Ο Άδωνις Γεωργιάδης επανήλθε στη σύγκρουση που άνοιξε με το περιβάλλον του Αντώνη Σαμαρά και αυτή τη φορά επέλεξε να ανεβάσει ακόμη περισσότερο τους τόνους.

Αφορμή παραμένει η φράση του διευθυντή του Γραφείου Τύπου του πρώην πρωθυπουργού, Νίκου Τσούτσια, ότι η σημερινή Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι «παλιό σημιτικό ΠΑΣΟΚ, ολίγον παλιό ΛΑΟΣ», με την προσθήκη πολιτικών θέσεων ανάλογα με την περίοδο και τις δημοσκοπήσεις.

Αντί όμως ο υπουργός Υγείας να επικεντρωθεί στο βασικό πολιτικό ερώτημα που περιέχει αυτή η τοποθέτηση, επέλεξε πλέον να αξιολογήσει… τις επικοινωνιακές ικανότητες του Νίκου Τσούτσια.

«Δεν έχει ταλέντο στις συνεντεύξεις», «δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα για τον πρόεδρο», «είναι κακή περίπτωση εκπροσώπου Τύπου», «είναι καλό παιδί για να σου μαζεύει τα δελτία Τύπου».

Και κάπου εδώ δημιουργείται ένα πολύ απλό ερώτημα:

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την πολιτική κατηγορία που διατυπώθηκε;

Καμία.

Το θέμα δεν είναι αν ο Τσούτσιας δίνει καλές συνεντεύξεις

Ο Νίκος Τσούτσιας μπορεί να είναι εξαιρετικός εκπρόσωπος.

Μπορεί να είναι κακός.

Μπορεί να είναι μέτριος.

Αυτό θα το κρίνουν ο Αντώνης Σαμαράς και όσοι συνεργάζονται μαζί του.

Η πολιτική συζήτηση όμως αφορά κάτι εντελώς διαφορετικό.

Η κατηγορία που διατυπώθηκε είναι ότι η Νέα Δημοκρατία επί Κυριάκου Μητσοτάκη έχει αλλάξει πολιτική φυσιογνωμία και έχει ενσωματώσει σημαντικά στοιχεία του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, μαζί με στελέχη προερχόμενα από τον ΛΑΟΣ.

Αυτή είναι μια συγκεκριμένη πολιτική θέση.

Μπορεί να είναι υπερβολική.

Μπορεί να είναι άδικη.

Μπορεί να είναι απολύτως λανθασμένη.

Αλλά για να την αντικρούσεις πρέπει να εξηγήσεις γιατί είναι λανθασμένη.

Το να απαντάς ότι αυτός που τη διατύπωσε «δεν έχει ταλέντο στις συνεντεύξεις» δεν αποτελεί πολιτική απάντηση.

Αποτελεί απαξίωση του προσώπου που έκανε την κριτική.

Και πάλι το επιχείρημα «ο Σαμαράς μάς έφερε στη ΝΔ»

Ο Άδωνις Γεωργιάδης επαναλαμβάνει το ισχυρότερο επιχείρημα της προηγούμενης παρέμβασής του:

ότι ο ίδιος, ο Μάκης Βορίδης και ο Θάνος Πλεύρης εντάχθηκαν στη Νέα Δημοκρατία επί προεδρίας Αντώνη Σαμαρά.

Αυτό είναι γεγονός.

Και πράγματι δημιουργεί ένα πρόβλημα στη διατύπωση περί «ολίγον παλιού ΛΑΟΣ», εάν αυτή χρησιμοποιείται απαξιωτικά για τα συγκεκριμένα στελέχη.

Διότι ο Αντώνης Σαμαράς ήταν εκείνος που έκανε το πολιτικό άνοιγμα.

Μόνο που και πάλι:

αυτό απαντά στο ποιος έφερε τα στελέχη του ΛΑΟΣ στη ΝΔ. Δεν απαντά στο εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης άλλαξε συνολικά τον πολιτικό χαρακτήρα της Νέας Δημοκρατίας.

Είναι δύο διαφορετικά ερωτήματα.

Και ο Άδωνις απαντά συνεχώς στο πρώτο, ενώ η κριτική του σαμαρικού στρατοπέδου αφορά κυρίως το δεύτερο.

Το «σημιτικό ΠΑΣΟΚ» εξαφανίστηκε από την απάντηση

Υπάρχει μάλιστα κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον.

