Υπάρχουν πολιτικές δηλώσεις που χρειάζονται βαθιά ανάλυση.
Και υπάρχουν και εκείνες που, χωρίς να το θέλουν, κάνουν σχεδόν μόνες τους όλη τη δουλειά.
Η πανηγυρική ανάρτηση του Άδωνι Γεωργιάδη μετά την εκδήλωση για τα 52 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας ανήκει μάλλον στη δεύτερη κατηγορία.
«Όσοι γράφουν ότι δεν πετύχαμε τον σκοπό μας σήμερα […] ας δουν αυτές τις φωτό και ας το ξανασκεφτούν», γράφει.
Και κάπου εδώ γεννιέται η πρώτη, απολύτως αθώα απορία:
Ποιος ακριβώς ήταν ο “σκοπός”;
Να γιορταστούν τα 52 χρόνια της Νέας Δημοκρατίας;
Να τιμηθεί η ιστορία της παράταξης;
Ή μήπως να παραχθούν αρκετές γεμάτες φωτογραφίες ώστε το επόμενο πρωί να αποδειχθεί ότι η ΝΔ παραμένει «Μία, Ενωμένη και Ισχυρή»;
Γιατί, αν ο σκοπός μιας επετειακής εκδήλωσης μετριέται πλέον με το πόσο ασφυκτικά γέμισε ένας χώρος, τότε πράγματι:
Αποστολή εξετελέσθη.
Το επόμενο βήμα είναι λίγο δυσκολότερο.
Να γεμίσουν και οι κάλπες.
Η νέα μονάδα μέτρησης της πολιτικής ισχύος: η φωτογραφία
Ο Άδωνις Γεωργιάδης μάς καλεί ουσιαστικά να κοιτάξουμε τις φωτογραφίες.
Κοιτάξτε, λέει, πόσος κόσμος ήταν εκεί.
Ωραία.
Και;
Από πότε η πολιτική ισχύς ενός κυβερνώντος κόμματος αποδεικνύεται από την προσέλευση σε μια κομματική επετειακή εκδήλωση;
Αν αυτό είναι πλέον το κριτήριο, τότε δεν χρειαζόμαστε δημοσκοπήσεις, εκλογές, πολιτικές αναλύσεις ή αξιολόγηση της κυβερνητικής φθοράς.
Χρειαζόμαστε έναν καλό φωτογράφο.
Ιδανικά με ευρυγώνιο φακό.
Γιατί είναι απολύτως φυσιολογικό ένα κόμμα που κυβερνά τη χώρα, διαθέτει χιλιάδες στελέχη, βουλευτές, υπουργούς, κομματικές οργανώσεις και έναν ολόκληρο πολιτικό μηχανισμό να μπορεί να συγκεντρώσει κόσμο στα γενέθλιά του.
Το παράξενο θα ήταν να διοργάνωνε τα 52α γενέθλιά του και να πήγαιναν ο πρόεδρος, δύο υπουργοί και ο άνθρωπος του catering.
Το πραγματικό πολιτικό ερώτημα δεν είναι πόσοι πήγαν σε μια κομματική γιορτή.
Είναι πόσοι από εκείνους που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία στις προηγούμενες εθνικές εκλογές είναι διατεθειμένοι να την ξαναψηφίσουν.
Και αυτό, όσο κι αν προσπαθήσουμε, δεν χωράει σε φωτογραφία.
«Μία, Ενωμένη και Ισχυρή!»
Και μετά έρχεται το καλύτερο:
«Η Παράταξη παραμένει Μία, Ενωμένη και Ισχυρή!»
Όταν όμως αισθάνεσαι την ανάγκη να γράψεις με θαυμαστικό ότι είσαι ενωμένος, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να προκαλέσεις στον αναγνώστη την ακριβώς αντίθετη σκέψη:
Γιατί χρειάζεται να το διαβεβαιώνεις;
Οι πραγματικά ενωμένες παρατάξεις συνήθως δεν χρειάζονται πιστοποιητικό οικογενειακής γαλήνης μετά από κάθε εκδήλωση.
Η ενότητα φαίνεται.
Δεν ανακοινώνεται.
Και κυρίως δεν αποδεικνύεται επειδή κατάφερες να βάλεις πολλά στελέχη κάτω από την ίδια στέγη για μερικές ώρες.
Γιατί υπάρχει και ένας πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας που λέγεται Αντώνης Σαμαράς.
Και η πολιτική σύγκρουσή του με τη σημερινή ηγεσία δεν είναι ακριβώς οικογενειακή παρεξήγηση για το ποιος θα καθίσει στην κεφαλή του τραπεζιού.
Είναι δημόσια, πολιτική και βαθιά.
Άρα το «Μία, Ενωμένη και Ισχυρή» ακούγεται ωραία ως σύνθημα.
Ως περιγραφή της πραγματικότητας, όμως, χρειάζεται λίγο μεγαλύτερη προσπάθεια.
Και ξαφνικά θυμηθήκαμε όλους τους προέδρους
Ο Άδωνις δηλώνει επίσης ιδιαίτερα χαρούμενος επειδή στα βίντεο της εκδήλωσης εμφανίστηκαν όλοι οι πρόεδροι της ΝΔ.
Και προσθέτει:
«Εμείς την ιστορία μας ούτε την διαγράφουμε ούτε την απαξιώνουμε και τα τρέχοντα δεν ακυρώνουν τα προηγούμενα».
Πολύ σωστά.
Και πολύ συγκινητικά.
