Χθές στο περιφερειακό συμβούλιο θυμήθηκα τους φοιτητικούς μας αγώνες τότε που ο Μάης του 68 μας εμψύχωνε για διεκδικήσεις
Είδα τους φοιτητές του Ληξουριού να αγωνιούν και να διεκδικούν πάλι σήμερα τα αυτονόητα δηλαδή το να μη κλείσει η σχολή τους και να μη μείνουν οι ίδιοι στον ακαδημαϊκό και επαγγελματικό “δρόμο”
Φώναζαν όμως σε ώτα μη ακουόντων
Όλες οι πολιτικές παρατάξεις του συμβουλίου ,λαλίστατες κατά τα άλλα όπως π.χ στο να επαναπροσληφθεί ένας εργαζόμενος , σωστά δεν λέω, αλλά με τους φοιτητές είχαν καταπιεί τη γλώσσα τους γιατί ο ένας σκεφτόταν τον υπουργό Γιαβρόγλου ο άλλος τηνυπουργό Κεραμέως και ο τρίτος που δεν σκεφτόταν ούτε τον έναν ούτε την άλλη σκεφτόταν τόν εχθρό τον καπιταλισμό
Κανένας δεν σκεφτόταν την αγωνία των φοιτητών
Εύχομαι και ελπίζω τα παιδιά με τον αγώνα τους να τα καταφέρουν όπως τότε και εμείς
Από το fb του Βαγγέλη Ευαγγελατου