Η φράση του Τσούτσια δεν περιοριζόταν στο «ολίγον ΛΑΟΣ».

Το βασικό της πρώτο σκέλος ήταν:

«παλιό σημιτικό ΠΑΣΟΚ».

Εκεί βρίσκεται ίσως και η ουσιαστικότερη πολιτική αιχμή.

Η κριτική του σαμαρικού περιβάλλοντος αφορά την ιδεολογική μετατόπιση που, κατά την άποψή του, έχει πραγματοποιηθεί επί Κυριάκου Μητσοτάκη.

Επομένως η απάντηση θα έπρεπε να είναι:

Γιατί δεν είναι η σημερινή ΝΔ πολιτικά συγγενέστερη προς τον χώρο του εκσυγχρονιστικού Κέντρου;

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά που αποδεικνύουν ότι διατήρησε αναλλοίωτη την παραδοσιακή πολιτική της φυσιογνωμία;

Πώς απαντά η κυβέρνηση στις κατηγορίες περί μετατόπισης σε ζητήματα ιδεολογίας, κοινωνικής πολιτικής, θεσμών ή εξωτερικής πολιτικής;

Εκεί βρίσκεται η πραγματική πολιτική αντιπαράθεση.

Όχι στο εάν ο Νίκος Τσούτσιας είναι καλός στις τηλεοπτικές συνεντεύξεις.

Και ποιος αποφασίζει εάν ο Τσούτσιας εκφράζει τον Σαμαρά;

Υπάρχει και μια αξιοσημείωτη αντίφαση.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης λέει:

«Προσωπικά πιστεύω ότι αυτή η τοποθέτηση του κ. Τσούτσια δεν εκφράζει τον κ. Σαμαρά».

Μόλις μία ημέρα νωρίτερα όμως είχε απευθύνει ουσιαστικά την απάντησή του στον ίδιο τον Αντώνη Σαμαρά, γράφοντας ότι από εκείνον περίμενε κάτι καλύτερο και ζητώντας οι επόμενες αποφάσεις του να γίνουν με σεβασμό στους κοινούς τους αγώνες.

Τελικά τι από τα δύο συμβαίνει;

Εκφράζει ο Τσούτσιας τον Σαμαρά ή όχι;

Εάν δεν τον εκφράζει, γιατί η πρώτη αντίδραση απευθύνθηκε ουσιαστικά στον πρώην πρωθυπουργό;

Και εάν τον εκφράζει, τότε γιατί σήμερα επιχειρείται να μετατραπεί μια ξεκάθαρη πολιτική σύγκρουση σε πρόβλημα επικοινωνιακής επάρκειας ενός συνεργάτη του;

Η απάντηση πιθανότατα βρίσκεται στην ίδια την πολιτική συγκυρία.

Ο Άδωνις θέλει να χτυπήσει τον εκπρόσωπο χωρίς να κάψει ακόμη τη γέφυρα με τον Σαμαρά

Η τακτική είναι πολιτικά κατανοητή.

Ο Γεωργιάδης εξαπολύει σκληρή επίθεση εναντίον του ανθρώπου που εξέφρασε την κριτική, αλλά ταυτόχρονα αφήνει ανοιχτή την πόρτα προς τον Αντώνη Σαμαρά:

«Δεν πιστεύω ότι τον εκφράζει».

Έτσι μπορεί να απαντήσει σκληρά χωρίς να οδηγήσει ακόμη τη σύγκρουση σε πλήρη προσωπική ρήξη με τον πρώην πρωθυπουργό.

Μόνο που αυτό έχει και μια άλλη ανάγνωση.

Εάν ο Νίκος Τσούτσιας είναι διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Αντώνη Σαμαρά και εμφανίζεται δημοσίως σχολιάζοντας τη σημερινή Νέα Δημοκρατία, είναι τουλάχιστον εύλογο το κοινό να θεωρεί ότι οι τοποθετήσεις του έχουν πολιτική βαρύτητα.

Εάν ο Σαμαράς διαφωνεί με αυτές, μπορεί ο ίδιος να το ξεκαθαρίσει.

Δεν χρειάζεται να το αποφασίσει για λογαριασμό του ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Η φράση που δείχνει ότι η σύγκρουση έχει ήδη ξεφύγει

Περισσότερο όμως από όλα τα υπόλοιπα, σημασία έχει το ύφος.

