Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και ο Δήμος οφείλει να δώσει χρονοδιάγραμμα – Όμως άλλο η εύλογη πίεση για ταχύτητα και άλλο η παρουσίαση ενός δημόσιου έργου σαν να αρκεί μια εντολή του δημάρχου
Η κατάσταση στην αυλή του Δημοτικού Σχολείου Πόρου δεν προσφέρεται για ωραιοποίηση.
Οι εικόνες που έχουν δημοσιοποιηθεί δείχνουν φθορές στην επιφάνεια του προαυλίου, ενώ ακόμη σημαντικότερη είναι η δημόσια παρέμβαση του διευθυντή του σχολείου, Δημήτρη Βερβέρη, ο οποίος κατά τον αγιασμό μίλησε για πρόβλημα που υπάρχει εδώ και χρόνια και υποστήριξε ότι έχουν σημειωθεί τραυματισμοί μαθητών. Το KefaloniaPress κατέγραψε μάλιστα ότι, σύμφωνα με τον ίδιο, το ζήτημα της αυλής απασχολεί το σχολείο από το 2012.
Άρα, ας ξεκινήσουμε από εκεί όπου δεν χωρά μεγάλη συζήτηση:
Η αυλή πρέπει να αποκατασταθεί. Και πρέπει να αποκατασταθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Από αυτό το σημείο όμως μέχρι το επιχείρημα «δεν φτιάχνουμε γέφυρα ή λιμάνι, μια αυλή είναι», υπάρχει μια απόσταση.
Γιατί ακόμη και μια σχολική αυλή, όταν κατασκευάζεται με δημόσιο χρήμα και προορίζεται καθημερινά για παιδιά, δεν μπορεί να φτιαχτεί με ένα τηλεφώνημα.
Η εύκολη φράση: «Πόση διαδικασία χρειάζεται για μια αυλή;»
Επικοινωνιακά, η ερώτηση είναι αποτελεσματική.
Τεχνικά και διοικητικά, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Το ότι ένα έργο δεν είναι γέφυρα ή λιμάνι δεν σημαίνει ότι παύει να είναι δημόσιο τεχνικό έργο.
Πρέπει να προσδιοριστεί τι ακριβώς θα κατασκευαστεί, ποιες εργασίες απαιτούνται, ποια υλικά θα χρησιμοποιηθούν, πώς θα αντιμετωπιστούν οι υψομετρικές διαφορές και η απορροή των νερών, ποια θα είναι η τελική επιφάνεια και ποιο θα είναι το κόστος.
Και υπάρχει ένας ακόμη λόγος για τον οποίο όλα αυτά δεν αποτελούν περιττή γραφειοκρατία:
Μιλάμε για σχολείο.
Αν αύριο γίνει μια πρόχειρη παρέμβαση και υπάρξει ατύχημα, το ερώτημα δεν θα είναι γιατί ο Δήμος έκανε μελέτη. Θα είναι εάν το έργο έγινε σωστά και με τις απαιτούμενες προδιαγραφές.
Επομένως, το «μια αυλή είναι» δεν μπορεί να αποτελεί τεχνικό επιχείρημα.
Αυτό όμως δεν απαλλάσσει τον Δήμο
Από την άλλη πλευρά, η ύπαρξη διοικητικών διαδικασιών δεν μπορεί να μετατραπεί σε άλλοθι για απεριόριστες καθυστερήσεις.
Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μας, το πραγματικά ισχυρό σημείο της κριτικής προς τη Δημοτική Αρχή.
Δεν χρειάζεται να υποστηρίξει κανείς ότι μια σχολική αυλή κατασκευάζεται από τη μια ημέρα στην άλλη.
Χρειάζεται να ρωτήσει κάτι πολύ απλούστερο:
Πότε;
Εφόσον, όπως ενημέρωσε ο Σύλλογος Γονέων μετά τη συνάντηση με τον Θεόφιλο Μιχαλάτο, η χρηματοδότηση έχει εξασφαλιστεί και βρίσκεται σε εξέλιξη η μελέτη, ο Δήμος οφείλει πλέον να παρουσιάσει όσο το δυνατόν σαφέστερα τα επόμενα βήματα.
Πότε αναμένεται να ολοκληρωθεί η μελέτη;
Ποια διαδικασία θα ακολουθηθεί στη συνέχεια;
Πότε εκτιμάται ότι μπορούν να ξεκινήσουν οι εργασίες;
Και ποιος είναι ο ρεαλιστικός χρόνος παράδοσης;
Αυτές είναι ερωτήσεις ουσίας.
Άλλο «δεν έγινε τίποτα» και άλλο «το έργο δεν έχει ακόμη γίνει»
Υπάρχει όμως μια σημαντική διάκριση.
Αν πράγματι υπάρχει εξασφαλισμένη χρηματοδότηση και η μελέτη βρίσκεται σε εξέλιξη, τότε δεν είναι ακριβές να δημιουργείται η εντύπωση ότι σήμερα, μετά τη δημοσιότητα, ξεκινά για πρώτη φορά η υπόθεση.
Υπάρχει ήδη διοικητική διαδικασία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η διαδικασία κινήθηκε όσο γρήγορα έπρεπε. Ούτε εξαφανίζει την ευθύνη του Δήμου να εξηγήσει γιατί ένα πρόβλημα που, σύμφωνα με τον διευθυντή, είναι τόσο παλιό παραμένει άλυτο.
Σημαίνει όμως ότι πρέπει να κρίνουμε τη Δημοτική Αρχή πάνω στα πραγματικά δεδομένα.
