Από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τις αρχές της ιδρυτικής διακήρυξης έως τη σημερινή ρήξη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη – Η σκληρή παρέμβαση ενός ανθρώπου που δηλώνει ότι υπηρέτησε για χρόνια την παράταξη και πλέον περιμένει την πολιτική κίνηση του Αντώνη Σαμαρά
Υπάρχουν πολιτικές επιθέσεις που είναι αναμενόμενες όταν προέρχονται από την αντιπολίτευση. Υπάρχουν όμως και παρεμβάσεις που αποκτούν διαφορετικό βάρος όταν έρχονται από ανθρώπους οι οποίοι δηλώνουν ότι πέρασαν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους μέσα σε μια παράταξη.
Μια τέτοια περίπτωση είναι η επιστολή παραδοσιακού ψηφοφόρου της Νέας Δημοκρατίας που έφτασε στο Kefalonia Magazine, με αφορμή τη συμπλήρωση 52 χρόνων από την ίδρυση του κόμματος.
Δεν πρόκειται για έναν άνθρωπο που δηλώνει πολιτικός αντίπαλος της ΝΔ. Αντιθέτως, περιγράφει τον εαυτό του ως μέρος της ιστορικής κοινωνικής και πολιτικής βάσης της παράταξης: μιας γενιάς ανθρώπων που, όπως γράφει, «δακρύσαμε για τις ήττες και γεμίσαμε τους δρόμους στις νίκες».
Και ακριβώς γι’ αυτό η φράση με την οποία ανοίγει την παρέμβασή του είναι τόσο χαρακτηριστική:
«Ρε, δεν γιορτάζω έτσι που κατάντησε».
Ο συντάκτης αντιπαραβάλλει τη Νέα Δημοκρατία που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με το σημερινό κόμμα υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη και υποστηρίζει ότι δεν πρόκειται απλώς για τη φυσιολογική εξέλιξη μιας πολιτικής παράταξης μέσα σε περισσότερο από μισό αιώνα, αλλά για απομάκρυνση από τις ιδρυτικές αρχές της.
Ιδιαίτερη πολιτική σημασία έχει και η αναφορά του στους πρώην προέδρους της ΝΔ, αλλά κυρίως το σημείο στο οποίο η κριτική μετατρέπεται σε σαφή πολιτική τοποθέτηση για την επόμενη ημέρα.
Ο ίδιος δηλώνει ότι περιμένει πλέον την εξαγγελία του Αντώνη Σαμαρά και κλείνει την επιστολή του με δύο λέξεις που δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας για το πού τοποθετείται πολιτικά:
«Ώρα Σαμαρά».
Δημοσιεύουμε την επιστολή ως προσωπική πολιτική παρέμβαση, διατηρώντας το ύφος και το περιεχόμενό της. Οι χαρακτηρισμοί, οι αξιολογικές κρίσεις και οι πολιτικές καταγγελίες που περιλαμβάνονται σε αυτήν εκφράζουν αποκλειστικά τον συντάκτη της.
ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΑΥΤΗ ΤΗ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Σαν σήμερα, πριν από 52 χρόνια, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ίδρυσε τη Νέα Δημοκρατία.
Ένα κόμμα λαϊκό, πατριωτικό, ευρωπαϊκό και φιλελεύθερο. Μια παράταξη που πίστευε στην ελεύθερη οικονομία, αλλά ταυτόχρονα αναγνώριζε τον ρυθμιστικό και κοινωνικό ρόλο του κράτους. Μια παράταξη που είχε ως βασική αρχή κάτι πολύ απλό: πρώτα η Ελλάδα, μετά η παράταξη και τελευταίος ο εαυτός μας.
Αυτή τη Νέα Δημοκρατία υπηρετήσαμε.
Γι’ αυτήν τρέξαμε, αγωνιστήκαμε, στενοχωρηθήκαμε στις ήττες και βγήκαμε στους δρόμους στις μεγάλες νίκες. Δεν τη βλέπαμε ως μηχανισμό εξουσίας ούτε ως όχημα προσωπικών φιλοδοξιών. Τη θεωρούσαμε πολιτική οικογένεια και, πάνω απ’ όλα, μια μεγάλη πατριωτική παράταξη που μπορούσε να πάει την Ελλάδα μπροστά.
Γι’ αυτό και σήμερα εγώ δεν μπορώ να γιορτάσω.
Δεν μπορώ να πανηγυρίσω βλέποντας τη σημερινή Νέα Δημοκρατία να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από εκείνα για τα οποία αγωνιστήκαμε.
Και δεν είναι τυχαίο ότι από τη γιορτή της παράταξης απουσιάζουν πρόσωπα που αποτελούν κομμάτι της ιστορίας της. Ο Κώστας Καραμανλής, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Πρώην πρόεδροι της ΝΔ, δύο από αυτούς πρώην πρωθυπουργοί. Άνθρωποι με διαφορετικές διαδρομές και απόψεις, αλλά με αναμφισβήτητη θέση στην ιστορία αυτής της παράταξης.
