Άδωνι, το «υπήρχε και επί Σαμαρά» δεν είναι απάντηση – Είναι ομολογία ότι το λάθος έμενε στον ΕΟΠΥΥ για χρόνια

Η νέα παρέμβαση του Άδωνι Γεωργιάδη για την υπόθεση του ΕΟΠΥΥ επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από το πραγματικό πρόβλημα σε ένα πολιτικό παιχνίδι συμψηφισμών.

Η γραμμή είναι περίπου η εξής:

«Μας κατηγορείτε σήμερα για τις επιλογές φύλου στον ΕΟΠΥΥ; Υπήρχαν και επί Αντώνη Σαμαρά».

Μόνο που αυτό, αντί να απαλλάσσει τη σημερινή κυβέρνηση από την ευθύνη, δημιουργεί ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα.

Διότι ο ίδιος ο υπουργός χαρακτηρίζει πλέον το συγκεκριμένο ζήτημα «λάθος».

Άρα, με βάση τη δική του επιχειρηματολογία, ένα λάθος υπήρχε για χρόνια στον ΕΟΠΥΥ, πέρασε ή επανεμφανίστηκε σε νέα ηλεκτρονική πλατφόρμα και χρειάστηκε ένα δημοσίευμα για να κινητοποιηθεί το υπουργείο και να διορθωθεί.

Και αυτό υποτίθεται ότι αποτελεί υπερασπιστικό επιχείρημα;

Το «και ο Σαμαράς το είχε» δεν αθωώνει κανέναν

Ας δεχθούμε απολύτως τον ισχυρισμό Γεωργιάδη ότι αντίστοιχες επιλογές υπήρχαν και επί κυβέρνησης Σαμαρά.

Τι ακριβώς αποδεικνύει;

Ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν τις είδε;

Ότι ο ΕΟΠΥΥ δεν τις αξιολόγησε;

Ότι μια παλιά τεχνική επιλογή αναπαράχθηκε χωρίς κανείς να αναρωτηθεί εάν εξακολουθεί να είναι κατάλληλη;

Ο υπουργός λέει ουσιαστικά:

ήταν λάθος τότε, ήταν λάθος και τώρα.

Ωραία.

Τότε το ερώτημα είναι ακόμη απλούστερο:

Γιατί το λάθος του τότε έπρεπε να φτάσει μέχρι το 2026 για να διορθωθεί;

Μια κυβέρνηση δεν εκλέγεται για να δικαιολογεί τα σημερινά λάθη επειδή τα βρήκε από τους προηγούμενους.

Εκλέγεται και για να τα διορθώνει.

Και ξαφνικά από τη «woke ατζέντα» περάσαμε στον Σαμαρά

Η υπόθεση ξεκίνησε από κάτι απολύτως συγκεκριμένο.

Σε πλατφόρμα του ΕΟΠΥΥ εμφανίστηκαν συγκεκριμένες επιλογές φύλου.

Το θέμα δημοσιοποιήθηκε.

Ο Αντώνης Σαμαράς το χρησιμοποίησε για να επιτεθεί πολιτικά στην κυβέρνηση.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης αντέδρασε και έδωσε εντολή να αλλάξει.

Μέχρι εδώ τα πράγματα είναι κατανοητά.

Τώρα όμως η συζήτηση μεταφέρεται στην «Εστία», στη «Δημοκρατία», στον όμιλο Φιλιππάκη, στη Novartis, στον πόλεμο κατά του Μητσοτάκη, στον παλαιότερο πόλεμο κατά του Σαμαρά και στις πολιτικές σχέσεις μεταξύ τους.

Ενδιαφέροντα όλα αυτά για την πολιτική παραφιλολογία.

Αλλά τι σχέση έχουν με το ποιος ενέκρινε τη συγκεκριμένη εφαρμογή του ΕΟΠΥΥ;

Καμία.

Και αυτό είναι το ερώτημα που εξακολουθεί να αποφεύγεται.

