Δύο γυναίκες, δύο ιστορικά στέκια και ένα Αργοστόλι που ζει ακόμη στις αναμνήσεις!
Υπάρχουν μαγαζιά που δεν είναι απλώς μαγαζιά. Είναι ολόκληρες εποχές. Είναι οι παρέες που συναντιούνταν, τα γέλια που ακούγονταν, οι μυρωδιές που έμεναν στη μνήμη και οι άνθρωποι που έδωσαν ζωή στην πόλη.
Ο Μάκης Βαρδαραμάτος, μέσα από δύο νοσταλγικά κείμενά του, μας ταξιδεύει στη θρυλική Βοσκοπούλα των αδελφών Καππάτου και στην αξέχαστη Pub Old House του Λευτέρη Φωκά.
Και ποιοι θα μπορούσαν να σχολιάσουν ένα τέτοιο ταξίδι καλύτερα από τη Φρόσω Μπελαβίτα και την Πίτσα Κατινέλα;
Η πρώτη έτοιμη να θυμηθεί όλα τα φλερτ της ζωής της — ακόμη κι εκείνα που υπάρχουν μόνο στη φαντασία της.
Η δεύτερη αποφασισμένη να αποκαταστήσει την αλήθεια, πριν η Φρόσω ανακηρύξει τον εαυτό της βασίλισσα της παλιάς αργοστολιώτικης νύχτας!
1. Η Βοσκοπούλα: Όταν ένα προφιτερόλ μπορούσε να σε κάνει να ξεχάσεις και το γκολ!
Φρόσω: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΩΡΗ, ΕΔΕΠΑ ΕΧΩ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΦΕΡΕΙ ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ!»
Πίτσα: «Για λέγε, ωρή! Αλλά άμα είναι πάλι καμιά παλιά φωτογραφία σου με φουστάνι και φιόγκο, δεν αντέχω άλλο!»
Φρόσω: «ΟΧΙ, ΩΡΗ! ΔΙΑΒΑΖΑ ΤΟΝ ΜΑΚΗ ΒΑΡΔΑΡΑΜΑΤΟ! ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΑ!»
Πίτσα: «Αχ, ωρή! Εφκειό μάλιστα! Η Βοσκοπούλα στην πλατεία!»
Φρόσω: «ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΚΑΠΠΑΤΟΥ! ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ, ΤΟΥ ΜΑΧΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ!»
Πίτσα: «Εκεί που σήμερα είναι το Premier. Πόσες αναμνήσεις, ωρή!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΙ ΓΛΥΚΑ! ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ, ΣΟΚΟΛΑΤΙΝΕΣ… ΑΧ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΗΡΘΕ ΜΙΑ ΛΙΓΟΥΡΑ!»
Πίτσα: «Ωρή, δεν επρόλαβες να πεις τη λέξη Βοσκοπούλα και εσκέφτηκες το προφιτερόλ!»
Φρόσω: «Ε, ΤΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ; ΤΟΝ ΔΙΑΚΟΓΙΑΝΝΗ;»
Πίτσα: «Μα για τον Διακογιάννη και τον Φουντουκίδη εμαζευότανε ο κόσμος, ωρή! Για την Αθλητική Κυριακή!»
Φρόσω: «ΑΧ, ΕΦΚΕΙΗ Η ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΚΗ!»
Πίτσα: «Τότε που η τηλεόραση ήτανε ακόμη κάτι καινούργιο στο νησί.»
Φρόσω: «ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΣΤΕΚΟΤΑΝΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΠΟΥ ΠΟΥΛΟΥΣΑΝΕ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ!»
Πίτσα: «Στου Γεράσιμου Χαλιώτη και στου Φώτη Χαλιώτη στο Λιθόστρωτο. Αφήνανε τσι τηλεοράσεις ανοιχτές και οι φίλαθλοι εβλέπανε ό,τι μπορούσανε.»
Φρόσω: «ΤΑ ΣΑΒΒΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!»
Πίτσα: «Και με αγώνες του Εθνικού Πειραιώς, όπως θυμάται ο Μάκης.»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΥΛΟΙ ΣΤΗ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΑ!»
Πίτσα: «Στο κάτω μέρος του ζαχαροπλαστείου είχανε βάλει τηλεόραση. Εγινότανε το αδιαχώρητο!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΑΚΟΥΓΟΤΑΝΕ ΤΑ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙΑ! ΤΑ ΦΛΙΤΖΑΝΙΑ! ΟΙ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ!»
