Επιστολή παλιού ΠΑΣΟΚου: «Η τελευταία μας ψήφος στο ΠΑΣΟΚ μάς έβγαλε Σαμαρά – Μην παραδίδετε μαθήματα στον Τσίπρα»
Με μια ιδιαίτερα αιχμηρή επιστολή, παλιός ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ παρεμβαίνει στη σύγκρουση ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τη Χαριλάου Τρικούπη, με αφορμή τις αναφορές στην κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Υπενθυμίζει τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά, καταγράφει τις κοινωνικές συνέπειες της μνημονιακής λιτότητας και εξηγεί γιατί, όπως υποστηρίζει, εκείνη η περίοδος αποτέλεσε το οριστικό τέλος της σχέσης του με το κόμμα που κάποτε εξέφραζε τον ίδιο και χιλιάδες άλλους ψηφοφόρους.
«Ο Καμμένος ήταν συμπλήρωμα για να σχηματιστεί κυβέρνηση»
Η επιστολή ξεκινά με έντονη αντίδραση στις επικρίσεις που δέχεται ο Αλέξης Τσίπρας για την κυβερνητική συνεργασία του με τον Πάνο Καμμένο.
Ο συντάκτης της υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη συνεργασία πρέπει να εξεταστεί με βάση τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς που διαμορφώθηκαν μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015.
Όπως αναφέρει, ο ΣΥΡΙΖΑ διέθετε 149 έδρες και χρειαζόταν επιπλέον κοινοβουλευτική στήριξη για τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Στην επιστολή του χαρακτηρίζει τον Πάνο Καμμένο «τσόντα στον Τσίπρα», θέλοντας να υποστηρίξει ότι η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ δεν αναιρούσε, κατά την άποψή του, τον αριστερό προσανατολισμό της διακυβέρνησης.
Παράλληλα, αποδίδει στην κυβέρνηση Τσίπρα την έξοδο της χώρας από τα μνημονιακά προγράμματα.
«Το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα έγινε στήριγμα της λιτότητας Σαμαρά»
Το μεγαλύτερο μέρος της επιστολής επικεντρώνεται στην κυβερνητική συνεργασία της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του Αντώνη Σαμαρά.
Ο παλιός ψηφοφόρος του κόμματος αντιπαραβάλλει το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, το οποίο συνδέει με το κοινωνικό κράτος, με τις επιλογές της ηγεσίας του Ευάγγελου Βενιζέλου.
Κατά τον ίδιο, η συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση Σαμαρά σήμανε την πολιτική εγκατάλειψη των αρχών που είχαν οδηγήσει πολλούς πολίτες να το στηρίξουν επί δεκαετίες.
Υπενθυμίζει ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανέλαβε καθήκοντα αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Εξωτερικών, ενώ το ΠΑΣΟΚ στήριξε κοινοβουλευτικά μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής.
Ο συντάκτης της επιστολής αναφέρεται ειδικότερα στις περικοπές συντάξεων, στη φορολογία, στον ΕΝΦΙΑ, στις διαθεσιμότητες και στις απολύσεις.
Οι κοινωνικές συνέπειες που καταγράφει στην επιστολή
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στην κατάσταση που επικρατούσε στην ελληνική κοινωνία κατά τα χρόνια της οικονομικής κρίσης.
Επικαλείται τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, που έφτασαν σε επίπεδα περίπου 27% έως 28%, καθώς και την ακόμη μεγαλύτερη ανεργία των νέων.
Παράλληλα, κάνει αναφορά στην παιδική φτώχεια, στη μείωση των εισοδημάτων και στις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν χιλιάδες οικογένειες.
Στην επιστολή καταγράφονται επίσης οι περικοπές μισθών και συντάξεων, οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, η συρρίκνωση των δημόσιων δαπανών και οι ελλείψεις που, όπως υποστηρίζει, εμφανίζονταν στις υπηρεσίες υγείας.
Ο συντάκτης συνδέει την περίοδο εκείνη με τη μετανάστευση νέων στο εξωτερικό, την αύξηση της οικονομικής ανασφάλειας, τους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις.
Αναφέρεται ακόμη στη διακοπή ηλεκτροδότησης οικονομικά αδύναμων νοικοκυριών, στα συσσίτια και στις δυσκολίες πρόσβασης σε βασικά αγαθά.
Στην ίδια κριτική εντάσσει το κλείσιμο της ΕΡΤ το 2013, τις συγχωνεύσεις σχολείων και τις περικοπές στη χρηματοδότηση της υγείας και της παιδείας.
«Από κόμμα κοινωνικού κράτους, κόμμα της λιτότητας»
Ο παλιός ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι η κυβερνητική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία δεν αποτέλεσε απλώς μια προσωρινή πολιτική επιλογή.
