»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΕΒΑΖΑ ΓΟΒΕΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και μετά παραπονιόσουν!»
ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΟΜΨΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, η κομψότητα τελείωνε στα πρώτα εκατό μέτρα και μετά με κρατούσες από το μπράτσο σαν να σε πήγαινα στον γιατρό!»
ΦΡΟΣΩ: «ΜΗΝ ΥΠΕΡΒΑΛΛΕΙΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΑΝ Η SNOOPY ΗΤΑΝ ΑΛΛΑ ΕΠΤΑ ΛΕΠΤΑ ΜΑΚΡΙΑ, ΘΑ ΕΦΤΑΝΕΣ ΕΚΕΙ ΞΥΠΟΛΥΤΗ ΚΑΙ ΘΑ ΚΡΑΤΟΥΣΕΣ ΤΙΣ ΓΟΒΕΣ ΣΑΝ ΤΡΟΠΑΙΑ!»
ΠΡΑΞΗ ΕΚΤΗ – ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΚΙΝΓΚ!
Αυτοκίνητα και μηχανάκια παντού.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΚΑΡΟΥΜΕ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ε, ωρή, όλοι εδώ έχουν έρθει!»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΛΛΟΝ ΕΝΑΝ ΓΥΡΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και τι θα αλλάξει;»
ΦΡΟΣΩ: «ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Από τη Snoopy; Πριν αρχίσει καλά καλά η βραδιά;»
ΦΡΟΣΩ: «ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΤΟΥ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, με αυτά που λες, πιο εύκολα θα βρούμε άδειο τραπέζι μέσα παρά θέση για το αυτοκίνητο!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΚΑΡΩ ΚΟΝΤΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ θέλεις να παρκάρεις πάνω στην πίστα, για να κατέβεις από το αυτοκίνητο κατευθείαν στο τραγούδι!»
ΠΡΑΞΗ ΕΒΔΟΜΗ – Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗ SNOOPY!
Τα πολύχρωμα φώτα φαίνονται μέσα στη νύχτα.
Η μουσική δυναμώνει.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΤΗ ΒΛΕΠΩ!»
ΠΙΤΣΑ: «Τη Snoopy, ωρή!»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΑΥΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ! ΑΥΤΗ Η ΜΟΥΣΙΚΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και κοίτα τον κόσμο!»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΠΩ ΠΡΩΤΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Περίμενε, ωρή!»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑ ΜΕ ΔΟΥΝ ΟΛΟΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ δεν έμπαινες ποτέ απλώς σε μαγαζί!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΚΑΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Και αν δεν γύριζαν αρκετά κεφάλια, ξανάβγαινες και ξανάμπαινες!»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΜΟΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΝΑ ΜΠΕΡΔΕΥΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΗΣ ΝΤΙΣΚΟ ΜΕ ΠΑΣΑΡΕΛΑ!»
ΠΡΑΞΗ ΟΓΔΟΗ – Η ΜΑΡΜΑΡΙΝΗ ΠΙΣΤΑ!
Η μεγάλη, μακρόστενη μαρμάρινη πίστα είναι γεμάτη.
Γύρω της, στα παρτέρια και στην ξύλινη μπάρα, παρέες απολαμβάνουν τη βραδιά.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΚΟΙΤΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Πώς να την ξεχάσεις, ωρή;»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΔΩ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΧΟΡΕΥΤΙΚΕΣ ΜΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και τις μεγαλύτερες υπερβολές σου!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΗΜΟΥΝ ΓΕΝΝΗΜΕΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΟΡΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ χόρευες ακόμη κι όταν ο DJ άλλαζε δίσκο!»
ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑ ΡΥΘΜΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Είχες, ωρή! Αλλά καμιά φορά τον είχες από άλλο τραγούδι!»
ΦΡΟΣΩ: «ΜΗ ΜΕ ΖΗΛΕΥΕΙΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΕΣΥ ΗΣΟΥΝ Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΧΟΡΕΥΕΙ ΝΤΙΣΚΟ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ!»
