Ο υπουργός Υγείας επιτίθεται στον Λάκη Λαζόπουλο και στην εφημερίδα «δημοκρατία» επειδή σήμερα αντιμετωπίζουν θετικά τον Αντώνη Σαμαρά, παρά τη σκληρή κριτική που του ασκούσαν στο παρελθόν. Μόνο που ο Άδωνις Γεωργιάδης αποφεύγει το πιο ενδιαφέρον ερώτημα: πώς ο πολιτικός που τον έφερε στη Νέα Δημοκρατία μετατράπηκε σε πρόβλημα για το σημερινό κυβερνητικό στρατόπεδο;
Υπάρχουν πολιτικές παρεμβάσεις που προκαλούν συζήτηση για όσα λένε. Και υπάρχουν παρεμβάσεις που αποκτούν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για όσα επιμελώς αποφεύγουν να πουν.
Η τελευταία ανάρτηση του Άδωνι Γεωργιάδη για τον Αντώνη Σαμαρά και τον Λάκη Λαζόπουλο ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Ο υπουργός Υγείας επιχειρεί να αποδομήσει τη σημερινή θετική αντιμετώπιση του πρώην πρωθυπουργού από πρόσωπα και μέσα που στο παρελθόν τον είχαν επικρίνει σφοδρά.
Επικαλείται συγκεκριμένα τον Λάκη Λαζόπουλο και την εφημερίδα «δημοκρατία», υποστηρίζοντας ότι η αλλαγή στάσης τους έχει έναν και μοναδικό στόχο: να πληγεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Και καταλήγει με τη βεβαιότητα ότι ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται να διαλύσει τη χώρα έπειτα από τόσες θυσίες.
Μόνο που πίσω από αυτή την επιχειρηματολογία υπάρχει μια πολιτική αντίφαση την οποία ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης δύσκολα μπορεί να παρακάμψει.
Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο πρωθυπουργός επί των ημερών του οποίου ο Άδωνις Γεωργιάδης εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία και ανέλαβε υπουργικά καθήκοντα.
Και σήμερα ο ίδιος πολιτικός εμφανίζεται να αντιμετωπίζει τον Σαμαρά σχεδόν αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα των κινδύνων που μπορεί να προκαλέσει στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Όταν ο Σαμαράς ήταν ο πολιτικός που άνοιγε τις πόρτες
Η ιστορία είναι γνωστή.
Το 2012, μετά την αποχώρησή του από τον ΛΑΟΣ, ο Άδωνις Γεωργιάδης εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία υπό την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά.
Στη συνέχεια, επί πρωθυπουργίας Σαμαρά, ανέλαβε το Υπουργείο Υγείας.
Δεν πρόκειται για μια δευτερεύουσα λεπτομέρεια της πολιτικής του διαδρομής.
Η ένταξη στη Νέα Δημοκρατία αποτέλεσε καθοριστική καμπή για τη μετέπειτα πορεία του.
Και ο Αντώνης Σαμαράς είχε ουσιαστικό ρόλο σε αυτή τη μετάβαση.
Ασφαλώς, κανένας πολιτικός δεν υποχρεούται να συμφωνεί εσαεί με εκείνον που τον υποστήριξε στο παρελθόν.
Οι πολιτικές σχέσεις αλλάζουν. Οι διαφωνίες είναι θεμιτές.
Αλλά όταν κάποιος εγκαλεί άλλους επειδή άλλαξαν στάση απέναντι στον Σαμαρά, οφείλει να εξηγήσει και τη δική του μεταβολή στάσης.
Γιατί ο Γεωργιάδης μπορεί να θεωρεί προβληματική τη σημερινή συμπεριφορά του πρώην πρωθυπουργού.
Δεν μπορεί όμως να παρουσιάζει την αλλαγή πολιτικής τοποθέτησης ως αποκλειστικό χαρακτηριστικό των αντιπάλων του Μητσοτάκη.