Μόνο που η πολιτική ιστορία δεν είναι οικογενειακό άλμπουμ.
Δεν αρκεί να προβάλλεις κάποιον σε ένα επετειακό βίντεο για να αποδείξεις ότι πολιτικά βρίσκεστε στην ίδια πλευρά.
Μπορείς να βάλεις τον Αντώνη Σαμαρά σε όσες γιγαντοοθόνες θέλεις.
Αυτό δεν εξαφανίζει όσα λέει σήμερα για την κυβέρνηση.
Δεν εξαφανίζει τις συγκρούσεις στην εξωτερική πολιτική.
Δεν εξαφανίζει τις αιχμές του για τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Δεν εξαφανίζει την πολιτική απόσταση.
Αντίθετα, δημιουργείται μια μάλλον σουρεαλιστική εικόνα:
Στο βίντεο όλοι μαζί. Στην πραγματική πολιτική ζωή, ο καθένας τον δρόμο του.
Αλλά αφού έπαιξαν όλοι οι πρόεδροι στην οθόνη, η ενότητα αποκαταστάθηκε.
Επόμενο θέμα.
«Πάμε για τρίτη αυτοδύναμη νίκη»
Και φυσικά το πανηγυρικό κείμενο δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς τον μεγάλο στόχο:
«Πάμε για την τρίτη αυτοδύναμη εκλογική μας νίκη».
Πάμε.
Κανένα πρόβλημα.
Στη Δημοκρατία κάθε κόμμα έχει δικαίωμα να διεκδικεί ακόμη και το 100%.
Αλλά υπάρχει μια μικρή απόσταση ανάμεσα στο «διεκδικώ» και στο «πετυχαίνω».
Και αυτή την απόσταση δεν την καλύπτουν ούτε οι φωτογραφίες ούτε τα γενέθλια ούτε οι ασφυκτικά γεμάτες αίθουσες.
Την καλύπτουν οι ψηφοφόροι.
Εκείνοι που πληρώνουν το σούπερ μάρκετ.
Εκείνοι που πληρώνουν ενοίκιο.
Εκείνοι που πληρώνουν καύσιμα και λογαριασμούς.
Εκείνοι που περιμένουν στα νοσοκομεία.
Εκείνοι που δεν προσκαλούνται στις κομματικές επετείους και δεν εμφανίζονται στα πανηγυρικά πλάνα.
Και αυτοί θα αποφασίσουν αν υπάρχει τρίτη αυτοδυναμία.
Όχι ο αριθμός των ανθρώπων που χώρεσαν σε μια αίθουσα.
Το πιο αποκαλυπτικό είναι τελικά το «πετύχαμε τον σκοπό μας»
Και κάπως έτσι επιστρέφουμε στην πρώτη φράση του Άδωνι.
«Πετύχαμε τον σκοπό μας».
Ίσως αυτή είναι πράγματι η πιο ενδιαφέρουσα φράση ολόκληρης της ανάρτησης.
Γιατί προδίδει ότι η εκδήλωση δεν αντιμετωπίστηκε μόνο ως επέτειος.
Αντιμετωπίστηκε και ως πολιτική επίδειξη ισχύος και συσπείρωσης.
Έπρεπε να παραχθεί η εικόνα μιας ΝΔ δυνατής.
Μιας ΝΔ ενωμένης.
Μιας ΝΔ γεμάτης κόσμο.
Μιας ΝΔ που βαδίζει με αυτοπεποίθηση προς την τρίτη αυτοδυναμία.
Και οι φωτογραφίες πράγματι μπορεί να παρήγαγαν αυτή την εικόνα.
Αλλά εδώ βρίσκεται η διαφορά μεταξύ επικοινωνίας και πολιτικής πραγματικότητας.
Η πρώτη χωράει σε ένα καρέ.
Η δεύτερη όχι.
Η πρώτη μπορεί να επιλέξει γωνία λήψης.
Η δεύτερη εμφανίζεται ολόκληρη στην κάλπη.
Χρόνια πολλά λοιπόν — αλλά η κάλπη δεν είναι πάρτι γενεθλίων
Χρόνια πολλά στη Νέα Δημοκρατία.
Τα 52 χρόνια ενός κόμματος που έχει καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τη μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας ασφαλώς αποτελούν σημαντικό πολιτικό γεγονός.
Αλλά άλλο η ιστορική διαδρομή και άλλο η σημερινή πολιτική κατάσταση.
Άλλο μια γεμάτη αίθουσα και άλλο μια γεμάτη κάλπη.
Άλλο ένα επετειακό βίντεο όπου εμφανίζονται όλοι οι πρώην πρόεδροι και άλλο η πραγματική πολιτική ενότητα.
Και άλλο να ανακηρύσσεις μόνος σου την παράταξη «Μία, Ενωμένη και Ισχυρή» και άλλο να το αποδεικνύεις στην κοινωνία.
Οπότε, Άδωνι, τις είδαμε τις φωτογραφίες.
Πράγματι, είχε κόσμο.
Πράγματι, η αίθουσα γέμισε.
Πράγματι, ο συγκεκριμένος σκοπός επετεύχθη.
Τώρα απομένει η ασήμαντη λεπτομέρεια:
Να πειστεί και η υπόλοιπη Ελλάδα ότι η φωτογραφία είναι πραγματικότητα.
Και κυρίως να πειστεί ότι θέλει τρίτη αυτοδύναμη κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Γιατί στις εκλογές υπάρχει ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα:
Δεν μετράνε πόσοι χωράνε στο κάδρο. Μετράνε ψήφους.
