Υπάρχει ένα εκπληκτικό χαρακτηριστικό στην πολιτική επικοινωνία του Άδωνι Γεωργιάδη: μερικές φορές χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να εξηγήσει τι δεν εννοούσε από όσο χρειάστηκε για να πει αυτό που εννοούσε.
Κάπως έτσι φτάσαμε στη νέα μικρή κωμωδία των 52ων γενεθλίων της Νέας Δημοκρατίας.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης εξέφρασε δημοσίως την απορία του για συναδέλφους του που επέλεξαν να απουσιάσουν από την επετειακή εκδήλωση.
Ακολούθησε συζήτηση για τον Νίκο Δένδια, έναν από τους πλέον προβεβλημένους απόντες.
Και ξαφνικά μάθαμε ότι ο Άδωνις δεν εννοούσε τον Δένδια.
Μάλιστα.
Υπήρχαν απόντες, υπήρχε απορία για τους απόντες, αλλά ο συγκεκριμένος απών δεν ήταν μεταξύ των απόντων για τους οποίους υπήρχε η απορία.
Κατανοητό;
Αν όχι, μην ανησυχείτε.
Στη Νέα Δημοκρατία είναι όλοι ενωμένοι.
Το λένε καθημερινά, οπότε πρέπει να ισχύει.
«Γιατί κάθε φορά πρέπει εγώ να στοχοποιώ τον Δένδια;»
Η καλύτερη φράση ήρθε από τον ίδιο:
«Γιατί κάθε φορά θα πρέπει εγώ να στοχοποιώ τον Δένδια;»
Πράγματι.
Γιατί άραγε;
Το ενδιαφέρον είναι ότι κανείς δεν χρειάζεται να «στοχοποιήσει» τον Δένδια για να δημιουργηθεί πολιτικό θέμα.
Αρκεί να γράψεις ότι απορείς με συναδέλφους σου που δεν πήγαν στην κομματική γιορτή και να υπάρχει μεταξύ των ηχηρών απουσιών ο υπουργός Εθνικής Άμυνας.
Μετά μπορείς ασφαλώς να εξηγήσεις ότι δεν εννοούσες εκείνον.
Και αν συνεχιστεί η συζήτηση, μπορείς να προσθέσεις ότι σου είναι και «πολύ συμπαθής», ότι είναι «κύριος» και –το σημαντικότερο πολιτικό προσόν– ότι είναι «ευθυτενής».
Εδώ πλέον λύθηκαν όλες οι απορίες.
Η χώρα πληροφορήθηκε ότι ο Νίκος Δένδιας είναι ευθυτενής.
Μένει να μάθουμε αν κοιμάται νωρίς και αν τρώει όλο το φαγητό του.
Δεν ήταν απουσιολόγος. Απλώς κατέγραψε τις απουσίες
Ο Άδωνις ενοχλήθηκε επίσης επειδή χαρακτηρίστηκε «απουσιολόγος».
Και απάντησε ότι ήταν καλός μαθητής αλλά όχι απουσιολόγος.
Πολύ ωραίο.
Μόνο που ο απουσιολόγος ακριβώς αυτό κάνει:
ασχολείται με το ποιος ήταν και ποιος δεν ήταν παρών.
Και ο Γεωργιάδης δεν είπε απλώς «περάσαμε ωραία στα γενέθλια».
Έκανε ειδική αναφορά σε εκείνους που απουσίαζαν.
Αλλά δεν κρατούσε απουσιολόγιο.
Απλώς παρατήρησε τις απουσίες, τις σχολίασε δημοσίως και εξέφρασε απορία για όσους έλειψαν.
Μικρή διαφορά.
Περίπου όση έχει το «δεν κάνω έλεγχο» από το «γιατί δεν ήρθες χθες;».
Και ξαφνικά… όλοι είμαστε Καραμανλικοί
Μετά ήρθε το επόμενο επεισόδιο της μεγάλης οικογενειακής φωτογραφίας.