Ο Λαζόπουλος άλλαξε γνώμη. Απαγορεύεται;
Το βασικό επιχείρημα του υπουργού είναι ότι ο Λάκης Λαζόπουλος ασκούσε σκληρή κριτική στον Αντώνη Σαμαρά όταν εκείνος ήταν πρωθυπουργός, ενώ σήμερα εμφανίζεται να αναγνωρίζει την κυβερνητική του ικανότητα.
Ας δεχτούμε ότι υπάρχει μια εντυπωσιακή μεταβολή στην πολιτική αξιολόγηση του καλλιτέχνη.
Τι ακριβώς αποδεικνύει αυτό;
Ότι ο Λαζόπουλος δεν δικαιούται να αλλάξει άποψη;
Ότι ένας πολίτης που επέκρινε έναν πρωθυπουργό πριν από χρόνια είναι υποχρεωμένος να τον απορρίπτει για πάντα;
Ή ότι κάθε θετική αναφορά στον Σαμαρά αποτελεί αυτομάτως οργανωμένη επιχείρηση εναντίον του Μητσοτάκη;
Η πολιτική κριτική δεν είναι συμβόλαιο ισόβιας εχθρότητας.
Κάποιος μπορεί να θεωρούσε ανεπαρκή την κυβέρνηση Σαμαρά και σήμερα να κρίνει ακόμη χειρότερα την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Μπορεί να διαφωνούσε με συγκεκριμένες επιλογές του πρώτου και να αναγνωρίζει ορισμένα χαρακτηριστικά της διακυβέρνησής του σε σύγκριση με τη σημερινή.
Μπορεί ακόμη να κάνει μια αντιφατική ή ατεκμηρίωτη πολιτική αξιολόγηση.
Όλα αυτά μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο κριτικής.
Αλλά η αλλαγή γνώμης δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη πολιτικής σκοπιμότητας.
Και κυρίως, δεν απαντά στο ουσιαστικό ερώτημα: γιατί ορισμένοι που επέκριναν τον Σαμαρά στο παρελθόν τον αξιολογούν διαφορετικά σήμερα;
Όποιος διαφωνεί με τον Μητσοτάκη θέλει να διαλύσει τη χώρα;
Το πιο αποκαλυπτικό σημείο της ανάρτησης βρίσκεται στο τέλος.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης διαβεβαιώνει ότι ο ελληνικός λαός δεν θα διαλύσει την Ελλάδα έπειτα από τόσους κόπους και θυσίες.
Πρόκειται για μια εντυπωσιακή μετατόπιση της συζήτησης.
Η αρχική αντιπαράθεση αφορά την πιθανότητα δημιουργίας νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά και τη στάση του Λάκη Λαζόπουλου.
Και ξαφνικά η συζήτηση καταλήγει στο ενδεχόμενο διάλυσης της χώρας.
Με ποια λογική;
Από πότε η ίδρυση ενός πολιτικού κόμματος ισοδυναμεί με εθνική καταστροφή;
Από πότε η κριτική στον πρωθυπουργό μετατρέπεται σε απειλή για την Ελλάδα;
Και από πότε η πολιτική επιβίωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ταυτίζεται με την επιβίωση της χώρας;
Η Ελλάδα δεν είναι ιδιοκτησία καμίας κυβέρνησης και κανενός πρωθυπουργού.
Η δημοκρατική εναλλαγή στην εξουσία δεν συνιστά διάλυση του κράτους.
Η δημιουργία νέων πολιτικών σχηματισμών δεν αποτελεί από μόνη της εθνικό κίνδυνο.
Και η αμφισβήτηση ενός κυβερνητικού ηγέτη δεν είναι πράξη εναντίον της πατρίδας.
Αυτά θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα.
Ο Σαμαράς δεν έγινε ξαφνικά ξένος προς τη Νέα Δημοκρατία
Υπάρχει και μια ακόμη πλευρά που αξίζει να εξεταστεί.
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι ένας πολιτικός που εμφανίστηκε ξαφνικά έξω από τη Νέα Δημοκρατία και αποφάσισε να επιτεθεί στον σημερινό πρωθυπουργό.
