Η νέα επίθεση του Άδωνι Γεωργιάδη στον Αντώνη Σαμαρά έχει ενδιαφέρον όχι τόσο για την ένταση των χαρακτηρισμών της, όσο για όσα αποφεύγει να απαντήσει επί της ουσίας.
Ο υπουργός Υγείας και αντιπρόεδρος της ΝΔ χαρακτήρισε περίπου προϊόν προσωπικής εμπάθειας την κριτική του πρώην πρωθυπουργού, μίλησε για «χοντρό γινάτι» απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη και έφτασε στο σημείο να υποστηρίξει ότι, αν διάβαζε κανείς γραπτά όσα είπε ο Σαμαράς χωρίς να γνωρίζει ποιος μιλά, δύσκολα θα τα ξεχώριζε από όσα λέει η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Είναι μια εξαιρετικά βολική μέθοδος πολιτικής αντιπαράθεσης.
Γιατί έτσι δεν χρειάζεται να απαντήσεις στις καταγγελίες. Αρκεί να απαξιώσεις εκείνον που τις διατυπώνει.
«Τέμπη, διαφθορά, απευθείας αναθέσεις, ακρίβεια» – Ποια ακριβώς είναι η απάντηση;
Ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης απαρίθμησε τα ζητήματα στα οποία άσκησε κριτική ο Αντώνης Σαμαράς:
Τέμπη. Διαφθορά. Απευθείας αναθέσεις. Ακρίβεια.
Και ποια ήταν η πολιτική απάντηση;
Ότι ο Σαμαράς έχει… «γινάτι».
Αυτό όμως δεν αποτελεί απάντηση σε κανένα από τα τέσσερα.
Εάν ο Σαμαράς λέει κάτι ανακριβές για τα Τέμπη, εξηγήστε τι.
Εάν ψεύδεται για τις απευθείας αναθέσεις, παρουσιάστε τα στοιχεία.
Εάν αδικεί την κυβέρνηση στο ζήτημα της ακρίβειας, αποδείξτε το με την πραγματική εξέλιξη της αγοραστικής δύναμης και του κόστους ζωής.
Εάν οι αιτιάσεις του περί διαφθοράς είναι αβάσιμες, αποδομήστε τες μία προς μία.
Αυτό είναι πολιτική αντιπαράθεση.
Το «δεν γουστάρει τον Μητσοτάκη» είναι ψυχογράφημα.
Από πότε η κριτική στην κυβέρνηση σε κάνει… Κωνσταντοπούλου;
Ακόμη πιο προβληματικό είναι το επιχείρημα:
«Αν έβγαζες τον ήχο και το έβλεπες μόνο γραπτό, τι διαφορά βλέπεις από την Κωνσταντοπούλου;»
Με αυτή τη λογική, όποιος μιλά για ακρίβεια, Τέμπη, διαφθορά ή απευθείας αναθέσεις γίνεται αυτομάτως πολιτικά συγγενής της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Πρόκειται για ένα παράξενο πολιτικό άλμα.
Διότι το ερώτημα δεν είναι ποιος άλλος λέει κάτι παρόμοιο.
Το ερώτημα είναι εάν αυτό που λέγεται είναι αληθές ή ψευδές.
Εάν αύριο ένας βουλευτής της ΝΔ καταγγείλει μια λανθασμένη κυβερνητική απόφαση και την ίδια απόφαση έχει επικρίνει το ΠΑΣΟΚ, μετατρέπεται αυτομάτως σε στέλεχος του ΠΑΣΟΚ;
Προφανώς όχι.
Το ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα: ο Σαμαράς δεν είναι κάποιος περαστικός από τη ΝΔ
Εδώ υπάρχει και μια ιστορική πραγματικότητα που δεν μπορεί να εξαφανιστεί.
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν εμφανίστηκε ξαφνικά από κάποιον αντίπαλο πολιτικό χώρο για να επιτεθεί στη ΝΔ.
Υπήρξε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργός της χώρας με τη Νέα Δημοκρατία.
Και υπάρχει μια ειρωνεία ειδικά όταν την επίθεση αναλαμβάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Ο σημερινός αντιπρόεδρος της ΝΔ προερχόταν από τον ΛΑΟΣ και εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία το 2012, όταν πρόεδρος ήταν ο Αντώνης Σαμαράς.