Αν η μελέτη καθυστέρησε, να ειπωθεί πόσο και γιατί. Αν η χρηματοδότηση εξασφαλίστηκε, να αναγνωριστεί. Αν υπάρχει συγκεκριμένο πρόγραμμα εκτέλεσης, να δημοσιοποιηθεί.
Έτσι γίνεται σοβαρός δημόσιος έλεγχος.
Και ο Λυκούδης έχει κάθε δικαίωμα να ασκεί κριτική
Ο Γιάννης Λυκούδης παρενέβη πολιτικά μετά τις δηλώσεις του διευθυντή και κατηγόρησε τη Δημοτική Αρχή για την κατάσταση των σχολικών εγκαταστάσεων. Η παρέμβασή του είναι καταγεγραμμένη και αποτελεί απολύτως θεμιτή άσκηση αντιπολίτευσης.
Αλλά και εδώ η πολιτική αντιπαράθεση πρέπει να πατήσει σε συγκεκριμένα δεδομένα.
Πότε ξεκίνησε η διαδικασία για το έργο;
Πότε εξασφαλίστηκε η χρηματοδότηση;
Πότε ανατέθηκε ή ξεκίνησε η μελέτη;
Σε ποιο ακριβώς στάδιο βρίσκεται σήμερα;
Αυτά τα στοιχεία μπορούν να δείξουν εάν έχουμε πραγματικά μια διοίκηση που κινητοποιήθηκε μόνο μετά τη δημόσια καταγγελία ή εάν υπήρχε ήδη δρομολογημένο έργο το οποίο απλώς δεν είχε φτάσει ακόμη στη φάση κατασκευής.
Χωρίς αυτή τη χρονική ακολουθία, οποιοδήποτε πολιτικό συμπέρασμα παραμένει ελλιπές.
Το πιο σοβαρό επιχείρημα βρίσκεται αλλού
Υπάρχει πάντως ένα στοιχείο που δεν μπορεί να παρακαμφθεί.
Ο διευθυντής του σχολείου δεν μίλησε για ένα πρόβλημα που εμφανίστηκε τον περασμένο μήνα.
Σύμφωνα με τη δημοσιευμένη τοποθέτησή του, είπε ότι αγωνίζεται για την αυλή από το 2012.
Αυτό αλλάζει τη συζήτηση.
Διότι μια εκκρεμότητα δεκατεσσάρων ετών προφανώς δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στη σημερινή Δημοτική Αρχή, η οποία δεν διοικούσε τον σημερινό Δήμο Αργοστολίου το 2012.
Ταυτόχρονα, όμως, ο Θεόφιλος Μιχαλάτος βρίσκεται στη διοίκηση του Δήμου Αργοστολίου από το 2019.
Επομένως, το ερώτημα που αφορά τη σημερινή διοίκηση είναι συγκεκριμένο:
Τι έγινε για την αυλή από το 2019 μέχρι σήμερα και γιατί το 2026 το έργο βρίσκεται ακόμη στη φάση της μελέτης;
Αυτό είναι πολύ ισχυρότερο ερώτημα από το «πόσο δύσκολο είναι να φτιάξεις μια αυλή;».
Γιατί βασίζεται στον χρόνο και όχι στη ρητορική.
Προσοχή και σε μία αντίφαση
Υπάρχει επίσης ένα σημείο του αρχικού δημοσιεύματος που χρειάζεται διόρθωση.
Αναφέρεται ότι η συνάντηση των γονέων με τον δήμαρχο «έγινε σήμερα 21 Απριλίου».
Η σημερινή ημερομηνία είναι 21 Σεπτεμβρίου 2026.
Πρόκειται προφανώς για λάθος ημερομηνίας, αλλά σε ένα δημοσίευμα που επιχειρεί να δημιουργήσει συγκεκριμένο χρονολόγιο ενεργειών και καθυστερήσεων, οι ημερομηνίες έχουν ιδιαίτερη σημασία.
Η Δημοτική Αρχή τώρα πρέπει να μιλήσει με ημερομηνίες
Το συμπέρασμα επομένως δεν χρειάζεται ούτε εξωραϊσμό ούτε υπερβολή.
Η Δημοτική Αρχή δεν μπορεί να αρκεστεί στο «υπάρχουν χρήματα» και «γίνεται η μελέτη».
Όταν ένα ζήτημα αφορά την ασφάλεια μαθητών και έχει ιστορία ετών, οι γονείς δικαιούνται κάτι περισσότερο:
ένα ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα.
Από την άλλη, δεν βοηθά τη δημόσια συζήτηση να παρουσιάζεται η μελέτη περίπου ως αδικαιολόγητη γραφειοκρατία επειδή «δεν κατασκευάζεται γέφυρα».
Η σωστή μελέτη ενός σχολικού χώρου δεν είναι το πρόβλημα.
Η αδικαιολόγητη καθυστέρηση της μελέτης και του έργου θα ήταν το πρόβλημα — εφόσον τεκμηριωθεί.
Και αυτή είναι πλέον η ουσία.
Ο Δήμος πρέπει να απαντήσει καθαρά: πότε ολοκληρώνεται η μελέτη και πότε ξεκινούν οι εργασίες;
Γιατί οι διαδικασίες στα δημόσια έργα είναι απαραίτητες.
Αλλά στο τέλος πρέπει να οδηγούν και σε έργο.
Και στην περίπτωση του Δημοτικού Σχολείου Πόρου, μετά από τόσα χρόνια, αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο γονείς, εκπαιδευτικούς και κυρίως τα παιδιά είναι να δουν επιτέλους την αυλή τους ασφαλή.