Υπήρξε πρόεδρος του κόμματος.
Υπήρξε πρωθυπουργός.
Ηγήθηκε μιας κυβέρνησης σε μια από τις δυσκολότερες περιόδους της μεταπολιτευτικής οικονομικής ιστορίας.
Και διατηρεί συγκεκριμένες πολιτικές απόψεις, με τις οποίες μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί.
Επομένως, η πολιτική του διαφωνία με τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως προσωπική φιλοδοξία ή ως αποτέλεσμα ενθάρρυνσης από αντιπολιτευόμενα πρόσωπα.
Υπάρχουν ουσιαστικές πολιτικές διαφορές που μπορούν να συζητηθούν.
Στην εξωτερική πολιτική.
Στην ιδεολογική κατεύθυνση της Νέας Δημοκρατίας.
Στη φυσιογνωμία της κεντροδεξιάς παράταξης.
Στη σχέση της σημερινής ηγεσίας με τις παραδοσιακές πολιτικές αναφορές του κόμματος.
Αν ο Άδωνις Γεωργιάδης θεωρεί ότι ο Σαμαράς έχει άδικο, μπορεί να αντικρούσει συγκεκριμένα τις θέσεις του.
Αυτό θα ήταν μια ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση.
Η αναφορά, όμως, στο ποιος τον επέκρινε πριν από χρόνια δεν απαντά στις σημερινές διαφωνίες.
Από τον Σαμαρά στον Μητσοτάκη: Η διαδρομή του ίδιου του Άδωνι
Η πολιτική διαδρομή του Άδωνι Γεωργιάδη παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ακριβώς επειδή συνδέεται με διαφορετικές ηγεσίες και πολιτικές περιόδους.
Από τον ΛΑΟΣ πέρασε στη Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά.
Αναδείχθηκε σε υπουργό της κυβέρνησής του.
Αργότερα διεκδίκησε ο ίδιος την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.
Και στη συνέχεια αναδείχθηκε σε έναν από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Καμία από αυτές τις επιλογές δεν είναι από μόνη της επιλήψιμη.
Οι πολιτικοί έχουν δικαίωμα να αναθεωρούν, να επανατοποθετούνται και να διαμορφώνουν νέες συμμαχίες.
Ακριβώς όμως επειδή αυτό το δικαίωμα υπάρχει, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται επιλεκτικά.
Δεν μπορεί η μεταβολή στάσης του Λαζόπουλου να παρουσιάζεται ως ένδειξη αναξιοπιστίας, ενώ η μεταβολή πολιτικών συμμαχιών άλλων προσώπων να θεωρείται αυτονόητη εξέλιξη.
Αν η πολιτική συνέπεια αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης, τότε πρέπει να ισχύει για όλους.
Και πρωτίστως για εκείνους που την επικαλούνται.
Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι συνώνυμο του Μητσοτάκη
Στην ανάρτηση υπάρχει ακόμη μια ενδιαφέρουσα παραδοχή.
Ο υπουργός υποστηρίζει ότι ο Λαζόπουλος ελπίζει να διαλυθεί η Νέα Δημοκρατία μέσω ενός νέου κόμματος Σαμαρά.
Αλλά εδώ χρειάζεται μια βασική διάκριση.
Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα πολιτικό κόμμα με ιστορία δεκαετιών.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο σημερινός πρόεδρός της.
Οι δύο έννοιες δεν ταυτίζονται.
Ένας ψηφοφόρος μπορεί να ανήκει ιστορικά στον χώρο της Νέας Δημοκρατίας και να διαφωνεί με τον σημερινό πρωθυπουργό.
Μπορεί να θεωρεί ότι το κόμμα έχει αλλάξει ιδεολογική κατεύθυνση.
Μπορεί να υποστηρίζει τον Σαμαρά, τον Καραμανλή ή άλλες πολιτικές προσωπικότητες χωρίς να αποδέχεται όλες τις επιλογές της σημερινής ηγεσίας.