«Όλοι στη ΝΔ είμαστε καραμανλικοί».
Υπέροχα.
Όλοι Καραμανλικοί.
Όλοι Μητσοτακικοί.
Υπερήφανοι για την κυβέρνηση Σαμαρά.
Ο Δένδιας πολύ συμπαθής.
Ο Καραμανλής στηρίζει απολύτως.
Ο Σαμαράς έχει δικαίωμα να μιλάει.
Και γενικώς πρόκειται για μια τόσο αγαπημένη πολιτική οικογένεια που χρειάζονται σχεδόν καθημερινά δηλώσεις για να μας διαβεβαιώνουν ότι δεν τσακώνονται.
Αυτό είναι ίσως το ωραιότερο.
Όσο περισσότερες διαβεβαιώσεις ακούμε ότι «η παράταξη είναι ενωμένη», τόσο περισσότερες διευκρινίσεις απαιτούνται για το ποιος εννοούσε ποιον, ποιος απάντησε σε ποιον και ποιο «καρφί» τελικά δεν ήταν καρφί.
Ούτε οικογενειακό τραπέζι τα Χριστούγεννα να ήταν.
Για τον Σαμαρά, επίσης όλα υπέροχα
Και φυσικά ο Άδωνις Γεωργιάδης αισθάνεται υπερήφανος που συμμετείχε στην κυβέρνηση Σαμαρά.
Και χαίρεται που η κυβέρνηση Σαμαρά εμφανίστηκε στα επετειακά βίντεο.
Πολύ συγκινητικό.
Μόνο που υπάρχει ένας Σαμαράς έξω από τα επετειακά βίντεο.
Ο πραγματικός.
Και αυτός ασκεί πλέον σκληρή κριτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Εκεί τα πράγματα γίνονται λίγο πιο δύσκολα.
Οπότε η λύση είναι απλή:
για τον Σαμαρά του βίντεο αισθανόμαστε υπερηφάνεια· για τον σημερινό Σαμαρά δεν σχολιάζουμε υποθετικά σενάρια.
Πολύ βολικό.
Ο Σαμαράς του αρχείου ενώνει.
Ο Σαμαράς που μιλάει δημιουργεί κάπως περισσότερα προβλήματα.
Ευτυχώς υπάρχει πάντα ο Τσίπρας
Και όταν η συζήτηση μέσα στη ΝΔ αρχίζει να γίνεται άβολη, υπάρχει η δοκιμασμένη έξοδος κινδύνου.
Αλέξης Τσίπρας.
Ο πρώην πρωθυπουργός μίλησε για «Μαρίες Αντουανέτες» στη Νέα Δημοκρατία και ο Γεωργιάδης απάντησε με τη βίλα στο Σούνιο και τα 500 ευρώ.
Και μετά Βενεζουέλα.
Και βαλίτσες.
Και δημοσιογράφους που, κατά τον υπουργό, αν δεν αρχίζουν κάθε συνέντευξη του Τσίπρα από τη Βενεζουέλα περίπου δεν υπηρετούν το δημοσιογραφικό λειτούργημα.
Εδώ ανακαλύψαμε και το νέο εγχειρίδιο δημοσιογραφίας.
Την πρώτη ερώτηση στον Τσίπρα θα την καθορίζει ο Άδωνις.
Υποθέτουμε ότι την πρώτη ερώτηση στον Άδωνι θα εξακολουθεί να την καθορίζει ο δημοσιογράφος.
Έτσι λειτουργεί άλλωστε η ανεξάρτητη ενημέρωση.
Και για την ακρίβεια; Ανδρουλάκης εναντίον Λιακούλη!
Ακολουθεί η ακρίβεια.
Ο Ανδρουλάκης λέει ότι τα χρήματα τελειώνουν στις 15.
Η Λιακούλη, σύμφωνα με τον Γεωργιάδη, λέει στις 10.