Και μαζί τους υπάρχουν και οι άλλοι απόντες.
Οι χιλιάδες απλοί Νεοδημοκράτες που δεν άλλαξαν παράταξη, αλλά αισθάνονται ότι η παράταξη άλλαξε και απομακρύνθηκε από εκείνους.
Θα μας πουν ότι τα κόμματα εξελίσσονται. Προφανώς και εξελίσσονται. Πενήντα δύο χρόνια μετά, τίποτα δεν μπορεί να παραμένει ίδιο.
Άλλο όμως εξέλιξη και άλλο αλλοίωση της πολιτικής ταυτότητας.
Άλλο προσαρμογή στην εποχή και άλλο εγκατάλειψη αρχών.
Η σημερινή Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, κατά τη δική μου άποψη, δεν θυμίζει πλέον τη Νέα Δημοκρατία που γνωρίσαμε και υπηρετήσαμε.
Έχει μετατραπεί σε ένα κόμμα υπερβολικά προσωποκεντρικό, όπου η πολιτική λειτουργία της παράταξης υποχωρεί μπροστά στις επιλογές ενός κλειστού συστήματος εξουσίας γύρω από το Μέγαρο Μαξίμου.
Οι βουλευτές της παράταξης που εκλέγονται από τον κόσμο βλέπουν πολλές φορές ανθρώπους χωρίς ουσιαστική σχέση με την ιστορική βάση της ΝΔ, πρώην στελέχη άλλων πολιτικών χώρων ή εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα να αποκτούν κεντρικούς κυβερνητικούς ρόλους.
Και την ίδια στιγμή ένα μεγάλο κομμάτι της παραδοσιακής βάσης αισθάνεται πολιτικά άστεγο μέσα στο ίδιο του το κόμμα.
Δεν μας εκφράζει μια πολιτική που θεωρούμε ότι απομακρύνεται από τις αξίες της λαϊκής Δεξιάς, πιέζει τη μεσαία τάξη και αφήνει την ελληνική οικογένεια να παλεύει καθημερινά με την ακρίβεια και την ανασφάλεια.
Δεν μας εκφράζει μια εξωτερική πολιτική που, στα δικά μας μάτια, εμφανίζεται πολλές φορές φοβική και υποχωρητική απέναντι στις μεγάλες γεωπολιτικές προκλήσεις της χώρας.
Και κυρίως δεν αποδεχόμαστε ότι όποιος διαφωνεί με τη σημερινή ηγεσία πρέπει αυτομάτως να θεωρείται εχθρός της Νέας Δημοκρατίας.
Όχι.
Η Νέα Δημοκρατία δεν ανήκει σε κανέναν αρχηγό.
Ανήκει στην ιστορία της, στους ανθρώπους που την υπηρέτησαν και στους πολίτες που επί δεκαετίες την κράτησαν όρθια.
Εμείς δεν εγκαταλείψαμε τις αρχές μας.
Δεν αλλάξαμε ξαφνικά ιδέες.
Δεν γίναμε αντίπαλοι της παράταξης επειδή ασκούμε κριτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ακριβώς επειδή θυμόμαστε τι ήταν αυτή η παράταξη, αρνούμαστε να προσποιηθούμε ότι όλα πηγαίνουν καλά.
Και γι’ αυτό προσωπικά περιμένω την επόμενη πολιτική κίνηση του Αντώνη Σαμαρά.
Περιμένω να ακούσω εάν υπάρχει μια πολιτική πρόταση που θα μιλήσει ξανά στη μεσαία τάξη, στην ελληνική οικογένεια, στους ανθρώπους της παραγωγής και σε εκείνους που πιστεύουν ότι η Ελλάδα χρειάζεται ισχυρή εθνική φωνή, κοινωνική συνοχή και πολιτική με αρχές.
Η Μεταπολίτευση συμπλήρωσε τον κύκλο της. Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται μπροστά σε μεγάλες ανακατατάξεις και ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας αναζητά πλέον κάτι διαφορετικό.
Μια πολιτική που δεν θα αντιμετωπίζει τον πολίτη ως δεδομένο.
Μια πολιτική που θα θυμάται ότι η οικονομία υπάρχει για να υπηρετεί την κοινωνία και όχι μόνο τους ισχυρούς.
Μια πολιτική που θα ξαναδώσει ελπίδα στη μεσαία τάξη και προοπτική στην ελληνική οικογένεια.
Και πάνω απ’ όλα, μια πολιτική που θα βάζει ξανά την Ελλάδα πρώτη.
Γι’ αυτό σήμερα δεν γιορτάζω.
Δεν γιορτάζω αυτό στο οποίο μετατράπηκε η παράταξη που αγάπησα.
Περιμένω την επόμενη μέρα.
Και για μένα αυτή η επόμενη μέρα έχει όνομα.
Ώρα Σαμαρά.