Το επιχείρημα του ISO επίσης δεν λύνει το πρόβλημα

Αρχικά ακούσαμε ότι η ανάδοχος εταιρεία ακολούθησε το πρότυπο ISO/IEC 5218.

Ακόμη κι αν δεχθούμε πλήρως αυτή την εξήγηση, υπάρχει μια θεμελιώδης διάκριση:

Άλλο η τεχνική κωδικοποίηση δεδομένων σε ένα διεθνές πρότυπο και άλλο τι εμφανίζεις στον χρήστη μιας συγκεκριμένης δημόσιας ηλεκτρονικής υπηρεσίας.

Και υπάρχει μια εξαιρετικά απλή απόδειξη.

Η πλατφόρμα άλλαξε.

Εάν δεν μπορούσε να αλλάξει επειδή το ISO επέβαλλε υποχρεωτικά αυτές τις επιλογές, δεν θα είχε αλλάξει.

Από τη στιγμή που μπορούσε να αλλάξει μέσα σε λίγες ώρες, προφανώς μπορούσε να έχει σχεδιαστεί διαφορετικά εξαρχής.

Άρα επιστρέφουμε πάλι στο ίδιο ερώτημα:

Ποιος την έλεγξε πριν δοθεί στους ασφαλισμένους;

Υπάρχει όμως και μια αντίφαση που δεν εξαφανίζεται

Ο ΕΟΠΥΥ είχε δηλώσει ότι η συγκεκριμένη πληροφορία δεν χρησιμοποιούνταν κατά την επεξεργασία των δεδομένων του ασφαλισμένου για την παροχή των υπηρεσιών του.

Ο υπουργός Υγείας, αντιθέτως, εξήγησε ότι αποφάσισε να την αλλάξει επειδή στη χρήση φαρμάκων ο αυτοπροσδιορισμός θα μπορούσε δυνητικά να είναι επικίνδυνος για λόγους υγείας.

Αυτά τα δύο χρειάζονται διευκρίνιση.

Εάν το πεδίο δεν χρησιμοποιούνταν για την παροχή των υπηρεσιών, πώς ακριβώς θα μπορούσε να δημιουργήσει φαρμακευτικό κίνδυνο;

Και εάν μπορούσε να δημιουργήσει κίνδυνο για την υγεία, τότε το ζήτημα παύει να είναι μια ασήμαντη τεχνική λεπτομέρεια και το ερώτημα για τον προηγούμενο έλεγχο της εφαρμογής γίνεται ακόμη σοβαρότερο.

Δεν γίνεται κάθε νέα απάντηση να δημιουργεί και ένα καινούργιο ερώτημα.

Ο Σαμαράς μπορεί να υπερέβαλε – αυτό δεν αποτελεί άλλοθι

Υπάρχει ένα σημείο στο οποίο πρέπει να είμαστε απολύτως καθαροί.

Η ύπαρξη αυτών των επιλογών σε μία ηλεκτρονική πλατφόρμα δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι υπήρξε συνειδητό κυβερνητικό σχέδιο επιβολής κάποιας «woke ατζέντας».

Εδώ ο Αντώνης Σαμαράς έκανε μια πολιτική γενίκευση.

Και εφόσον ο Άδωνις Γεωργιάδης μπορεί να αποδείξει με επίσημα έγγραφα ότι αντίστοιχη κωδικοποίηση υπήρχε και επί κυβέρνησης Σαμαρά, αποκτά ένα σοβαρό επιχείρημα απέναντι σε αυτή τη γενίκευση.

Μέχρι εκεί όμως.

Γιατί άλλο:

«Δεν αποδεικνύεται woke κυβερνητική πολιτική»

και εντελώς άλλο:

«άρα δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο πρέπει να δώσουμε εξηγήσεις».

Το πρώτο μπορεί να είναι απολύτως βάσιμο.

Το δεύτερο δεν προκύπτει.

Και τώρα μαθαίνουμε τι είναι και τι δεν είναι «woke»

Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανοίγει παράλληλα μια άλλη συζήτηση υποστηρίζοντας ότι ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών δεν αποτελεί μέρος της «woke ατζέντας».