Επομένως, όταν σήμερα παρουσιάζεται περίπου ως ξένο σώμα ο άνθρωπος που ηγήθηκε της παράταξης, υπάρχει τουλάχιστον μια πολιτική αντίφαση.
«Κανείς δεν είπε ότι δεν χωράει στη ΝΔ»
Εδώ η δήλωση Γεωργιάδη γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.
Λέει:
«Κανείς από εμάς δεν είπε ότι δεν χωράει στη ΝΔ ο Αντώνης Σαμαράς. Το αν ο ίδιος θέλει να είναι εκτός της ΝΔ, είναι δική του επιλογή».
Μόνο που υπάρχει ένα στοιχειώδες πραγματικό γεγονός:
ο Αντώνης Σαμαράς διαγράφηκε από τη Νέα Δημοκρατία τον Νοέμβριο του 2024, μετά από απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη, κατόπιν της συνέντευξής του στο «Βήμα». Η ίδια η ΝΔ είχε ανακοινώσει τότε ότι ο πρώην πρωθυπουργός «έθεσε εαυτόν εκτός Νέας Δημοκρατίας».
Επομένως το σημερινό «αν ο ίδιος θέλει να είναι εκτός ΝΔ, είναι δική του επιλογή» χρειάζεται τουλάχιστον μία διευκρίνιση:
Έχει ανακληθεί η διαγραφή του;
Αν όχι, με ποιον ακριβώς τρόπο παρουσιάζεται σήμερα ως αποκλειστικά δική του επιλογή ότι βρίσκεται εκτός κόμματος;
Και μετά ήρθε το πραγματικό μήνυμα: «Αν κάνει κόμμα, πάμε σε πολιτική μάχη»
Εδώ τουλάχιστον ο Άδωνις Γεωργιάδης ήταν απολύτως ξεκάθαρος:
«Αν επιλέξει να κάνει κόμμα […] πάμε σε πολιτική μάχη».
Αυτό συνδέεται ευθέως με όσα είπε μία ημέρα νωρίτερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο πρωθυπουργός ειρωνεύτηκε τον Σαμαρά για το 18,85% του Μαΐου 2012, αλλά ταυτόχρονα παραδέχθηκε ότι διαθέτει «τεχνογνωσία στο πώς να κάνει κακό στην παράταξη».
Τώρα ο αντιπρόεδρος της ΝΔ προαναγγέλλει «πολιτική μάχη».
Κάτι λοιπόν δεν ταιριάζει.
Εάν πρόκειται απλώς για έναν πρώην πρωθυπουργό που κινείται από προσωπικό «γινάτι», γιατί χρειάζεται ολόκληρη πολιτική κινητοποίηση εναντίον του;
Εάν είναι ο πολιτικός του «18%», όπως ειρωνεύτηκε ο Μητσοτάκης, γιατί απασχολεί τόσο έντονα την κορυφή της κυβέρνησης;
Και το 18% έχει ήδη γυρίσει μπούμερανγκ
Όπως έχουμε ήδη αναλύσει, το 18,85% του Σαμαρά δεν προέκυψε σε μια κανονική πολιτική περίοδο.
Ήταν ο Μάιος του 2012.
Η Ελλάδα βρισκόταν στη δίνη των Μνημονίων, μιας ιστορικής ύφεσης και της ανεργίας, ενώ το παλιό κομματικό σύστημα κατέρρεε.
Το ΠΑΣΟΚ, που το 2009 είχε πάρει 43,92%, έπεσε στο 13,18%.
Η ΝΔ στο 18,85%.
Οι ΑΝΕΛ εμφανίστηκαν με 10,62%.
Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτινάχθηκε στο 16,79%.
Και η Χρυσή Αυγή μπήκε στη Βουλή.
Κυρίως όμως υπάρχει αυτό που η ειρωνεία περί «18%» παραλείπει:
42 ημέρες αργότερα, ο ίδιος Σαμαράς πήρε 29,66%, κέρδισε τις εκλογές και έγινε πρωθυπουργός.