ΠΡΑΞΗ ΕΝΑΤΗ – «WHAT IS LOVE» ΚΑΙ «NO LIMIT»!
Από τα ηχεία ακούγονται οι γνώριμοι ρυθμοί.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΤΟ “WHAT IS LOVE”!»
ΠΙΤΣΑ: «Αχ, τι τραγούδι!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΜΕΤΑ “MR VAIN”!»
ΠΙΤΣΑ: «Και “NO LIMIT”!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ “COCO JAMBO”!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, σταμάτα να φωνάζεις και χόρευε!»
ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ! ΕΧΩ ΣΥΓΚΙΝΗΘΕΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ συγκινείσαι με οτιδήποτε έχει δυνατό μπάσο!»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΥΤΑ ΗΤΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ήταν, ωρή. Και τότε δεν χρειαζόσουν εφαρμογή να σου θυμίσει πού ήσουν. Το θυμόσουν από το τραγούδι!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΚΟΙΤΑΖΕ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΕΣΥ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΙΟΣ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΕ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΤΕ ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΑ ΠΟΤΑ!»
ΠΡΑΞΗ ΔΕΚΑΤΗ – Η ΜΑΥΡΗ ΣΑΜΠΟΥΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΙΚΝΙΣΜΑ!
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΗ ΜΑΥΡΗ ΣΑΜΠΟΥΚΑ;»
ΠΙΤΣΑ: «Πώς δεν τη θυμάμαι!»
ΦΡΟΣΩ: «ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΧΟΡΕΥΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΟΡΕΥΑΝ ΠΟΤΕ!»
ΠΙΤΣΑ: «Έτσι λέει και η παλιά ιστορία!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΧΟΡΕΥΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ χόρευες πριν παραγγείλεις!»
ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΑ ΚΕΦΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και μετά ήθελες να κεράσεις όλο το μαγαζί!»
ΦΡΟΣΩ: «ΗΜΟΥΝ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, γενναιόδωρη ήσουν μέχρι να έρθει ο λογαριασμός. Τότε ξαφνικά θυμόσουν ότι ξέχασες την τσάντα στο αυτοκίνητο!»
ΠΡΑΞΗ ΕΝΔΕΚΑΤΗ – ΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!
Η Φρόσω σταματά να χορεύει και κοιτάζει προς την είσοδο.
ΠΙΤΣΑ: «Τι κοιτάζεις, ωρή;»
ΦΡΟΣΩ: «ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Γιατί;»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΜΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ποιος;»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΝΑΣ ΠΑΛΙΟΣ ΜΟΥ ΕΡΩΤΑΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ποιος από όλους, ωρή;»
ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, πρώτα αποφάσισε ποιον περιμένεις και μετά κοίτα την πόρτα!»
ΦΡΟΣΩ: «ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΔΥΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και τότε τι θα κάνεις;»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΔΙΑΛΕΞΩ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ ΦΡΟΣΩ, ΕΣΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΕΡΩΤΑ! ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΠΟΡΤΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΓΑΜΠΡΟΥΣ!»
ΠΡΑΞΗ ΔΩΔΕΚΑΤΗ – ΤΑ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΑ ΣΤΙΣ 03:30!
Η ώρα περνά.
Λίγο μετά τις τρεις και μισή, η ατμόσφαιρα αλλάζει. Έρχεται η στιγμή για τα ζεϊμπέκικα.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ! ΤΩΡΑ ΘΑ ΧΟΡΕΨΩ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Εσύ;»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑΙ! ΘΑ ΚΑΝΩ ΜΕΓΑΛΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, το ζεϊμπέκικο δεν είναι διαγωνισμός ομορφιάς!»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΜΠΩ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΑΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και τι θα κάνεις;»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΣΗΚΩΣΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΓΥΡΙΣΩ!»
ΠΙΤΣΑ: «Πρόσεχε τις γόβες σου!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΕΧΩ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ ΑΥΤΟ, ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΝ ΔΥΟ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΤΡΑΠΕΖΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΟΡΘΙΑ!»
ΠΡΑΞΗ ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ – ΤΟ «SUMMER OF ’69» ΚΑΙ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ!
Η νύχτα πλησιάζει στο τέλος της.
Ακούγεται το «Summer of ’69» και ακολουθούν μπαλάντες.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ… ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΒΡΑΔΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Έτσι ήταν, ωρή. Έφτανε το ξημέρωμα!»
ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ!»
ΠΙΤΣΑ: «Κανείς δεν ήθελε!»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, ο ήλιος θα βγει σε λίγο!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ;»
ΠΙΤΣΑ: «Τίποτα, εκτός από το ότι τα πόδια μας δεν αντέχουν άλλο!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΧΟΡΕΥΩ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΕΣΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΟΡΕΥΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΓΟΒΕΣ ΣΟΥ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΥΠΟΒΑΛΕΙ ΑΙΤΗΣΗ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ!»
ΠΡΑΞΗ ΔΕΚΑΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ – ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 1999 ΚΑΙ ΟΙ ΠΥΞ ΛΑΞ!
Η φανταστική μηχανή του χρόνου κάνει ένα ακόμη άλμα.
Τώρα είναι καλοκαίρι του 1999.
Η Snoopy παραμένει τόπος συνάντησης, αλλά μια ξεχωριστή μουσική ιστορία γράφεται εκείνο το καλοκαίρι.
Μέλη των Πυξ Λαξ, ανάμεσά τους ο Μάνος Ξυδούς, έπαιζαν κάθε βράδυ στον χώρο.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΩΡΗ, ΕΔΩ ΕΠΑΙΖΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΥΞ ΛΑΞ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Το καλοκαίρι του 1999!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ Ο ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Μάλιστα!»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΤΙ ΡΟΜΑΝΤΙΚΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και τι θα έκανες αν ήσουν εκεί;»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΑ ΤΟΥΣ ΖΗΤΟΥΣΑ ΝΑ ΜΟΥ ΓΡΑΨΟΥΝ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Με τι τίτλο;»
ΦΡΟΣΩ: «Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗ SNOOPY ΚΑΙ Η ΤΣΑΝΤΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ δεν μπορείς να ζήσεις ούτε έναν μεγάλο έρωτα χωρίς να βάλεις μέσα μια τσάντα!»
ΠΡΑΞΗ ΔΕΚΑΤΗ ΠΕΜΠΤΗ – Η SNOOPY ΓΙΝΕΤΑΙ «ΜΕΛΥΔΡΟΝ»!
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΕΛΕΓΑΝ ΚΑΙ ΜΕΛΥΔΡΟΝ;»
ΠΙΤΣΑ: «Ήταν μια ανεπίσημη ονομασία που προέκυψε εκείνο το καλοκαίρι.»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ;»
ΠΙΤΣΑ: «Από το νερό δίπλα στο μαγαζί και από το ότι ο ιδιοκτήτης, ο Σπύρος Ρισιάνος, ήταν μελισσοκόμος!»
ΦΡΟΣΩ: «ΑΧ, ΤΙ ΩΡΑΙΟ! ΜΕΛΙ ΚΑΙ ΝΕΡΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και μουσική, ωρή!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΘΑ ΤΟ ΕΛΕΓΑ “ΦΡΟΣΟΔΡΟΝ”!»
ΠΙΤΣΑ: «Γιατί;»
ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΟΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΩ ΕΓΩ, ΦΕΡΝΩ ΓΛΥΚΑ ΚΑΙ ΛΑΜΨΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, εσύ φέρνεις κυρίως φασαρία!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΜΟΥΣΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Η ΜΟΝΗ ΜΟΥΣΑ ΠΟΥ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΥΞ ΛΑΞ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗ ΒΓΑΛΟΥΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ!»