Αυτό είναι δικός του πολιτικός και ιδεολογικός ορισμός.

Μπορεί να τον υποστηρίζει.

Μπορεί άλλοι να διαφωνούν.

Μπορούν να γραφτούν δεκάδες άρθρα γι’ αυτό.

Αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε μια απέραντη συζήτηση περί «woke» να εξαφανίσει ένα πολύ πιο πεζό και συγκεκριμένο διοικητικό γεγονός:

μια δημόσια ηλεκτρονική εφαρμογή είχε ένα πεδίο που ο ίδιος ο αρμόδιος υπουργός σήμερα χαρακτηρίζει λάθος και διέταξε να αλλάξει.

Αυτό είναι το γεγονός.

Όλα τα υπόλοιπα είναι πολιτική ερμηνεία.

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο αποκαλυπτικό

Ο υπουργός ευχαρίστησε αρχικά ουσιαστικά την εφημερίδα που ανέδειξε το θέμα, επειδή χάρη στη δημοσιοποίηση έγινε η διόρθωση.

Τώρα επιτίθεται στην πολιτική αξιοποίηση της υπόθεσης.

Θεμιτό.

Αλλά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διαχωριστούν δύο πράγματα.

Η αποκάλυψη του προβλήματος ήταν χρήσιμη.

Η πολιτική ερμηνεία του προβλήματος μπορεί να ήταν υπερβολική.

Δεν μπορεί όμως η δεύτερη να χρησιμοποιείται για να ακυρωθεί η πρώτη.

Γιατί χωρίς τη δημοσιοποίηση, σύμφωνα με όσα περιγράφει ο ίδιος ο υπουργός, το πρόβλημα πιθανότατα δεν θα είχε εντοπιστεί εκείνη τη στιγμή.

Το πραγματικό «μάθημα» είναι άλλο

Ο Άδωνις Γεωργιάδης λέει στην «Εστία» να αφήσει τα μαθήματα στους δασκάλους.

Μόνο που από όλη αυτή την ιστορία προκύπτει πράγματι ένα μάθημα.

Όχι για τη woke ατζέντα.

Όχι για τον Σαμαρά.

Όχι για τον Μητσοτάκη.

Αλλά για το πώς πρέπει να λειτουργεί το κράτος.

Οι ανάδοχοι δεν αυτοελέγχονται.

Όταν μια ιδιωτική εταιρεία κατασκευάζει μια δημόσια πλατφόρμα, υπάρχει δημόσιος φορέας που την παραγγέλνει, προδιαγραφές που τίθενται, διαδικασία ελέγχου και κάποια μορφή παραλαβής.

Εκεί βρίσκεται η πραγματική συζήτηση.

Και όσο η απάντηση μεταφέρεται από τον ανάδοχο στο ISO, από το ISO στον Σαμαρά, από τον Σαμαρά στην «Εστία», από την «Εστία στη Novartis και από εκεί στον ορισμό του «woke», τόσο περισσότερο μένει αναπάντητο το μοναδικό ερώτημα που δεν χρειάζεται ούτε ιδεολογία ούτε πολιτική ιστορία:

Ποιος έλεγξε τη σημερινή πλατφόρμα πριν τη χρησιμοποιήσουν οι πολίτες;

Γιατί αν ήταν λάθος, όπως λέει πλέον ο ίδιος ο υπουργός, κάποιος έπρεπε να το είχε δει.

Και το «ήταν λάθος και επί Σαμαρά» δεν είναι αθώωση.

Είναι, αντιθέτως, η παραδοχή ότι ένα λάθος που η πολιτεία είχε μπροστά της εδώ και χρόνια έφτασε μέχρι το 2026 χωρίς να έχει λυθεί οριστικά.

Και αυτό δεν είναι επιχείρημα εναντίον της κριτικής.

Είναι λόγος για ακόμη περισσότερη κριτική.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