Μας ενημέρωσαν ότι χάρη στη δική μας «συστηματική προβολή» απέκτησαν 3.000–3.500 αναγνώστες καθημερινά.
Εντυπωσιακό!
Τόσο εντυπωσιακό, μάλιστα, που θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε και ένα screenshot από το Google Analytics ή οποιοδήποτε σοβαρό εργαλείο μέτρησης επισκεψιμότητας που να το αποδεικνύει.
Γιατί άλλο οι αναγνώστες, άλλο οι επισκέψεις, άλλο τα pageviews και άλλο οι αριθμοί που γράφουμε μόνοι μας επειδή ακούγονται ωραίοι.
Περίπου όπως αυτά που γράφουμε για τους πολιτικούς και προσωπικούς μας αντιπάλους, ένα πράμα…
3.000–3.500 μοναδικοί αναγνώστες κάθε ημέρα; Βάλτε τα στοιχεία στο τραπέζι.
Μέχρι τότε, μπορούμε κι εμείς αύριο να ανακοινώσουμε ότι μας διαβάζουν 350.000 άνθρωποι την ημέρα και δύο αστροναύτες από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
Το ίδιο ακριβώς αποδεικνύεται.
Ένα Μέσο που δηλώνει τέτοια τεράστια επιτυχία θα περίμενε κανείς να έχει πλούσια θεματολογία, έρευνα, αποκαλύψεις, διαφορετικές φωνές και ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν σε ολόκληρη την Κεφαλονιά.
Αντί γι’ αυτό, ξανά και ξανά επιστρέφουμε στο ίδιο έργο:
Μιχαλάτος. Δήμος Αργοστολίου. Μιχαλάτος. Δημοτική Αρχή. Και πάλι από την αρχή.
Ένα έργο; Πρόβλημα.
Μια εκδήλωση; Πρόβλημα.
Μια απόφαση; Πρόβλημα.
Ένα πεζοδρόμιο; Πρόβλημα.
Μια ανακοίνωση; Πρόβλημα.
Αν αύριο ο Δήμος Αργοστολίου αλλάξει μια λάμπα, φοβόμαστε ότι θα χρειαστεί έκτακτη έκδοση για να διερευνηθούν τα πολιτικά κίνητρα πίσω από την επιλογή της λάμπας.
Η κριτική στη Δημοτική Αρχή είναι όχι απλώς θεμιτή αλλά απαραίτητη. Όταν όμως το συμπέρασμα προηγείται μονίμως του γεγονότος και κάθε γεγονός χρησιμοποιείται για να επιβεβαιώσει το ίδιο συμπέρασμα, αυτό παύει να μοιάζει με έλεγχο της εξουσίας και αρχίζει να μοιάζει με εμμονή.
Και αυτή είναι η μεγάλη ειρωνεία.