Άρα;
Προφανώς καταρρέει ολόκληρο το επιχείρημα περί ακρίβειας.
Διότι το πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής οικογένειας δεν είναι αν της φτάνει ο μισθός.
Είναι να αποφασίσει το ΠΑΣΟΚ ποια ακριβώς ημερομηνία τελειώνει.
Στις 10;
Στις 15;
Κάντε επιτέλους μια σύσκεψη στη Χαριλάου Τρικούπη και ενημερώστε τον υπουργό.
Γιατί διαφορετικά, αν κάποιος λέει 10 και κάποιος 15, προφανώς οι λογαριασμοί πληρώθηκαν, το σούπερ μάρκετ έγινε φθηνό και το διαθέσιμο εισόδημα απογειώθηκε.
Πολιτική οικονομία πρώτου εξαμήνου.
«Τι μας κατηγορούν; Επειδή δεν σταματήσαμε τον πόλεμο;»
Και φτάνουμε στο μεγάλο επιχείρημα για τα καύσιμα.
Ο Γεωργιάδης λέει ότι είναι «ακραίος λαϊκισμός» να χρεώνεται στην κυβέρνηση η διεθνής αύξηση των τιμών.
Και προφανώς έχει δίκιο σε ένα πράγμα:
καμία ελληνική κυβέρνηση δεν καθορίζει τη διεθνή τιμή του πετρελαίου.
Μόνο που η αντιπολίτευση δεν ζητά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να φορέσει κράνος, να κατέβει στην Ερυθρά Θάλασσα και να σταματήσει τον πόλεμο.
Το πολιτικό ερώτημα είναι άλλο:
τι κάνει η ελληνική κυβέρνηση για να περιορίσει την επίπτωση μιας διεθνούς κρίσης στον Έλληνα καταναλωτή;
Τι κάνει με τη φορολογία;
Τι κάνει με τους έμμεσους φόρους;
Τι κάνει με τα καύσιμα;
Πόσο δημοσιονομικό χώρο διαθέτει;
Πού επιλέγει να τον κατευθύνει;
Αυτές είναι πολιτικές ερωτήσεις.
Το «δηλαδή μας κατηγορείτε επειδή δεν σταματήσαμε τον πόλεμο;» είναι ένας ωραίος τρόπος να απαντήσεις σε μια ερώτηση που κανείς δεν σου έκανε.
Όλα καλά λοιπόν
Συνοψίζοντας:
Ο Άδωνις σχολίασε τους απόντες, αλλά δεν ήταν απουσιολόγος.
Ο Δένδιας ήταν απών, αλλά δεν ήταν από τους απόντες που εννοούσε.
Ο Δένδιας είναι συμπαθής και ευθυτενής.
Όλοι είναι Καραμανλικοί.
Για την κυβέρνηση Σαμαρά είμαστε υπερήφανοι.
Για τον σημερινό Σαμαρά περιμένουμε να δούμε.
Για την ακρίβεια φταίει η διεθνής κρίση.
Για τη συζήτηση περί ακρίβειας φταίει ο Ανδρουλάκης που δεν συνεννοήθηκε με τη Λιακούλη αν τα λεφτά τελειώνουν στις 10 ή στις 15.
Και όταν όλα αυτά δυσκολεύουν κάπως, έχουμε πάντοτε διαθέσιμους τον Τσίπρα, το Σούνιο και τη Βενεζουέλα.
Μια Νέα Δημοκρατία απολύτως ενωμένη.
Τόσο ενωμένη, που πλέον χρειάζεται σχεδόν καθημερινή ενημέρωση για να μαθαίνουμε ποιος δεν κάρφωσε ποιον.
Και ο Άδωνις;
Απουσιολόγος δεν είναι.
Απλώς ξέρει ποιοι έλειπαν.
Και κυρίως ξέρει ποιον δεν εννοούσε.
Αφού πρώτα χρειάστηκε να μας το εξηγήσει.