Αυτό δεν τον καθιστά αυτομάτως εχθρό της παράταξης.
Η ταύτιση του κόμματος με τον αρχηγό του αποτελεί πολιτική επιλογή.
Δεν αποτελεί αντικειμενικό κανόνα.
Το ερώτημα που μένει αναπάντητο
Ο Άδωνις Γεωργιάδης θέτει στον Αντώνη Σαμαρά ένα ερώτημα: γιατί τον υποστηρίζουν σήμερα άνθρωποι που παλαιότερα τον επέκριναν;
Είναι ένα θεμιτό πολιτικό ερώτημα.
Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, εξίσου θεμιτό.
Γιατί ο πολιτικός που έφερε τον Άδωνι Γεωργιάδη στη Νέα Δημοκρατία και του εμπιστεύθηκε το Υπουργείο Υγείας αντιμετωπίζεται σήμερα από τον ίδιο πρωτίστως ως παράγοντας πιθανής διάσπασης;
Ποια συγκεκριμένη θέση του Σαμαρά θεωρεί λανθασμένη;
Ποια πρότασή του απειλεί τη χώρα;
Και γιατί η ενδεχόμενη εκλογική αποδυνάμωση του Κυριάκου Μητσοτάκη πρέπει να παρουσιάζεται ως κίνδυνος εθνικής καταστροφής;
Αυτά είναι πολιτικά ερωτήματα που απαιτούν πολιτικές απαντήσεις.
Όχι αναδρομές στις τηλεοπτικές επιθέσεις του Λαζόπουλου πριν από χρόνια.
Ούτε υπαινιγμούς ότι κάθε αντίπαλος του Μητσοτάκη επιδιώκει να καταστρέψει την Ελλάδα.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης μπορεί να υπερασπίζεται όσο έντονα επιθυμεί τον σημερινό πρωθυπουργό. Δεν μπορεί όμως να απαιτεί από τους υπόλοιπους να αντιμετωπίζουν την πολιτική αλλαγή ως εθνική απειλή.
Και, κυρίως, δεν μπορεί να επικαλείται την πολιτική συνέπεια μόνο όταν πρόκειται για τους αντιπάλους του.
Γιατί η πολιτική ιστορία δεν αρχίζει το 2019.
Και ο Αντώνης Σαμαράς δεν έγινε σημαντικός για τον Άδωνι Γεωργιάδη μόνο τη στιγμή που άρχισε να διαφωνεί με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ήταν σημαντικός και τότε που του άνοιγε την πόρτα της Νέας Δημοκρατίας.
Οταν ο Αντώνης Σαμαράς ήταν Πρωθυπουργός οι μεγαλύτεροι του υβριστές ήταν η @DimokratiaGr (η οποία σήμερα τον υποστηρίζει για να πλήξει τον Μητσοτάκη) και ο Λάκης Λαζόπουλος, ο οποίος χθες προέτρεψε να τον ψηφίσει ο κόσμος διότι ξέρει να κυβερνά…πάλι για να πλήξουν τον Μητσοτάκη. Στη θέση του Αντώνη Σαμαρά θα ήμουν πολύ προβληματισμένος βλέποντας ότι οι πιο φανατικοί υποστηρικτές του να κάνει κόμμα είναι οι ίδιοι που τον έβριζαν περισσότερο.
Στην πραγματικότητα ο Λάκης αφού επένδυσε για να ρίξει τον Μητσοτάκη διαδοχικά, στον Ανδρουλάκη, στην Καρυστιανού, στην Ζωή, στον Τσίπρα, στην Κοβέσι κλπ τώρα εναποθέτει τις ελπίδες του στο να διαλύσει τη Νέα Δημοκρατία στον Σαμαρά. Σημεία των Καιρών… Λάκη μου όπως πήγες κουβά ως τώρα με όλες τις προηγούμενες σου επιλογές έτσι θα πας και τώρα ο Ελληνικός Λαός δεν θα διαλύσει την Ελλάδα μετά από τόσους κόπους και θυσίες.— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) October 18, 2026