Πίτσα: «Και ξαφνικά, μόλις άρχιζε η εκπομπή, σιωπή!»
Φρόσω: «ΕΓΩ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΩΠΑΣΩ!»
Πίτσα: «Ωρή, εφκειό είναι γνωστό. Εσύ άμα εσώπαινες πέντε λεπτά, θα ενομίζαμε πως εχάλασε η τηλεόραση!»
Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΕΓΩ ΘΑ ΕΚΑΜΝΑ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟ!»
Πίτσα: «Εσύ, ωρή, θα εσχολίαζες ποιος παρήγγειλε σοκολατίνα και ποιος επήρε δεύτερο προφιτερόλ!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;»
Πίτσα: «Που άμα έμπαινε γκολ, εσύ θα εφώναζες “ΦΕΡΤΕ ΑΛΛΟ ΕΝΑ!”»
Φρόσω: «ΓΚΟΛ ΚΑΙ ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ! ΤΙ ΩΡΑΙΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ!»
Πίτσα: «Ωρή, εσύ θα είχες φτιάξει δικό σου πρωτάθλημα. Πρώτη αγωνιστική: προφιτερόλ εναντίον σοκολατίνας!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΚΕΡΔΙΖΕ;»
Πίτσα: «Εσύ, ωρή! Θα τα έτρωγες και τα δύο!»
Η Φρόσω αναστέναξε θεατρικά.
Φρόσω: «ΑΧ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ! ΕΦΚΕΙΟ ΠΟΥ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΗΤΑΝΕ ΜΑΖΙ!»
Πίτσα: «Έτσι είναι, ωρή. Δεν ήτανε μονάχα η τηλεόραση. Ήτανε η παρέα, η συνήθεια, η χαρά να μοιράζεσαι μια Κυριακή με άλλους ανθρώπους.»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΠΠΑΤΟΥ ΕΙΧΑΝΕ ΦΤΙΑΞΕΙ ΕΝΑ ΣΤΕΚΙ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΣΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!»
Πίτσα: «Και πολύ όμορφα κάμει ο Μάκης που τσου θυμάται με ευγνωμοσύνη.»
Φρόσω: «ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ, ΑΜΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ…»
Πίτσα: «Θα πήγαινες να δεις την Αθλητική Κυριακή;»
Φρόσω: «ΟΧΙ, ΩΡΗ! ΘΑ ΠΑΡΗΓΓΕΛΝΑ ΔΥΟ ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ!»
Πίτσα: «ΑΠΑΠΑΠΑ! Ωρή, ούτε η νοσταλγία δεν μπορεί να σε ξεκολλήσει από το γλυκό!»
2. Pub Old House: Η παράγκα που έγινε θρύλος και η Φρόσω που νόμιζε πως ήταν σταρ της νύχτας!
Η Πίτσα ετοιμαζόταν να αλλάξει κουβέντα, αλλά η Φρόσω είχε ήδη βρει το δεύτερο κείμενο.
Φρόσω: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΜΕ ΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!»
Πίτσα: «Ωχ, ωρή! Τι άλλο εθυμήθηκες;»
Φρόσω: «PUB OLD HOUSE!»
Πίτσα: «Αχ, ωρή! Το Old House του Λευτέρη Φωκά!»
Φρόσω: «ΕΔΕΠΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΕΣ ΝΥΧΤΕΣ!»
Πίτσα: «Για μια παλιά μετασεισμική παράγκα, πίσω και κάτω από την πλατεία, που ο Λευτέρης Φωκάς την έκαμε παμπ.»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΜΕ ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ!»
Πίτσα: «Παραδοσιακή. Και για τη δεκαετία του ’80 ήτανε μια διαφορετική πρόταση διασκέδασης.»
Φρόσω: «ΚΟΚΤΕΪΛ, ΜΟΥΣΙΚΕΣ, ΦΛΕΡΤ, ΕΡΩΤΕΣ…»
Πίτσα: «Και δράματα, ωρή. Ο Μάκης γράφει και για εφκειά!»
Φρόσω: «ΑΧ, ΩΡΗ! ΤΑ ΔΡΑΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ!»
Πίτσα: «Εσύ, ωρή, άμα σου εχαμογελούσε κανένας, μέχρι να τελειώσει το ποτό σου είχες φανταστεί αρραβώνα, γάμο και τρία παιδιά!»
Φρόσω: «ΕΙΜΑΙ ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ!»
Πίτσα: «Είσαι, ωρή! Τόσο ρομαντική που άμα σε ερωτούσε κανένας “τι ώρα είναι;”, εσύ ενόμιζες πως σου ζητούσε ραντεβού!»
Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΜΗ ΜΕ ΕΚΘΕΤΕΙΣ!»
Πίτσα: «Ωρή, εσύ εκτίθεσαι μοναχή σου. Εγώ απλώς κρατάω πρακτικά!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΙ ΚΟΚΤΕΪΛ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ! ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝΕ ΝΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΝΕΙΣ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ!»
Πίτσα: «Ο Λευτέρης έφερε νέες ιδέες στη διασκέδαση. Εφκειό έχει σημασία.»
Φρόσω: «ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΡΗΓΓΕΛΝΑ ΕΝΑ ΚΟΚΤΕΪΛ ΜΕ ΟΜΠΡΕΛΙΤΣΑ!»
Πίτσα: «Ωρή, εσύ άμα έβλεπες ομπρελίτσα μέσα στο ποτήρι, θα εζητούσες και ξαπλώστρα!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΚΕΡΑΣΑΚΙ!»
Πίτσα: «Και δεύτερο κερασάκι, γιατί το πρώτο θα το είχες φάει πριν φτάσει το ποτό στο τραπέζι!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΕΚΑΘΟΜΟΥΝΑ ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ, ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ!»
Πίτσα: «Εσύ μυστηριώδης, ωρή; Που άμα καθίσεις πέντε λεπτά, έχει μάθει όλο το μαγαζί τι εφόρεσες, τι εψώνισες και ποιος σε εκοίταξε;»
Φρόσω: «ΕΙΧΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ!»
Πίτσα: «Είχες, ωρή. Και ένταση φωνής που δεν εχρειαζότανε μικρόφωνο!»
3. Καραόκε στο Old House: «Δώστε μου το μικρόφωνο και αφήστε με να λάμψω!»
Φρόσω: «ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ! ΤΟ ΚΑΡΑΟΚΕ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ;»
Πίτσα: «Το αναφέρει κι ο Μάκης. Πρωτόγνωρο πράγμα για την εποχή.»
Φρόσω: «ΕΦΚΕΙΟ ΗΤΑΝΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ!»
Πίτσα: «Ωχ, ωρή!»
Φρόσω: «ΕΓΩ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ!»
Πίτσα: «Ωρή, εσύ γεννήθηκες με μικρόφωνο στο χέρι και κανένας δεν έχει βρει ακόμη τον διακόπτη να σε κλείσει!»
Φρόσω: «ΘΑ ΕΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑ ΕΝΑ ΕΡΩΤΙΚΟ!»
Πίτσα: «Και σε ποιον θα το αφιέρωνες;»
Φρόσω: «ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΘΑΥΜΑΣΤΗ!»
Πίτσα: «Ωρή, ο μυστηριώδης θαυμαστής θα ήτανε ο άνθρωπος που εστεκότανε δίπλα στην έξοδο και έψαχνε το παλτό του!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΜΟΥ ΕΠΕΤΟΥΣΑΝΕ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ!»
Πίτσα: «Ωρή, άμα σου επετούσανε τίποτα, μάλλον θα ήτανε χαρτάκι που έγραφε “άσε και κανέναν άλλον να τραγουδήσει”!»
Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΦΛΕΒΑ!»
Πίτσα: «Είχες, ωρή. Αλλά άμα έπιανες το μικρόφωνο, η καλλιτεχνική φλέβα εγινότανε ολόκληρος ποταμός!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΕΚΑΜΝΑ ΥΠΟΚΛΙΣΗ!»
Πίτσα: «Ωρή, εσύ θα έκανες υπόκλιση πριν αρχίσεις, στη μέση του τραγουδιού και άλλη μία όταν θα σε παρακαλούσανε να κατέβεις!»
Φρόσω: «ΕΣΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΕΧΝΗ!»
Πίτσα: «Καταλαβαίνω, ωρή. Γι’ αυτό θέλω να έχει και ο επόμενος τραγουδιστής μια ευκαιρία!»
4. Οι πρωτοπόροι του τουρισμού και οι άνθρωποι που άφησαν εποχή
Η κουβέντα πήρε για λίγο πιο ήρεμο τόνο.
Φρόσω: «ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ, Ο ΜΑΚΗΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ.»
Πίτσα: «Το ξέρω, ωρή. Θυμάται και τσου ανθρώπους που προσφέρανε στον τόπο.»
