Υπάρχουν προβλήματα.
Υπάρχουν μεγάλα προβλήματα.
Υπάρχουν τεράστια προβλήματα.
Και μετά υπάρχει ένα σπασμένο φωτιστικό στην παραλιακή του Αργοστολίου.
Εκεί πλέον σηκώνουμε τα χέρια ψηλά.
Η πόλη εγκαταλείφθηκε.
Η Δημοτική Αρχή αδιαφορεί.
Το παραλιακό μέτωπο καταρρέει.
Η υπομονή των δημοτών εξαντλήθηκε.
Και όλα αυτά αποδεικνύονται αδιάσειστα από μία φωτογραφία:
λείπει ένα φωτιστικό.
Ο γνωστός και σταθερός επικριτής της Δημοτικής Αρχής επανέρχεται με ένα ακόμη κείμενο καταγγελίας και αυτή τη φορά ανακαλύπτει ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα το Αργοστόλι.
Έναν φανοστάτη.
Για την ακρίβεια, ούτε καν ολόκληρο φανοστάτη.
Το επάνω μέρος του.
Και κάπως έτσι ένα απολύτως υπαρκτό, αλλά απολύτως συγκεκριμένο πρόβλημα συντήρησης μετατρέπεται μέσα σε λίγες παραγράφους σε απόδειξη της «απόλυτης εγκατάλειψης» μιας ολόκληρης πόλης.
Έκτακτη ανάγκη: λείπει το φωτιστικό
Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα το αυτονόητο.
Το φωτιστικό πρέπει να αντικατασταθεί.
Εάν πράγματι βρίσκεται στην κατάσταση αυτή δύο χρόνια, θα έπρεπε να είχε αντικατασταθεί προ πολλού.
Τελεία.
Ούτε χρειάζεται να υπερασπιστεί κανείς το Λιμενικό Ταμείο ούτε να εφεύρει δικαιολογίες.
Μια κατεστραμμένη υποδομή σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης πρέπει να αποκαθίσταται.
Από εκεί όμως μέχρι να παρουσιάζεται ένας σπασμένος φανοστάτης ως σύμβολο γενικευμένης παρακμής, χρειάζεται ένα άλμα.
Και εδώ το άλμα γίνεται χωρίς φόρα.
«Η απόλυτη εγκατάλειψη, η απόλυτη αδιαφορία», διαβάζουμε.
Βαρύ πράγμα.
Κοιτάζουμε τη φωτογραφία.
Κόσμος κάθεται στις καφετέριες.
Αυτοκίνητα κυκλοφορούν.
Το πεζοδρόμιο λειτουργεί.
Οι φοίνικες υπάρχουν.
Ο παραλιακός δρόμος λειτουργεί.
Τα καταστήματα λειτουργούν.
Η πόλη λειτουργεί.
Και στη μέση υπάρχει ένας στύλος χωρίς φωτιστικό.
Απόλυτη εγκατάλειψη.
Εάν αυτή είναι η εικόνα μιας απολύτως εγκαταλελειμμένης πόλης, τότε αρκετοί δήμοι της χώρας θα παρακαλούσαν να εγκαταλειφθούν με τον ίδιο τρόπο.
Παρακαλείται η Πολιτική Προστασία να βρίσκεται σε ετοιμότητα
Το ζήτημα όμως γίνεται ακόμη σοβαρότερο.
Μπαίνουμε, όπως πληροφορούμαστε, στον τρίτο χρόνο.
Τρίτο χρόνο χωρίς το συγκεκριμένο φωτιστικό.
Εδώ πλέον ίσως χρειάζεται ειδική συνεδρίαση.
Να ενημερωθεί το Δημοτικό Συμβούλιο.
Να συγκληθεί το Λιμενικό Ταμείο.
Να ειδοποιηθεί η Περιφέρεια.
Ενδεχομένως και το Υπουργείο Εσωτερικών.
Δεν ξέρουμε αν απαιτείται ευρωπαϊκή συνδρομή.
Γιατί δύο χρόνια άντεξε η πόλη.
Τρίτο χρόνο χωρίς το φωτιστικό δεν ξέρουμε αν θα αντέξει.
Αστειευόμαστε, φυσικά.