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΙΝΑΛΕ – «ΩΡΗ ΠΙΤΣΑ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗ SNOOPY!»
Η μουσική χαμηλώνει.
Η Φρόσω και η Πίτσα βρίσκονται πάλι έξω από τη Snoopy, στη φανταστική νύχτα του 1996.
Ακούγονται γέλια, κουβέντες, τελευταίοι αποχαιρετισμοί.
Η Φρόσω κοιτάζει πίσω της.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ…»
ΠΙΤΣΑ: «Τι είναι, ωρή;»
ΦΡΟΣΩ: «ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ!»
ΠΙΤΣΑ: «Το ξέρω.»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΕΔΩ!»
ΠΙΤΣΑ: «Στη Snoopy;»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑΙ! ΝΑ ΧΟΡΕΥΩ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και το πρωί;»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑ ΚΟΙΜΑΜΑΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και το μεσημέρι;»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, αυτό δεν είναι πρόγραμμα ζωής. Είναι μόνιμη νυχτερινή βάρδια χωρίς μισθό!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΤΟΤΕ ΗΜΟΥΝ ΝΕΑ, ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΑΤΡΟΜΗΤΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και τώρα είσαι όμορφη, αλλά λίγο πιο προσεκτική δεν θα έβλαπτε!»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΩΣ ΜΠΑΙΝΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΑ;»
ΠΙΤΣΑ: «Θυμάμαι.»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΠΩΣ ΧΟΡΕΥΑΜΕ;»
ΠΙΤΣΑ: «Θυμάμαι.»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ;»
ΠΙΤΣΑ: «Και αυτό το θυμάμαι.»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΠΩΣ ΓΥΡΙΖΑΜΕ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ;»
ΠΙΤΣΑ: «Αυτό το θυμούνται και τα πόδια μου!»
ΦΡΟΣΩ: «ΩΡΗ, ΤΙ ΧΡΟΝΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Χρόνια που δεν είχαμε ανάγκη να βγάλουμε φωτογραφία κάθε στιγμή για να τη θυμόμαστε.»
ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ ΤΙΣ ΚΡΑΤΟΥΣΑΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ακριβώς, ωρή.»
Για λίγο οι δύο γυναίκες σωπαίνουν.
Απέναντί τους, η Snoopy φωτίζεται μέσα στη νύχτα.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;»
ΠΙΤΣΑ: «Τι;»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΚΕΙΝΗ Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΙ ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ναι, ωρή. Ότι μια απλή βόλτα μπορούσε να γίνει ιστορία που θα θυμόσουν μια ζωή.»
ΦΡΟΣΩ: «ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΕΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ή ένας παλιός φίλος!»
ΦΡΟΣΩ: «ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙ!»
ΠΙΤΣΑ: «Και να ξεχάσουμε για λίγο τα πάντα!»
Η Φρόσω χαμογελάει.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑ, ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Για πες!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤΗ SNOOPY ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Αλήθεια;»
ΦΡΟΣΩ: «ΠΗΓΑΙΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Μπράβο!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ!»
ΠΙΤΣΑ: «Πολύ ωραία!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΟΡΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Μάλιστα!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ!»
ΠΙΤΣΑ: «Α, ΝΑ ΤΟ! ΗΞΕΡΑ ΕΓΩ ΟΤΙ ΚΑΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΕΦΕΡΝΕΣ!»
ΦΡΟΣΩ: «Ε, ΩΡΗ! ΔΕΝ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΚΑΙ ΑΒΑΦΗ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ούτε στον ύπνο σου δεν πήγαινες άβαφη!»
ΦΡΟΣΩ: «ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΕΝΑΝ ΧΟΡΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Τώρα;»
ΦΡΟΣΩ: «ΤΩΡΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ωρή, ξημερώνει!»
ΦΡΟΣΩ: «ΕΝΑΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ!»
ΠΙΤΣΑ: «Καλά, έναν!»
