Υπάρχουν ειδήσεις που δεν γράφονται εύκολα.
Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις «τροχαίο δυστύχημα», «νεκρός οδηγός» και «20χρονος» μοιάζουν απελπιστικά μικρές για να περιγράψουν αυτό που πραγματικά συνέβη.
Γιατί σήμερα δεν χάθηκε απλώς ένας ακόμη άνθρωπος στην άσφαλτο της Κεφαλονιάς.
Χάθηκε ένα νέο παιδί.
Ένα παλικάρι μόλις 20 ετών που, σύμφωνα με όσα αναφέρονται από ανθρώπους της περιοχής, είχε ξεκινήσει για να πάει στη δουλειά του.
Και δεν γύρισε ποτέ.
Μια οικογένεια βυθίστηκε στο πένθος. Ένα χωριό πάγωσε. Μια ολόκληρη περιοχή θρηνεί.
Και μαζί με τη θλίψη έρχεται αναπόφευκτα ένα ερώτημα που εδώ και χρόνια αποφεύγουμε να κοιτάξουμε κατάματα:
Αν συμβεί κάτι σοβαρό στους Πρόννους, πόσο γρήγορα μπορεί πραγματικά να φτάσει το κράτος δίπλα σου;
Δεν γνωρίζουμε αν μπορούσε να σωθεί – γνωρίζουμε όμως τι οφείλει να διαθέτει ένας τόπος
Ας είμαστε απολύτως καθαροί.
Κανείς δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να ισχυριστεί υπεύθυνα ότι διαφορετική ή ταχύτερη αντιμετώπιση θα άλλαζε την τραγική κατάληξη του σημερινού δυστυχήματος.
Αυτό είναι ζήτημα που μπορούν να απαντήσουν μόνο οι αρμόδιοι και τα πραγματικά στοιχεία.
Δεν χρειάζεται όμως να γνωρίζουμε την απάντηση σε αυτό για να θέσουμε το άλλο, τεράστιο ζήτημα.
Τι δυνατότητες άμεσης αντιμετώπισης ενός σοβαρού περιστατικού υπάρχουν σήμερα στη νοτιοανατολική Κεφαλονιά;
Γιατί ένα ατύχημα δεν κλείνει ραντεβού.
Ένα έμφραγμα δεν περιμένει.
Ένα εγκεφαλικό δεν γνωρίζει από χιλιόμετρα.
Ένα παιδί που τραυματίζεται σοβαρά δεν μπορεί να περιμένει μέχρι να καλυφθεί η απόσταση από το Αργοστόλι.
Και οι άνθρωποι που ζουν στον Πόρο, στη Σκάλα και στα χωριά των Πρόννων δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Η Κεφαλονιά δεν είναι μόνο το Αργοστόλι
Αυτή είναι ίσως η πιο δύσκολη συζήτηση που πρέπει κάποτε να κάνουμε χωρίς ωραιοποιήσεις.
Η Κεφαλονιά δεν αρχίζει και τελειώνει στην πρωτεύουσά της.
Υπάρχει ζωή και πέρα από το Αργοστόλι.
Υπάρχουν οικογένειες.
Υπάρχουν ηλικιωμένοι.
Υπάρχουν παιδιά.
Υπάρχουν εργαζόμενοι που κάθε πρωί βγαίνουν στον δρόμο.
Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που δικαιούνται να αισθάνονται ότι, όταν έρθει η δύσκολη στιγμή, το κράτος θα βρίσκεται όσο το δυνατόν πιο κοντά τους.
Όχι θεωρητικά.
Όχι στα χαρτιά.
Όχι σε δελτία Τύπου.
Στην πράξη.
Γιατί στην επείγουσα ιατρική υπάρχει ένας παράγοντας που δεν επιστρέφει ποτέ πίσω: ο χρόνος.
Και όταν οι αποστάσεις είναι μεγάλες, οι δομές περιορισμένες και το ανθρώπινο δυναμικό ανεπαρκές, κάθε λεπτό αποκτά διαφορετικό βάρος.
Δεν μπορεί η περιφέρεια του νησιού να ζει με την ευχή «να μη μας συμβεί»
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Ένας κάτοικος μιας απομακρυσμένης περιοχής δεν μπορεί να αισθάνεται ότι η βασική στρατηγική προστασίας του είναι η ελπίδα να μη συμβεί τίποτα.
Δεν μπορεί μια ολόκληρη περιοχή να ζει με το «μακάρι να μη χρειαστούμε ασθενοφόρο».
Δεν μπορεί να θεωρούμε φυσιολογικό ότι η γεωγραφική απόσταση από το Αργοστόλι μετατρέπεται αυτομάτως σε μειονέκτημα όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται σε κίνδυνο.
Και δεν αρκεί να θυμόμαστε αυτά τα προβλήματα κάθε φορά που συμβαίνει μια τραγωδία.
Να γράφουμε για δύο ημέρες.
Να εκφράζουμε συλλυπητήρια.
Να καταθέτουμε στεφάνια.
Να δηλώνουμε συγκλονισμένοι.
Και ύστερα να επιστρέφουμε στην κανονικότητα μέχρι το επόμενο κακό.
Αυτός ο κύκλος πρέπει κάποτε να σταματήσει.