Φρόσω: «ΤΟΝ ΛΕΥΤΕΡΗ ΦΩΚΑ…»
Πίτσα: «Που με μια έξυπνη ιδέα έδωσε καινούργια πνοή στη νυχτερινή ζωή του Αργοστολίου.»
Φρόσω: «ΤΟΝ ΓΟΥΛΙΜΗ…»
Πίτσα: «Που ο Μάκης τον αναφέρει ανάμεσα στους πρώτους τουριστικούς πράκτορες.»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΗ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑ!»
Πίτσα: «Την πρώτη ξεναγό, όπως τη θυμάται στο κείμενό του, που αγάπησε τον τόπο και έμεινε εδώ.»
Φρόσω: «ΕΦΚΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ. ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΝΗΣΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!»
Πίτσα: «Και να βοηθήσεις με τη δουλειά σου να γνωρίσουν κι άλλοι την Κεφαλονιά.»
Φρόσω: «Ο ΜΑΚΗΣ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΕΦΚΕΙΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΞΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΙΜΗΘΟΥΝΕ.»
Πίτσα: «Και η προσφορά τσου αξίζει να θυμάται, ωρή.»
Φρόσω: «ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΑ ΕΦΤΙΑΞΑΝΕ!»
Πίτσα: «Μπράβο, ωρή Φρόσω. Εφκειό το είπες πολύ όμορφα.»
Φρόσω: «Ε, ΕΧΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΣΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΟΥ!»
Πίτσα: «Έχεις, ωρή. Μονάχα που τσι υπόλοιπες στιγμές σου τσι περνάς μιλώντας για φουστάνια, γλυκά και θαυμαστές!»
Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΠΑΛΙ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙΣ!»
5. Το μεγάλο φινάλε: Από το προφιτερόλ της Βοσκοπούλας στο καραόκε του Old House!
Φρόσω: «ΠΙΤΣΑΑΑ! ΕΧΩ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΙΔΕΑ!»
Πίτσα: «Ωρή, εφκειές οι φανταστικές σου ιδέες είναι που με τρομάζουνε!»
Φρόσω: «ΝΑ ΚΑΜΟΥΜΕ ΕΝΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΟ ΠΑΡΤΙ!»
Πίτσα: «Τι πάρτι;»
Φρόσω: «ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ!»
Πίτσα: «Μάλιστα…»
Φρόσω: «ΣΤΗ ΜΙΑ ΜΕΡΙΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ ΚΑΙ ΣΟΚΟΛΑΤΙΝΕΣ, ΓΙΑ ΤΗ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΑ!»
Πίτσα: «Ωραία αρχή.»
Φρόσω: «ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΟΚΤΕΪΛ, ΓΙΑ ΤΟ OLD HOUSE!»
Πίτσα: «Μάλιστα.»
Φρόσω: «ΘΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!»
Πίτσα: «Για να θυμηθούμε την Αθλητική Κυριακή;»
Φρόσω: «ΝΑΙ! ΑΛΛΑ ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΡΑΟΚΕ!»
Πίτσα: «Ωρή, άμα βάλεις καραόκε δίπλα στην Αθλητική Κυριακή, θα ακούγεται ο σχολιασμός του αγώνα μαζί με το τραγούδι σου!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΩ ΠΡΩΤΗ!»
Πίτσα: «Εφκειό το εφοβόμουνα.»
Φρόσω: «ΘΑ ΦΟΡΕΣΩ ΚΑΙ ΦΟΥΣΤΑΝΙ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ ’80!»
Πίτσα: «Ωρή, εσύ άμα ανοίξεις την ντουλάπα σου, θα βρεις μόδα από πέντε δεκαετίες!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΜΩ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΕΙΣΟΔΟ!»
Πίτσα: «Ωρή, πρόσεχε μην μπλεχτεί το φουστάνι σου στα καλώδια τση τηλεόρασης!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΟΣΚΑΛΕΣΟΥΜΕ ΟΥΛΟΥΣ ΤΣΟΥ ΠΑΛΙΟΥΣ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΩΤΕΣ!»
Πίτσα: «Να θυμηθούνε τσι παρέες και τσι όμορφες ιστορίες τσου.»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ!»
Πίτσα: «Μονάχα, ωρή, να αφήσεις και τσου άλλους να μιλήσουνε!»
Φρόσω: «ΕΓΩ; ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΑΚΟΥΩ;»
Πίτσα: «Ωρή, εσύ ακούς μονάχα όταν σου λένε πως ήρθε το γλυκό!»
Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΕΙΣΑΙ ΑΧΑΡΙΣΤΗ!»