Αλλά αυτή ακριβώς είναι η ουσία.
Όταν χρησιμοποιείς για ένα τέτοιο ζήτημα εκφράσεις όπως «απόλυτη εγκατάλειψη», «απόλυτη αδιαφορία», «συνολική εικόνα εγκατάλειψης», «μέριμνα μηδέν» και καταλήγεις ότι «η υπομονή των δημοτών έχει εξαντληθεί», τελικά δεν μεγαλώνεις το πρόβλημα.
Μικραίνεις τις λέξεις.
Γιατί τι θα γράψουμε όταν εμφανιστεί ένα πραγματικά σοβαρό πρόβλημα;
Η φωτογραφία πάντως έχει μια μικρή αδυναμία
Υπάρχει και κάτι ακόμη ενδιαφέρον.
Η ίδια η φωτογραφία που υποτίθεται ότι αποτυπώνει την «απόλυτη εγκατάλειψη» παρουσιάζει μια παραλιακή γεμάτη ζωή.
Και μάλιστα ο κατεστραμμένος φανοστάτης χρειάζεται έναν τεράστιο λευκό κύκλο για να καταλάβουμε πού ακριβώς βρίσκεται το αντικείμενο της καταγγελίας.
Χωρίς τον κύκλο υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να κοιτάξεις τη φωτογραφία και να μην αντιληφθείς αμέσως την καταστροφή.
Να δεις τη θάλασσα.
Να δεις τα τραπεζοκαθίσματα.
Να δεις τους φοίνικες.
Να δεις έναν καθαρό παραλιακό περίπατο.
Να δεις ανθρώπους να κάθονται δίπλα στη θάλασσα.
Και να σου ξεφύγει η «απόλυτη εγκατάλειψη».
Ευτυχώς μπήκε ο κύκλος.
Υπάρχουν φθορές στην παραλιακή; Προφανώς
Εδώ πρέπει επίσης να είμαστε δίκαιοι.
Σε ένα παραλιακό μέτωπο υπάρχουν φθορές.
Υπάρχουν μάρμαρα που χρειάζονται αποκατάσταση.
Υπάρχουν μεταλλικά στοιχεία που διαβρώνονται.
Υπάρχουν φωτιστικά που χαλάνε.
Υπάρχουν σημεία που απαιτούν συντήρηση.
Και ειδικά δίπλα στη θάλασσα, η διάβρωση δεν αποτελεί ακριβώς επιστημονική ανακάλυψη του 2026.
Το αλάτι, η υγρασία και ο θαλάσσιος αέρας κάνουν καθημερινά τη δουλειά τους.
Γι’ αυτό υπάρχουν προγράμματα συντήρησης.
Και γι’ αυτό δικαιολογημένα μπορεί κάποιος να ζητήσει από τη διοίκηση του Λιμενικού Ταμείου:
Πότε θα γίνουν οι απαραίτητες παρεμβάσεις;
Αυτό είναι ερώτημα.
Αυτό είναι κριτική.
Αυτό είναι πίεση προς μια διοίκηση.
Το να φωτογραφίζεις όμως ένα φωτιστικό και να ανακηρύσσεις το παραλιακό μέτωπο σε ζώνη εγκατάλειψης είναι κάτι διαφορετικό.
Είναι σαν να βρίσκεις μια καμένη λάμπα στο σπίτι και να ανακοινώνεις στην οικογένεια ότι:
«Το ακίνητο έχει καταρρεύσει».
Και κάπου εδώ εμφανίζεται πάλι ο Θεόφιλος Μιχαλάτος
Φυσικά από την ιστορία δεν θα μπορούσε να λείπει ο Δήμαρχος.
Γιατί το φωτιστικό μπορεί να έσπασε, αλλά πολιτικά πρέπει κάπου να χρεωθεί.
Έτσι μαθαίνουμε ότι ο Θεόφιλος Μιχαλάτος, ως πρώην πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου και Δήμαρχος, «άφησε το πρόβλημα εκκρεμές».
Και εδώ ακριβώς φαίνεται το πραγματικό πρόβλημα της συγκεκριμένης κριτικής.
Δεν είναι ότι εντοπίστηκε ένα χαλασμένο φωτιστικό.
