Η Έλενα Ακρίτα χρησιμοποίησε μια φράση που δικαιολογημένα σηκώνει συζήτηση. Ο Άδωνις Γεωργιάδης όμως έκανε κάτι άλλο: τη μετέτρεψε σε απόδειξη ότι οι πολιτικοί του αντίπαλοι θέλουν να τον «φιμώσουν διά της βίας» επειδή δεν μπορούν να τον κερδίσουν στις εκλογές. Και κάπου εκεί η συζήτηση από την κριτική στα ΜΜΕ μετατρέπεται σε προσωπικό πολιτικό δράμα.
Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο.
Η φράση της Έλενας Ακρίτα ότι πρέπει η ΕΣΗΕΑ να παρέμβει και τα κανάλια να «κόψουν την κάνουλα της πληροφόρησης» στον Άδωνι Γεωργιάδη είναι τουλάχιστον βαριά και εξαιρετικά άστοχη διατύπωση.
Η πολιτική απάντηση σε έναν υπουργό που θεωρείς ότι υπερβαίνει τα όρια δεν είναι να ζητάς να εξαφανιστεί από τα Μέσα.
Είναι να τον αντιμετωπίζεις με ερωτήσεις, στοιχεία, αντίλογο και δημοσιογραφικό έλεγχο.
Μέχρι εδώ, λοιπόν, ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει κάθε δικαίωμα να αντιδράσει.
Μόνο που δεν σταμάτησε εκεί.
Από την ΕΣΗΕΑ στη… «βία»
Ο υπουργός Υγείας πήρε τη δήλωση της Ακρίτα και έφτασε στο εξής συμπέρασμα:
Δεν μπορούν, λέει, να τον κερδίσουν στις εκλογές και γι’ αυτό θέλουν να τον «φιμώσουν διά της βίας».
Εδώ χρειάζεται φρένο.
Πού ακριβώς βρίσκεται η «βία»;
Η Ακρίτα ζήτησε, σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιευθεί, παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ και περιορισμό της τηλεοπτικής προβολής του υπουργού.
Μπορεί κάποιος να θεωρεί αυτή την τοποθέτηση αντιδημοκρατική, λανθασμένη ή απαράδεκτη.
Άλλο αυτό όμως και άλλο η «φίμωση διά της βίας».
Οι λέξεις έχουν σημασία.
Ιδίως όταν τις χρησιμοποιεί υπουργός.
Και από πού προέκυψε ότι «δεν μπορούν να με κερδίσουν στις εκλογές»;
Υπάρχει και δεύτερο εντυπωσιακό άλμα.
Τι σχέση έχει η επίμαχη δήλωση με το αν κάποιος μπορεί να «κερδίσει» προσωπικά τον Άδωνι Γεωργιάδη στις εκλογές;
Η Έλενα Ακρίτα δεν είναι αντίπαλός του σε κάποια προσωπική μονομαχία για την πρωθυπουργία.
Ούτε οι εκλογές του 2027 θα αποτελέσουν δημοψήφισμα με ερώτημα:
«Άδωνις ή Ακρίτα;»
Πρόκειται για βουλευτικές εκλογές στις οποίες θα συμμετάσχουν κόμματα, υποψήφιοι και εκατομμύρια ψηφοφόροι.
Κι όμως, ο υπουργός καταφέρνει να μετατρέψει ακόμη και αυτή τη διαμάχη σε προσωπικό πολιτικό θρίαμβο που μένει απλώς να επικυρωθεί στην κάλπη.
Το ακόμη πιο ενδιαφέρον: η ΕΣΗΕΑ δεν είναι μηχανισμός λογοκρισίας πολιτικών
Υπάρχει και μια ουσιώδης λεπτομέρεια.
Η ΕΣΗΕΑ είναι δημοσιογραφική ένωση.
Ο ίδιος ο Κώδικας Δεοντολογίας της έχει ως βασικές αρχές την ελευθερία της πληροφόρησης και της έκφρασης, την αυτονομία του δημοσιογράφου και την ελευθεροτυπία. Σε παλαιότερες πειθαρχικές υποθέσεις της ΕΣΗΕΑ έχει επίσης υπογραμμιστεί η σημασία της ισηγορίας και της ελεύθερης διατύπωσης διαφορετικών απόψεων.
Άρα η πραγματική συζήτηση θα μπορούσε να είναι πολύ σοβαρότερη:
Ποια πρέπει να είναι η σχέση ενός πολιτικού προσώπου με τα τηλεοπτικά μέσα;
Πόσο συχνά πρέπει να εμφανίζεται;
Με ποιους δημοσιογραφικούς όρους;
Υπάρχει πραγματικός αντίλογος;
Γίνονται δύσκολες ερωτήσεις;
Υπάρχει ισορροπία στην παρουσία διαφορετικών πολιτικών απόψεων;
Αυτά είναι ζητήματα ενημέρωσης.