Πίτσα: «Και πώς θα λέγεται το πάρτι σου;»
Φρόσω: «“ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ – ΜΕ ΤΗ ΦΡΟΣΩ ΜΠΕΛΑΒΙΤΑ”!»
Πίτσα: «Κι εγώ, ωρή; Πού είμαι εγώ;»
Φρόσω: «ΕΣΥ ΘΑ ΕΙΣΑΙ Η ΕΠΙΤΙΜΗ ΚΑΛΕΣΜΕΝΗ!»
Πίτσα: «ΑΠΑΠΑΠΑ! Ωρή, ούτε στο φανταστικό σου πάρτι δεν με βάζεις συνδιοργανώτρια!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ!»
Πίτσα: «Α, τώρα κατάλαβα γιατί θέλεις να το οργανώσεις!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΘΑ ΧΟΡΕΨΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΡΩΙ!»
Πίτσα: «Ωρή, εσύ μέχρι το πρωί θα έχεις φάει τα γλυκά, θα έχεις πιει το κοκτέιλ σου, θα έχεις τραγουδήσει δέκα τραγούδια και θα έχεις αφηγηθεί τη ζωή σου σε όλο το μαγαζί!»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΙ ΠΕΙΡΑΖΕΙ;»
Πίτσα: «Τίποτα, ωρή. Μονάχα που θα χρειαστεί να γράψει ο Μάκης Βαρδαραμάτος και τρίτο κείμενο!»
Φρόσω: «ΜΕ ΤΙ ΤΙΤΛΟ;»
Πίτσα: «“Η νύχτα που η Φρόσω έφαγε το τελευταίο προφιτερόλ και δεν άφησε το μικρόφωνο”!»
Φρόσω: «ΩΡΗΗΗ! ΕΦΚΕΙΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΕΡ!»
Πίτσα: «Ναι, ωρή. Στην κατηγορία επιστημονικής φαντασίας!»
Φρόσω: «ΑΠΑΠΑΠΑ! ΠΙΤΣΑΑΑ! ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!»
Πίτσα: «Είσαι, ωρή! Και μάλιστα ιστορία που δεν τελειώνει ποτέ!»
Ένα Αργοστόλι που δεν ξεχνιέται…
Πίσω από τα πειράγματα της Φρόσως και της Πίτσας υπάρχει κάτι βαθύτερο.
Η Βοσκοπούλα δεν ήταν μόνο ένα ζαχαροπλαστείο με υπέροχα γλυκά. Ήταν ένας χώρος συνάντησης, εκεί όπου οι Αργοστολιώτες μοιράζονταν την αγάπη τους για το ποδόσφαιρο, την παρέα και την κυριακάτικη έξοδο.
Το Old House δεν ήταν απλώς μια παμπ. Ήταν μια διαφορετική πρόταση για τη διασκέδαση της δεκαετίας του ’80, ένας χώρος που συνδέθηκε με μουσική, νέες συνήθειες, έρωτες και αναμνήσεις.
Και πίσω από όλα βρίσκονταν άνθρωποι: οι αδελφοί Αντώνης, Μάχος και Ερωτόκριτος Καππάτος, ο Λευτέρης Φωκάς και οι υπόλοιποι πρωτοπόροι που αναφέρει ο Μάκης Βαρδαραμάτος.
Άνθρωποι που άφησαν το αποτύπωμά τους στην καθημερινότητα και στην ιστορία της πόλης.
Φρόσω: «ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ, ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ;»
Πίτσα: «Τι, ωρή;»
Φρόσω: «ΠΩΣ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΕΝΟΥΝΕ!»
Πίτσα: «Έτσι είναι, ωρή. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που τσι διηγούνται, το παλιό Αργοστόλι θα ζει.»
Φρόσω: «ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ, ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ! ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟ ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ!»
Πίτσα: «ΑΠΑΠΑΠΑ! Ωρή, εσύ ούτε στο συγκινητικό φινάλε δεν μπορείς να αφήσεις το γλυκό ήσυχο!» 😂
Το επεισόδιο είναι εμπνευσμένο από τα νοσταλγικά κείμενα «Η Βοσκοπούλα» και «Pub Old House» του Μάκη Βαρδαραμάτου.
Η Φρόσω Μπελαβίτα και η Πίτσα Κατινέλα είναι φανταστικοί χαρακτήρες. Οι διάλογοι και τα προσωπικά περιστατικά που αποδίδονται στις δύο ηρωίδες αποτελούν σατιρική μυθοπλασία.