Καλά έκανε και εντοπίστηκε.
Το πρόβλημα είναι η μόνιμη ανάγκη κάθε ατέλειας της πόλης να μετατρέπεται σε πολιτικό κατηγορητήριο κατά της Δημοτικής Αρχής.
Ένα φωτιστικό γίνεται πολιτικό ζήτημα.
Μια σκουριά γίνεται απόδειξη εγκατάλειψης.
Ένα σπασμένο μάρμαρο γίνεται τεκμήριο αδιαφορίας.
Σε λίγο αν πέσει ένα φύλλο από φοίνικα θα αναζητήσουμε πολιτικές ευθύνες για την πλημμελή εποπτεία της φωτοσύνθεσης.
Ο νέος πρόεδρος καλείται να λύσει την κρίση
Και τώρα το ιστορικό βάρος περνά στον νέο πρόεδρο του Λιμενικού Ταμείου, Σπύρο Σπαθή.
Το ερώτημα τίθεται σχεδόν δραματικά:
Θα αντικατασταθεί η κολόνα;
Θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση;
Θα περάσει ακόμη ένας χειμώνας;
Προσωπικά θα προσθέταμε:
Κύριε Σπαθή, αλλάξτε επιτέλους το φωτιστικό.
Όχι μόνο επειδή πρέπει να αλλαχθεί.
Αλλά για να τελειώσει και αυτή η τεράστια πολιτική κρίση που απειλεί το Αργοστόλι.
Αλλάξτε το.
Και κρατήστε το παλιό.
Μπορεί να χρειαστεί κάποτε για το μουσείο της πόλης.
Με επιγραφή:
«Ο φανοστάτης που άντεξε δύο χρόνια και λίγο έλειψε να ρίξει μια Δημοτική Αρχή».
Η αντιπολίτευση χρειάζεται σοβαρά θέματα
Και κάπου εδώ βρίσκεται η πραγματική πολιτική ουσία.
Η Δημοτική Αρχή πρέπει να ελέγχεται.
Και μάλιστα αυστηρά.
Για τα μεγάλα έργα.
Για τις καθυστερήσεις.
Για τα χρήματα των δημοτών.
Για τις υποδομές.
Για την καθημερινότητα.
Για την καθαριότητα.
Για την κυκλοφορία.
Για τον πολεοδομικό σχεδιασμό.
Για τα μεγάλα προβλήματα που πράγματι απασχολούν το Αργοστόλι.
Αλλά η σοβαρή αντιπολίτευση απαιτεί και ιεράρχηση.
Γιατί όταν όλα παρουσιάζονται ως σκάνδαλο, στο τέλος τίποτα δεν είναι σκάνδαλο.
Όταν κάθε βλάβη είναι «απόλυτη εγκατάλειψη», η έννοια της εγκατάλειψης χάνει το νόημά της.
Και όταν χρειάζεται ένας τεράστιος λευκός κύκλος πάνω σε μια κατά τα άλλα απολύτως ζωντανή εικόνα της παραλιακής για να αποδείξει ότι η πόλη καταρρέει, ίσως το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο μέσα στον κύκλο.
Ίσως βρίσκεται και στην υπερβολή γύρω του.
Ναι λοιπόν.
Το φωτιστικό πρέπει να αντικατασταθεί.
Και εφόσον παραμένει έτσι επί δύο χρόνια, υπάρχει καθυστέρηση που δικαιολογημένα πρέπει να επισημανθεί.
Αλλά ας κρατήσουμε και μια στοιχειώδη αίσθηση του μέτρου.
Γιατί το Αργοστόλι έχει πραγματικά προβλήματα που αξίζουν αυστηρή κριτική.
Το να παρουσιάζουμε όμως έναν σπασμένο φανοστάτη ως απόδειξη ότι ολόκληρη η παραλιακή και η πόλη βρίσκονται σε «απόλυτη εγκατάλειψη» δεν είναι αυστηρή κριτική.
Είναι τόσο μεγάλη υπερβολή, που τελικά καταφέρνει κάτι εντυπωσιακό:
αντί να εκθέτει τη Δημοτική Αρχή, εκθέτει την ίδια την επιχειρηματολογία.
