Η συζήτηση για τις δυσάρεστες οσμές στην παραλιακή δεν μπορεί να εξαντλείται στην εύκολη απόδοση ευθυνών. Υπάρχει μια άλλη παράμετρος που πρέπει να ελεγχθεί: λίπη, έλαια και άλλα υλικά που ενδεχομένως καταλήγουν στο αποχετευτικό δίκτυο. Οι λιποσυλλέκτες είναι υποχρέωση για συγκεκριμένες επιχειρήσεις και, όπως αποδεικνύεται, το ζήτημα είχε τεθεί επισήμως στο Αργοστόλι ήδη από το 2020.
Η δυσοσμία που κατά διαστήματα γίνεται αισθητή σε σημεία του Αργοστολίου είναι υπαρκτό πρόβλημα και κανείς δεν έχει λόγο να το κρύψει.
Το ερώτημα όμως είναι από πού ακριβώς προέρχεται.
Γιατί άλλο είναι να καταγράφεις ένα πρόβλημα και άλλο να γνωρίζεις την αιτία του.
Και προτού λοιπόν καταλήξουμε στην εύκολη εξίσωση «μυρίζει η παραλιακή = φταίει αποκλειστικά ο Δήμος», ίσως πρέπει να ανοίξει μια συζήτηση που μέχρι σήμερα δεν ακούγεται τόσο δυνατά:
Τι ακριβώς καταλήγει μέσα στο αποχετευτικό δίκτυο του Αργοστολίου;
Και κυρίως:
Τηρούν όλες οι υπόχρεες επιχειρήσεις τις προβλεπόμενες διαδικασίες για τα λίπη και τα έλαια;
Δεν ισχυριζόμαστε ότι κάποια συγκεκριμένη επιχείρηση παρανομεί.
Δεν διαθέτουμε τέτοιο στοιχείο και δεν πρόκειται να φωτογραφίσουμε κανέναν.
Υπάρχουν όμως συγκεκριμένα δεδομένα που καθιστούν απολύτως εύλογο να τεθούν τα ερωτήματα.
Οι λιποσυλλέκτες δεν είναι πολυτέλεια
Η σχετική νομοθεσία είναι αρκετά σαφής.
Οι επιχειρήσεις μαζικής εστίασης που παράγουν απόβλητα μαγειρικών λιπών οφείλουν να διαχωρίζουν τα χρησιμοποιημένα μαγειρικά λίπη και έλαια πριν αυτά εισέλθουν στο αποχετευτικό δίκτυο.
Και δεν σταματά εκεί.
Προβλέπεται η εγκατάσταση και λειτουργία κατάλληλων λιποσυλλεκτών, ώστε τα λίπη και έλαια που δεν μπορούν να διαχωριστούν στην πηγή να παγιδεύονται πριν φτάσουν στο δίκτυο.
Προβλέπεται επίσης συλλογή και νόμιμη διάθεσή τους και τήρηση των σχετικών στοιχείων.
Γιατί;
Διότι τα λίπη δεν εξαφανίζονται μαγικά μόλις φύγουν από τον νεροχύτη.
Μπαίνουν στο αποχετευτικό σύστημα και μπορούν να επιβαρύνουν τη λειτουργία του.
Και στο Αργοστόλι το γνωρίζαμε από το 2020
Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της έρευνας.
Δεν ανακαλύπτουμε σήμερα αυτή την πιθανή διάσταση του προβλήματος.
Ο ίδιος ο Δήμος Αργοστολίου είχε εκδώσει σχετική ανακοίνωση ήδη το 2020.
Και μάλιστα συνέδεε ευθέως το ζήτημα των λιπών και ελαίων με τις δυσάρεστες οσμές που εκλύονταν από τις μονάδες επεξεργασίας λυμάτων και τα αποχετευτικά δίκτυα.
Τότε ο Δήμος καλούσε τις υπόχρεες επιχειρήσεις να εφαρμόσουν τη νομοθεσία και να εγκαταστήσουν λιποσυλλέκτες.
Επομένως, έξι χρόνια αργότερα, υπάρχει ένα απολύτως λογικό ερώτημα:
Τι έγινε από τότε μέχρι σήμερα;
Υπάρχουν σήμερα λιποσυλλέκτες σε όλες τις υπόχρεες επιχειρήσεις;
Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να διαπιστωθεί.
Όχι με φήμες.
Όχι με υπονοούμενα.
Με έλεγχο.
Πόσες επιχειρήσεις στο κέντρο και στην παραλιακή του Αργοστολίου είναι υπόχρεες να διαθέτουν λιποσυλλέκτη;
Πόσες πραγματικά διαθέτουν;
Οι λιποσυλλέκτες αυτοί λειτουργούν σωστά;
Καθαρίζονται με τη συχνότητα που απαιτείται;
Υπάρχουν τα προβλεπόμενα παραστατικά για την απομάκρυνση των λιπών και των ελαίων;
Έχουν πραγματοποιηθεί έλεγχοι;
Και ποια ήταν τα αποτελέσματά τους;
Αυτές είναι συγκεκριμένες ερωτήσεις στις οποίες μπορούν να δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις.
Και δεν είναι μόνο τα λίπη
Υπάρχει όμως και ένα ευρύτερο ζήτημα.
Τι άλλο καταλήγει στο αποχετευτικό δίκτυο;
Υλικά και ουσίες που δεν προορίζονται για απόρριψη στην αποχέτευση μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στη λειτουργία ενός δικτύου και στην επεξεργασία των λυμάτων.