Μόλις χθες ο Άδωνις Γεωργιάδης προειδοποιούσε:

«προσωπικές επιθέσεις σε μένα μάλλον δεν θα είναι καλή ιδέα».

Σήμερα χαρακτηρίζει τον Τσούτσια «κακή περίπτωση εκπροσώπου Τύπου» και λέει ότι είναι κατάλληλος περίπου μόνο για να «μαζεύει τα δελτία Τύπου».

Δηλαδή, ενώ καταγγέλλει την προσωπική επίθεση, απαντά με προσωπική απαξίωση.

Αυτό δεν ενισχύει το πολιτικό του επιχείρημα.

Το αποδυναμώνει.

Γιατί όσο περισσότερο η αντιπαράθεση μεταφέρεται από το «τι είπες» στο «ποιος είσαι και πόσο ικανός είσαι», τόσο περισσότερο δημιουργείται η εντύπωση ότι η ουσία της αρχικής κριτικής παραμένει χωρίς επαρκή απάντηση.

Το πραγματικό θέμα λέγεται «Νέα Δημοκρατία μετά τον Μητσοτάκη»

Και εδώ βρίσκεται το πολύ μεγαλύτερο πολιτικό ζήτημα.

Η αντιπαράθεση δεν αφορά πραγματικά τον Νίκο Τσούτσια.

Ούτε καν τον Άδωνι Γεωργιάδη.

Αφορά τη μάχη για την ταυτότητα της Νέας Δημοκρατίας.

Ο Αντώνης Σαμαράς και το περιβάλλον του ασκούν κριτική από τα δεξιά στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει οικοδομήσει μια πολύ ευρύτερη εκλογική και πολιτική συμμαχία, η οποία εκτείνεται σημαντικά προς το Κέντρο.

Και στελέχη με διαφορετικές πολιτικές καταβολές συνυπάρχουν πλέον μέσα στη σημερινή ΝΔ.

Αυτό δεν είναι κρυφό.

Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν αυτή η διεύρυνση αποτελεί πολιτική επιτυχία ή ιδεολογική μετάλλαξη.

Η κυβέρνηση προφανώς θα πει το πρώτο.

Οι σαμαρικοί λένε το δεύτερο.

Αυτή είναι η συζήτηση που αξίζει να γίνει.

Και τώρα η σύγκρουση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα

Υπάρχει, τέλος, ένας λόγος για τον οποίο η συγκεκριμένη αντιπαράθεση έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από μια συνηθισμένη τηλεοπτική κόντρα.

Όλα συμβαίνουν ενώ βρίσκεται στο πολιτικό προσκήνιο η συζήτηση γύρω από τις επόμενες κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά.

Άρα κάθε φράση αποκτά διαφορετικό βάρος.

Όταν ο Άδωνις μιλά για «όποιες αποφάσεις» του πρώην πρωθυπουργού, δεν πρόκειται πλέον για μια αφηρημένη συζήτηση.

Και όταν άνθρωπος του περιβάλλοντος Σαμαρά περιγράφει τη ΝΔ του Μητσοτάκη ως «σημιτικό ΠΑΣΟΚ με ολίγον ΛΑΟΣ», δεν έχουμε απλώς μια λεκτική υπερβολή.

Έχουμε την περιγραφή ενός πολιτικού διαζυγίου που φαίνεται να βαθαίνει.

Γι’ αυτό και η σημερινή επίθεση του Άδωνι Γεωργιάδη μάλλον αποκαλύπτει περισσότερα απ’ όσα επιχειρεί να κρύψει.

Διότι όταν μια πολιτική κριτική απαντάται για δεύτερη ημέρα με τέτοια ένταση, δύσκολα μπορεί ταυτόχρονα να παρουσιάζεται ως ανάξια σοβαρής συζήτησης.

Και όταν φτάνουμε να συζητάμε εάν ο εκπρόσωπος του Σαμαρά είναι ικανός να δίνει συνεντεύξεις, ίσως είναι επειδή το πολύ δυσκολότερο ερώτημα παραμένει ακόμη πάνω στο τραπέζι:

Είναι η σημερινή Νέα Δημοκρατία η ίδια πολιτικά παράταξη που παρέδωσε ο Αντώνης Σαμαράς το 2015 ή έχει πράγματι μεταμορφωθεί επί Κυριάκου Μητσοτάκη;

Σε αυτό χρειάζεται πολιτική απάντηση.

Όχι αξιολόγηση του εκπροσώπου Τύπου.