Οι φωτογραφίες δεν υποκαθιστούν το κράτος
Οι πολίτες έχουν κουραστεί από την πολιτική της εικόνας.
Από επισκέψεις, χειραψίες, πανηγύρια, εγκαίνια, συναντήσεις και φωτογραφίες.
Όλα έχουν τη θέση τους.
Αλλά η πραγματική αξία μιας πολιτικής παρουσίας μετριέται όταν ο πολίτης βρίσκεται στην ανάγκη.
Εκεί αποδεικνύεται εάν υπάρχει οργανωμένο κράτος.
Εκεί φαίνεται αν υπάρχουν υπηρεσίες.
Εκεί φαίνεται αν υπάρχει σχεδιασμός.
Και γι’ αυτό το σημερινό τραγικό περιστατικό πρέπει, πέρα από το ανθρώπινο πένθος, να προκαλέσει μια σοβαρή θεσμική συζήτηση για την επείγουσα κάλυψη ολόκληρης της περιοχής.
Χωρίς κομματικές παρωπίδες.
Χωρίς συμψηφισμούς.
Χωρίς το γνωστό παιχνίδι τού «ποιος φταίει περισσότερο».
Ο Άδωνις Γεωργιάδης έρχεται στην Κεφαλονιά – ας ακούσει και αυτή την Κεφαλονιά
Σε λίγες ημέρες αναμένεται στην Κεφαλονιά ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης.
Υπάρχει λοιπόν μια ευκαιρία.
Όχι για ακόμη μία εθιμοτυπική επίσκεψη.
Αλλά για να τεθούν συγκεκριμένα ερωτήματα.
Ποιος είναι σήμερα ο πραγματικός χρόνος ανταπόκρισης σε ένα επείγον περιστατικό στον Πόρο, στη Σκάλα και στους Πρόννους;
Ποια είναι η υγειονομική κάλυψη της περιοχής;
Τι συμβαίνει όταν δύο σοβαρά περιστατικά εκδηλωθούν ταυτόχρονα σε διαφορετικές περιοχές του νησιού;
Υπάρχει σχέδιο μόνιμης ενίσχυσης;
Υπάρχει δυνατότητα καλύτερης γεωγραφικής κατανομής των διαθέσιμων δυνάμεων;
Αυτά δεν είναι αντιπολιτευτικά ερωτήματα.
Είναι ερωτήματα ζωής.
Και ο βουλευτής Κεφαλονιάς και Ιθάκης Παναγής Καππάτος έχει κάθε λόγο να τα μεταφέρει στον υπουργό με τη μεγαλύτερη δυνατή ένταση.
Όχι επειδή ευθύνεται κάποιος πολιτικός για ένα τροχαίο δυστύχημα.
Αλλά επειδή η πολιτική εξουσία έχει ευθύνη για το επίπεδο των υπηρεσιών που διαθέτει ένας τόπος όταν το δυστύχημα συμβεί.
Πόσες φορές πρέπει να χτυπήσει το καμπανάκι;
Η τοπική κοινωνία έχει ξαναζήσει τραγωδίες.
Και κάθε φορά ακούμε το ίδιο πράγμα:
«Να είναι το τελευταίο».
Αλλά η φράση δεν έχει καμία αξία αν δεν ακολουθείται από πράξεις.
Η σημερινή τραγωδία δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί για εύκολη πολιτική εκμετάλλευση.
Πρέπει όμως να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή για να απαιτήσουμε κάτι απολύτως αυτονόητο:
κανένας άνθρωπος στην Κεφαλονιά να μη θεωρεί ότι βρίσκεται πολύ μακριά για να σωθεί.
Είτε ζει στο Αργοστόλι είτε στον Πόρο.
Είτε στη Σκάλα είτε στη Σάμη.
Είτε στο Ληξούρι είτε στο τελευταίο χωριό του νησιού.
Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να έχει διαφορετική αξία ανάλογα με τον ταχυδρομικό κώδικα.
Σήμερα, όμως, προηγείται η σιωπή
Όλα αυτά θα συζητηθούν.
Οι αρμόδιοι οφείλουν να απαντήσουν.
Οι πολιτικοί οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν.
Οι υπηρεσίες οφείλουν να εξηγήσουν τι συνέβη και τι δυνατότητες πραγματικά υπάρχουν.
Αλλά σήμερα υπάρχει πάνω απ’ όλα μια οικογένεια που έχασε ένα παιδί.
Έναν νέο άνθρωπο μόλις 20 ετών.
Και μπροστά σε αυτό, οποιαδήποτε πολιτική αντιπαράθεση μοιάζει μικρή.
Το μόνο που μπορούμε να πούμε στους ανθρώπους του είναι κουράγιο και δύναμη.
Και το μόνο που οφείλουμε ως κοινωνία να απαιτήσουμε είναι η επόμενη ημέρα να μη βρει ξανά τους Πρόννους, τη Σκάλα, τον Πόρο και ολόκληρη τη νοτιοανατολική Κεφαλονιά να αισθάνονται μακριά από το κράτος.
Γιατί η Κεφαλονιά δεν είναι μόνο το Αργοστόλι.
Και γιατί κανένα παιδί, κανένας γονιός, κανένας άνθρωπος αυτού του νησιού δεν περισσεύει.