Στην επιστολή του την παρουσιάζει ως σημείο καμπής για την ταυτότητα της παράταξης.
Κατά την άποψή του, το κόμμα που είχε συνδεθεί με τη διεύρυνση κοινωνικών δικαιωμάτων και την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους κατέληξε να στηρίζει πολιτικές λιτότητας που έπληξαν τα λαϊκά και μεσαία στρώματα.
Συνδέει μάλιστα τις συγκεκριμένες επιλογές με την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ κατά την περίοδο της κρίσης.
Η αναφορά αυτή αποτελεί και τον πυρήνα της πολιτικής του διαφωνίας με τη σημερινή ηγεσία του κόμματος, καθώς θεωρεί ότι οι επικρίσεις προς τον Αλέξη Τσίπρα για τη συνεργασία με τον Πάνο Καμμένο παραβλέπουν την κυβερνητική ιστορία του ίδιου του ΠΑΣΟΚ.
«Ήταν η τελευταία ψήφος μας»
Το κλείσιμο της επιστολής είναι ιδιαίτερα φορτισμένο.
Ο συντάκτης απευθύνεται με οργισμένο ύφος σε όσους ασκούν κριτική στον Αλέξη Τσίπρα και υπερασπίζονται την πορεία του ΠΑΣΟΚ κατά τα μνημονιακά χρόνια.
Ξεκαθαρίζει ότι, για τον ίδιο και για άλλους παλιούς ψηφοφόρους, η συνεργασία με τον Αντώνη Σαμαρά αποτέλεσε οριστική ρήξη με το κόμμα.
«Σκάστε λοιπόν, γιατί για πολλούς από εμάς, ήταν η τελευταία ψήφος αυτή, της προδοσίας, που στηρίξαμε το ΠΑΣΟΚ και μας βγήκε Σαμαράς», γράφει χαρακτηριστικά.
Η συγκεκριμένη φράση συμπυκνώνει το βασικό μήνυμα της επιστολής: την απογοήτευση ενός παλιού ψηφοφόρου που θεωρεί ότι το κόμμα στο οποίο είχε επενδύσει πολιτικά απομακρύνθηκε από τις κοινωνικές και ιδεολογικές του αναφορές.
Η επιστολή αποτελεί μια προσωπική, έντονα πολιτική παρέμβαση στη σημερινή αντιπαράθεση Τσίπρα – ΠΑΣΟΚ, μέσα από τη ματιά ενός πρώην υποστηρικτή της παράταξης που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την κυβερνητική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία ως καθοριστική πολιτική ρήξη.
Παρακάτω όλη η επιστολή:
«Δεν ξεχάσαμε ποιο ΠΑΣΟΚ ψηφίσαμε και με ποιον τελικά συγκυβέρνησε»
Μια επιστολή από τη σκοπιά ενός παλιού ψηφοφόρου του ΠΑΣΟΚ
Υπήρξαμε άνθρωποι που πιστέψαμε στο ΠΑΣΟΚ. Όχι περιστασιακά, ούτε επειδή μας το υπαγόρευσε κάποιος. Το πιστέψαμε γιατί κάποτε εξέφραζε την ελπίδα ότι αυτή η χώρα μπορούσε να γίνει πιο δίκαιη, ότι ο εργαζόμενος θα είχε αξιοπρέπεια, ο συνταξιούχος ασφάλεια και τα παιδιά των απλών οικογενειών περισσότερες ευκαιρίες.
Μεγαλώσαμε πολιτικά με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Με τα συνθήματα για κοινωνική δικαιοσύνη, εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία. Δεν συμφωνούσαμε πάντοτε με όλα. Αλλά ξέραμε ποια παράταξη θεωρούσαμε δική μας.
Ώσπου ήρθαν τα μνημόνια και μαζί τους ήρθε η μεγάλη διάψευση.
Σήμερα ακούω στελέχη και υποστηρικτές του ΠΑΣΟΚ να επιτίθενται στον Αλέξη Τσίπρα επειδή κυβέρνησε με τον Πάνο Καμμένο. Και αναρωτιέμαι: Έχουν τόσο κοντή μνήμη ή πιστεύουν ότι έχουμε εμείς;
Ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015 είχε 149 βουλευτές. Χρειαζόταν κοινοβουλευτική στήριξη για να σχηματίσει κυβέρνηση. Η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ ήταν μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή, την οποία ο καθένας μπορεί να κρίνει.
Αλλά όσοι σήμερα εμφανίζονται ως αυστηροί κριτές αυτής της συνεργασίας οφείλουν να θυμηθούν και τη δική τους ιστορία.