Όχι αν πρέπει να ανοίξει ή να κλείσει κάποια πολιτική «κάνουλα».
Υπάρχει όμως και κάτι που ο υπουργός αποφεύγει
Η δημόσια συζήτηση των τελευταίων ημερών δεν ξεκίνησε στο κενό.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης βρίσκεται διαρκώς στην επικαιρότητα, πολλές φορές όχι μόνο για την πολιτική του Υπουργείου Υγείας αλλά για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να αντιπαρατίθεται δημόσια.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό ζήτημα.
Ένας υπουργός δεν χρειάζεται λιγότερες ερωτήσεις.
Χρειάζεται περισσότερες.
Δεν χρειάζεται λιγότερη τηλεοπτική παρουσία επειδή κάποιοι διαφωνούν μαζί του.
Χρειάζεται, όταν εμφανίζεται, δημοσιογράφους που θα ελέγχουν αυτά που λέει.
Εάν κάνει έναν πραγματικό ισχυρισμό, να ζητούν την πηγή.
Εάν παραθέτει αριθμούς, να τους διασταυρώνουν.
Εάν επιτίθεται σε κάποιον, να δίνεται και η απάντηση της άλλης πλευράς.
Εάν αλλάζει θέμα, να επαναφέρουν την ερώτηση.
Αυτό λέγεται δημοσιογραφία.
Και είναι πολύ αποτελεσματικότερο από οποιαδήποτε «κάνουλα».
Η καλύτερη απάντηση στον Άδωνι δεν είναι η φίμωση
Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο λάθος της Ακρίτα.
Με μια φράση σαν αυτή που χρησιμοποίησε, προσέφερε στον Γεωργιάδη ακριβώς το πολιτικό γήπεδο που τον εξυπηρετεί.
Αντί η συζήτηση να αφορά τι λέει ο υπουργός και αν όσα λέει αντέχουν στον έλεγχο, η συζήτηση μεταφέρθηκε στο εάν κάποιοι θέλουν να τον φιμώσουν.
Και ο υπουργός δεν έχασε την ευκαιρία.
Ξαφνικά δεν είναι ένας από τους ισχυρότερους υπουργούς της κυβέρνησης που εμφανίζεται συχνότατα στα Μέσα.
Παρουσιάζεται ως ο άνθρωπος που κάποιοι προσπαθούν να εξαφανίσουν από τον δημόσιο διάλογο επειδή τάχα δεν μπορούν να τον αντιμετωπίσουν διαφορετικά.
Βολικό.
Αλλά η απάντηση είναι επίσης απλή.
Κανείς δεν χρειάζεται να φιμώσει τον Άδωνι Γεωργιάδη.
Ακριβώς το αντίθετο.
Να μιλάει.
Και κάθε φορά που μιλάει, να ελέγχονται όσα λέει.
Χωρίς κραυγές.
Χωρίς προσωπικές επιθέσεις.
Χωρίς «κάνουλες».
Αλλά και χωρίς επικοινωνιακή ασυλία.
Και μια τελευταία λεπτομέρεια για το 2027
Ο υπουργός τελειώνει την ανάρτησή του λέγοντας ότι θα ήθελε να δει το πρόσωπο της Έλενας Ακρίτα το βράδυ των εθνικών εκλογών του 2027.
Μόνο που τις εκλογές δεν τις κερδίζει ή τις χάνει η Έλενα Ακρίτα απέναντι στον Άδωνι Γεωργιάδη.
Τις αποφασίζουν οι πολίτες.
Και μέχρι τότε θα κρίνουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση για πολύ πιο πεζά πράγματα:
για το εισόδημά τους, την ακρίβεια, τα νοσοκομεία, την παιδεία, τη δημόσια διοίκηση και την καθημερινότητά τους.
Εκεί θα γίνει η πραγματική αξιολόγηση.
Όχι στο ποιος κέρδισε ακόμη έναν καβγά στα social media.
Και ίσως αυτό είναι τελικά το σημείο που χάνεται μέσα στον θόρυβο:
η δημοκρατική απάντηση σε έναν πολιτικό δεν είναι ούτε να του «κόψεις την κάνουλα» ούτε να προαναγγέλλεις τον εκλογικό σου θρίαμβο. Είναι να αφήσεις τους πολίτες να ακούσουν, να ελέγξουν και στο τέλος να αποφασίσουν μόνοι τους.