Η νομοθεσία άλλωστε δίνει τη δυνατότητα στους φορείς ύδρευσης και αποχέτευσης να καθορίζουν μέσω των κανονισμών τους ποιες ουσίες απαγορεύεται να διοχετεύονται στο δίκτυο και ποια όρια πρέπει να τηρούνται.
Άρα η έρευνα δεν πρέπει να περιοριστεί μόνο στους λιποσυλλέκτες.
Πρέπει να εξεταστεί συνολικά τι εισέρχεται στο δίκτυο του Αργοστολίου και εάν τηρούνται οι κανόνες από όλους τους χρήστες του.
Το ζήτημα είχε τεθεί ακόμη παλαιότερα από τεχνικούς
Και εδώ υπάρχει ακόμη ένα ενδιαφέρον στοιχείο.
Σε παλαιότερη συζήτηση του τοπικού ΤΕΕ για τον βιολογικό καθαρισμό του Αργοστολίου είχαν αναφερθεί μεταξύ των προβλημάτων τόσο τεχνικά ζητήματα της εγκατάστασης και του αποχετευτικού δικτύου όσο και η μη χρήση λιποσυλλεκτών από επιχειρήσεις.
Δηλαδή το ζήτημα δεν εμφανίστηκε σήμερα.
Έχει ιστορία.
Και γι’ αυτό ακριβώς αξίζει να διερευνηθεί σοβαρά.
Προσοχή όμως: αυτό δεν αθωώνει κανέναν εκ των προτέρων
Θα ήταν εξίσου λάθος να περάσουμε από το ένα άκρο στο άλλο.
Δεν μπορούμε χωρίς τεχνικά δεδομένα να ισχυριστούμε ότι η σημερινή δυσοσμία οφείλεται στις επιχειρήσεις.
Όπως δεν μπορούμε χωρίς στοιχεία να υποστηρίξουμε ότι οφείλεται αποκλειστικά σε πλημμελή λειτουργία ή συντήρηση του δικτύου.
Μπορεί να υπάρχει ένας παράγοντας.
Μπορεί να υπάρχουν περισσότεροι.
Αυτό πρέπει να το απαντήσουν οι αρμόδιοι και, εφόσον χρειάζεται, οι εργαστηριακοί και τεχνικοί έλεγχοι.
Υπάρχει όμως κάτι που μπορούμε πλέον να πούμε με βεβαιότητα:
η πιθανή επιβάρυνση του αποχετευτικού συστήματος από λίπη και έλαια δεν αποτελεί μια αυθαίρετη θεωρία.
Είναι αναγνωρισμένο τεχνικό και κανονιστικό ζήτημα και είχε επισημανθεί ειδικά για το Αργοστόλι ήδη πριν από χρόνια.
Η ΔΙΑΔΕΥΑΚ πρέπει να δώσει τα στοιχεία
Γι’ αυτό ίσως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή η ΔΙΑΔΕΥΑΚ και οι υπόλοιπες αρμόδιες υπηρεσίες να δώσουν δημόσια συγκεκριμένες απαντήσεις.
Υπάρχει καταγραφή των επιχειρήσεων που υποχρεούνται να διαθέτουν λιποσυλλέκτες;
Γίνονται έλεγχοι;
Πότε πραγματοποιήθηκαν οι τελευταίοι;
Έχουν εντοπιστεί περιπτώσεις απόρριψης λιπών, ελαίων ή άλλων ακατάλληλων υλικών στο δίκτυο;
Έχουν διαπιστωθεί σημεία με συσσωρεύσεις;
Υπάρχουν μετρήσεις ή τεχνικές εκθέσεις που να δείχνουν από πού προέρχεται η δυσοσμία;
Και, τελικά, γνωρίζουμε πραγματικά την αιτία του προβλήματος ή απλώς συζητάμε κάθε φορά με βάση το ποιος θέλουμε να χρεωθεί πολιτικά τη μυρωδιά;
Όχι άλλες εύκολες απαντήσεις
Το πρόβλημα της δυσοσμίας πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Και ο φορέας που διαχειρίζεται το δίκτυο έχει ασφαλώς ευθύνη να ελέγχει, να συντηρεί και να παρεμβαίνει όπου απαιτείται.
Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά της εξίσωσης.
Ένα αποχετευτικό δίκτυο δεν μπορεί να λειτουργεί σωστά εάν μέσα σε αυτό καταλήγουν υλικά που δεν πρέπει να καταλήγουν εκεί.
Γι’ αυτό, πριν αρχίσουν ξανά οι εύκολες καταγγελίες, ας απαντηθούν πρώτα τα δύσκολα ερωτήματα.
Τι μπαίνει στους αγωγούς;
Ποιοι ελέγχονται;
Πόσοι διαθέτουν λιποσυλλέκτες;
Τηρούνται οι υποχρεώσεις;
Και τι δείχνουν οι πραγματικοί τεχνικοί έλεγχοι για την προέλευση της δυσοσμίας;
Γιατί εάν θέλουμε πραγματικά να σταματήσει να μυρίζει το Αργοστόλι, πρέπει πρώτα να μάθουμε τι ακριβώς προκαλεί τη μυρωδιά.
Και αυτή τη φορά η απάντηση χρειάζεται στοιχεία — όχι πολιτικές εντυπώσεις.