Οι δύο φίλες αρχίζουν να χορεύουν, χωρίς να υπάρχει πια πραγματική πίστα κάτω από τα πόδια τους.
Μόνο η ανάμνηση.
ΦΡΟΣΩ: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΩΡΗ, ΝΙΩΘΩ ΠΑΛΙ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΩΝ!»
ΠΙΤΣΑ: «Κι εγώ, ωρή!»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΣΤΡΟΦΗ;»
ΠΙΤΣΑ: «Κάνε!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ;»
ΠΙΤΣΑ: «Κάνε!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΝΑ ΠΗΔΗΞΩ;»
ΠΙΤΣΑ: «ΜΗΝ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΝΕΙΣ!»
Η Φρόσω κάνει μια εντυπωσιακή στροφή, σταματά απότομα και πιάνει τη μέση της.
ΦΡΟΣΩ: «ΑΑΑΧ! ΠΙΤΣΑΑΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΤΙ ΕΠΑΘΕΣ, ΩΡΗ;»
ΦΡΟΣΩ: «Η ΜΕΣΗ ΜΟΥ!»
ΠΙΤΣΑ: «Ε, ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ!»
ΦΡΟΣΩ: «ΜΑ ΕΓΩ ΝΙΩΘΩ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΩΝ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ, Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΣΙ, ΑΛΛΑ Η ΜΕΣΗ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ 1996!»
ΦΡΟΣΩ: «ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΚΑΤΣΟΥΜΕ;»
ΠΙΤΣΑ: «Να πάμε, ωρή!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΦΕ;»
ΠΙΤΣΑ: «Ναι!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΣΤΗ SNOOPY;»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗ ΦΡΟΣΩ! ΕΣΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ! ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΟΔΙΑ!»
Η Φρόσω γελάει.
ΦΡΟΣΩ: «ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΩΡΑΙΑ!»
ΠΙΤΣΑ: «Πολύ ωραία, ωρή.»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ!»
ΠΙΤΣΑ: «Θα το ξανακάνουμε.»
ΦΡΟΣΩ: «ΓΙΑΤΙ Η SNOOPY ΔΕΝ ΕΦΥΓΕ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ!»
Η Πίτσα σηκώνει το φλιτζάνι της.
ΠΙΤΣΑ: «ΣΤΗ SNOOPY, ΩΡΗ ΦΡΟΣΩ! ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΕΣ, ΣΤΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ, ΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΝ!»
ΦΡΟΣΩ: «ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΖΑΝ!»
ΠΙΤΣΑ: «ΩΡΗΗΗ! ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΑΠ’ ΕΞΩ!»
Και κάπου, μέσα στη φαντασία τους, η μαρμάρινη πίστα φωτίζεται ξανά.
Γιατί ορισμένα μαγαζιά κλείνουν τις πόρτες τους, αλλά δεν κλείνουν ποτέ μέσα στις αναμνήσεις μας.
SNOOPY – ΛΗΞΟΥΡΙ. ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΕΙΧΑΝ ΑΛΛΟ ΡΥΘΜΟ.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
Σημείωση: Η «Φρόσω Μπελαβίτα και η Πίτσα Κατινέλα» είναι μια σατιρική στήλη του Kefalonia Magazine. Οι δύο πρωταγωνίστριες είναι φανταστικά πρόσωπα και οι διάλογοι, οι αντιδράσεις και οι καταστάσεις που περιγράφονται αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας και χιούμορ.
Η στήλη αντλεί την έμπνευσή της από πραγματικά δημοσιεύματα, γεγονότα και θέματα της επικαιρότητας, τα οποία προσεγγίζει με σατιρική διάθεση, υπερβολή και στοιχεία της κεφαλονίτικης ντοπιολαλιάς.
Οποιαδήποτε αναφορά σε υπαρκτά πρόσωπα γίνεται στο πλαίσιο των θεμάτων που σχολιάζονται και δεν συνεπάγεται συμμετοχή τους στους φανταστικούς διαλόγους ή στις σατιρικές καταστάσεις.