Γιατί εμείς δεν ξεχάσαμε ότι ψηφίσαμε ΠΑΣΟΚ και βρεθήκαμε με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά.
Δεν ξεχάσαμε τον Ευάγγελο Βενιζέλο αντιπρόεδρο εκείνης της κυβέρνησης. Δεν ξεχάσαμε το ΠΑΣΟΚ να στηρίζει κοινοβουλευτικά μέτρα που κάποτε θα καταδίκαζε από την πρώτη μέχρι την τελευταία τους γραμμή.
Δεν ξεχάσαμε τις περικοπές των συντάξεων, τη φορολογική επιβάρυνση, τις διαθεσιμότητες, τις απολύσεις και την αγωνία χιλιάδων οικογενειών για το πώς θα βγάλουν τον μήνα.
Δεν ξεχάσαμε την ανεργία που εκτοξεύτηκε, τους νέους που έφευγαν στο εξωτερικό, τα σπίτια που απειλούνταν, τους ανθρώπους που αναγκάζονταν να ζητήσουν βοήθεια ακόμη και για τα στοιχειώδη.
Θυμόμαστε τις ουρές στα συσσίτια. Τους ηλικιωμένους που μετρούσαν τα ευρώ για τα φάρμακά τους. Τους γονείς που δεν μπορούσαν να στηρίξουν οικονομικά τα παιδιά τους.
Θυμόμαστε και το κλείσιμο της ΕΡΤ. Θυμόμαστε την ανασφάλεια στους χώρους εργασίας, τις περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες και τη διαρκή αίσθηση ότι η κοινωνία πλήρωνε έναν λογαριασμό που δεν είχε δημιουργήσει μόνη της.
Και θυμόμαστε, πάνω απ’ όλα, ποιο κόμμα είχε υποσχεθεί να βρίσκεται δίπλα στους πιο αδύναμους.
Αυτό ήταν που μας πλήγωσε περισσότερο.
Όχι απλώς μια κυβερνητική συνεργασία. Αλλά η αίσθηση ότι μια ολόκληρη πολιτική παράδοση εγκατέλειπε όσα μας είχε μάθει να υπερασπιζόμαστε.
Και τώρα μας ζητούν να ξεχάσουμε όλα αυτά και να συζητάμε αποκλειστικά για τον Καμμένο.
Όχι. Η ιστορία δεν αρχίζει και δεν τελειώνει εκεί που βολεύει κάθε φορά την κομματική αντιπαράθεση.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει τη δική του πολιτική διαδρομή, τις αποφάσεις του και τις ευθύνες του. Δεν χρειάζεται να τον θεωρεί κανείς αλάνθαστο για να αναγνωρίσει ότι η Ελλάδα ολοκλήρωσε το τρίτο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής το 2018, επί της κυβέρνησής του.
Ούτε χρειάζεται να συμφωνεί μαζί του σε όλα για να απορρίπτει την επιλεκτική μνήμη όσων σήμερα του παραδίδουν μαθήματα προοδευτικότητας.
Το ΠΑΣΟΚ είχε κάποτε μια τεράστια κοινωνική βάση. Ανθρώπους της εργασίας, της υπαίθρου, των μικρών επιχειρήσεων, ανθρώπους που πίστευαν ότι η πολιτική μπορεί να αλλάξει τη ζωή τους.
Πολλοί από αυτούς δεν έφυγαν επειδή ξαφνικά άλλαξαν ιδεολογία.
Έφυγαν επειδή αισθάνθηκαν ότι άλλαξε το ίδιο το κόμμα που είχαν εμπιστευτεί.
Και αυτή την απογοήτευση δεν την εξαφανίζει καμία ανακοίνωση, καμία επίθεση στον Τσίπρα και καμία προσπάθεια να ξαναγραφτεί η πολιτική ιστορία των μνημονίων.
Δεν ζητώ από το σημερινό ΠΑΣΟΚ να συμφωνήσει μαζί μου. Ζητώ, όμως, να μην υποτιμά τη μνήμη εκείνων που το στήριξαν για δεκαετίες.
Γιατί εμείς ήμασταν εκεί όταν το ΠΑΣΟΚ μιλούσε για κοινωνικό κράτος. Ήμασταν εκεί όταν ζητούσε τη δική μας ψήφο για να σταθεί απέναντι στη συντηρητική παράταξη.
Και ήμασταν πάλι εκεί όταν είδαμε αυτή την ψήφο να στηρίζει την κυβέρνηση Σαμαρά.
Για αρκετούς από εμάς, εκείνη ήταν η τελευταία φορά που ψηφίσαμε ΠΑΣΟΚ.
Όχι επειδή ξεχάσαμε την ιστορία του.
Αλλά ακριβώς επειδή τη θυμόμαστε.
Σκάστε όλοι επιτέλους!