Άρα χρειάζεται μεγάλη προσοχή όταν τα εκλογικά αποτελέσματα μετατρέπονται σε προσωπικές ατάκες.
Γιατί κάποια στιγμή θα έρθουν και οι επόμενες εκλογές.
Και τότε θα μετρηθεί και η «απόδοση» της σημερινής ηγεσίας της ΝΔ.
Και τώρα το «ΝΔ ή χάος»
Υπάρχει όμως στη σημερινή συνέντευξη του Άδωνι Γεωργιάδη μια δήλωση ακόμη σοβαρότερη από όσα είπε για τον Σαμαρά:
«Η Ελλάδα ή θα έχει αυτοδύναμη κυβέρνηση ΝΔ ή θα έχει χάος και ακυβερνησία».
Αυτό πλέον δεν αφορά τον Σαμαρά.
Αφορά ολόκληρη τη δημοκρατική λειτουργία της χώρας.
Η Ελλάδα είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία. Κυβέρνηση σχηματίζει όποιος κατορθώσει, σύμφωνα με το Σύνταγμα και το εκλογικό αποτέλεσμα, να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη της Βουλής.
Η αυτοδυναμία της ΝΔ αποτελεί απολύτως θεμιτό πολιτικό στόχο.
Δεν αποτελεί όμως τη μοναδική δημοκρατικά αποδεκτή μορφή διακυβέρνησης.
Η χώρα έχει κυβερνηθεί από κυβερνήσεις συνεργασίας.
Ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς, μάλιστα, έγινε πρωθυπουργός κυβέρνησης συνεργασίας το 2012.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση της σημερινής επιχειρηματολογίας.
Από τη μία ο Σαμαράς παρουσιάζεται ως ο αποτυχημένος πολιτικός του 18%.
Από την άλλη, ο ίδιος εκείνος πολιτικός πήγε σε δεύτερες εκλογές, ήρθε πρώτος και σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας η οποία κυβέρνησε τη χώρα σε μία από τις δυσκολότερες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της.
Σήμερα όμως μας λένε:
ή αυτοδύναμη ΝΔ ή χάος.
Η Νέα Δημοκρατία έχει κάθε δικαίωμα να πολεμήσει πολιτικά τον Σαμαρά
Εάν ο Αντώνης Σαμαράς δημιουργήσει νέο κόμμα, ασφαλώς θα είναι εκλογικός αντίπαλος της ΝΔ.
Και η ΝΔ έχει κάθε δικαίωμα να συγκρουστεί μαζί του σκληρά.
Αυτό είναι πολιτική.
Αλλά τότε ας γίνει πολιτική αντιπαράθεση.
Ας συζητήσουμε για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Για την ακρίβεια.
Για το μεταναστευτικό.
Για τα Τέμπη.
Για τις υποκλοπές.
Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Για τις απευθείας αναθέσεις.
Για τη φυσιογνωμία που πρέπει να έχει η Νέα Δημοκρατία.
Και ας κρίνουν οι πολίτες ποιος έχει δίκιο.
Το να μετατρέπεται όμως η διαφωνία ενός πρώην προέδρου της ΝΔ και πρώην πρωθυπουργού σε «γινάτι» επειδή «δεν γουστάρει τον Μητσοτάκη» δεν αποδομεί τον Σαμαρά.
Αποφεύγει την ουσία της κριτικής του.
Και όσο περισσότερα κορυφαία κυβερνητικά στελέχη αισθάνονται την ανάγκη να εξηγήσουν ότι ο Σαμαράς είναι ασήμαντος, εμπαθής, αποτυχημένος ή παρασυρμένος από προσωπικές εμμονές, τόσο περισσότερο δημιουργείται ένα απλό ερώτημα:
Αν πράγματι δεν τον φοβάστε πολιτικά, γιατί ασχολείστε τόσο πολύ μαζί του;
Ίσως τελικά το πραγματικό «γινάτι» να μην είναι το σημαντικότερο θέμα.
Το σημαντικότερο είναι ότι για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα η ηγεσία της ΝΔ δείχνει πως αντιμετωπίζει πλέον το ενδεχόμενο Σαμαρά όχι ως παραπολιτικό σενάριο, αλλά ως πραγματικό εκλογικό πρόβλημα.
