Η πρόταση για την ανακήρυξη του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα ως επίτιμου δημότη Αργοστολίου ανοίγει μια συζήτηση που, σύμφωνα με την Εύα Φιλιππάτου, δεν αφορά απλώς μια εθιμοτυπική απόφαση: αφορά το τι ακριβώς επιλέγει να τιμήσει μια πόλη, με ποια κριτήρια και γιατί στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Ένα ευθέως πολιτικό και θεσμικό ερώτημα θέτει η Εύα Φιλιππάτου με αφορμή την επικείμενη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο Αργοστολίου για την ανακήρυξη του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα ως επίτιμου δημότη.
Η συνεδρίαση είναι προγραμματισμένη για την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου και η συγκεκριμένη πρόταση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες συμβολικές διακρίσεις που μπορεί να απονείμει ένας Δήμος.
Η Εύα Φιλιππάτου δεν περιορίζεται σε μια απλή διαφωνία.
Βάζει στο τραπέζι προηγούμενες ανακηρύξεις επίτιμων δημοτών, επιχειρεί τη σύγκριση με τη σημερινή περίπτωση και θέτει το βασικό ερώτημα:
Ποια ακριβώς σχέση ή προσφορά του Κωνσταντίνου Τασούλα προς την Κεφαλονιά είναι αυτή που δικαιολογεί τη συγκεκριμένη τιμή;
Και αμέσως μετά έρχεται ένα δεύτερο:
Γιατί τώρα;
«Μια τέτοια τιμητική διάκριση δεν είναι μια τυπική πράξη»
Όπως επισημαίνει η Εύα Φιλιππάτου, η ιδιότητα του επίτιμου δημότη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν μια απλή εθιμοτυπική χειρονομία.
«Μια τέτοια τιμητική διάκριση δεν είναι μια τυπική πράξη. Έχει συμβολισμό», σημειώνει.
Και ακριβώς επειδή έχει συμβολισμό, κατά την ίδια, η δημόσια συζήτηση δεν πρέπει να επικεντρωθεί μόνο στο ποιος προτείνει την ανακήρυξη.
Πρέπει πρωτίστως να απαντήσει σε δύο ζητήματα:
Ποιος τιμάται και για ποιον συγκεκριμένο λόγο τιμάται.
Η Κεφαλονιά, άλλωστε, έχει κατά το παρελθόν ανακηρύξει επίτιμους δημότες προσωπικότητες με συγκεκριμένη σχέση με τον τόπο ή με μια διαδρομή και προσφορά που αποτέλεσαν τη βάση της τιμητικής διάκρισης.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ο πυρήνας της επιχειρηματολογίας της.
Ο Κεφαλονίτης Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος
Η πρώτη μεγάλη αναφορά γίνεται στον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο.
Έναν άνθρωπο που δεν είχε απλώς μια τυπική σχέση με την Κεφαλονιά.
Είχε βαθιά προσωπική και οικογενειακή σύνδεση με το νησί και ειδικότερα με την Άσσο, τον τόπο καταγωγής του.
Ο Αναστάσιος ανακηρύχθηκε το 2002 επίτιμος δημότης.
Πέρα όμως από την κεφαλονίτικη καταγωγή του, υπήρχε μια ολόκληρη διεθνής διαδρομή.
Το εκκλησιαστικό, κοινωνικό, ανθρωπιστικό και εκπαιδευτικό έργο του είχε ξεπεράσει τα ελληνικά σύνορα και είχε αποκτήσει διεθνή ακτινοβολία.
Στην περίπτωση αυτή, επομένως, όπως υπογραμμίζει η Εύα Φιλιππάτου, η σύνδεση ανάμεσα στο τιμώμενο πρόσωπο και την τιμητική διάκριση ήταν εύκολα αναγνωρίσιμη.
Η περίπτωση του Παναγιώτη Γιαννάκη
Αντίστοιχα, φέτος ο Παναγιώτης Γιαννάκης ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης.
Και σε αυτή την περίπτωση υπήρχε συγκεκριμένο σκεπτικό.
Η μακρόχρονη προσφορά του στον ελληνικό αθλητισμό, η παρουσία του επί δεκαετίες στο μπάσκετ, η επιρροή του στις νεότερες γενιές και συνολικά το αθλητικό και αξιακό αποτύπωμά του αποτέλεσαν τη βάση της συγκεκριμένης τιμητικής επιλογής.
Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με μια απόφαση ανακήρυξης.
Το κρίσιμο όμως, σύμφωνα με τη συλλογιστική της Εύας Φιλιππάτου, είναι ότι υπήρχε συγκεκριμένη και δημόσια αιτιολόγηση για το τι ακριβώς τιμούσε ο Δήμος.
Και ο Simon Pegg;
Η τρίτη περίπτωση που χρησιμοποιεί η Εύα Φιλιππάτου είναι εκείνη του γνωστού Βρετανού ηθοποιού Simon Pegg.
Η απόφαση για την ανακήρυξή του είχε ληφθεί ήδη από τον Φεβρουάριο του 2026.
Και εδώ το σκεπτικό ήταν συγκεκριμένο.
Η 25ετής σχέση του με τη Σκάλα της Κεφαλονιάς και η συμβολή του στη διεθνή προβολή του νησιού αποτέλεσαν τους λόγους για τους οποίους αποφασίστηκε να τιμηθεί.
Η τελετή είχε προγραμματιστεί για τις 3 Αυγούστου 2026, αλλά αναβλήθηκε λόγω της μεγάλης πυρκαγιάς που έπληξε την Κεφαλονιά.
Άρα, σημειώνει ουσιαστικά η Εύα Φιλιππάτου, και εδώ υπήρχε κάτι πολύ συγκεκριμένο.
Υπήρχε ένας λόγος.
Το κοινό στοιχείο των προηγούμενων περιπτώσεων
Αναστάσιος.
Παναγιώτης Γιαννάκης.
Simon Pegg.
Τρεις εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, από τρεις διαφορετικούς χώρους.
Ένας κορυφαίος εκκλησιαστικός ηγέτης με κεφαλονίτικες ρίζες και διεθνή παρουσία.
Μια εμβληματική προσωπικότητα του ελληνικού αθλητισμού.
Ένας διεθνώς αναγνωρισμένος ηθοποιός με μακρόχρονη σχέση με την Κεφαλονιά και τη Σκάλα.
Σύμφωνα με την Εύα Φιλιππάτου, όμως, υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό:
Σε κάθε περίπτωση μπορούσε κανείς να εντοπίσει τον συγκεκριμένο λόγο για τον οποίο το πρόσωπο συνδέθηκε με την τιμητική διάκριση.
Και κάπου εδώ φτάνει στο επίμαχο ερώτημα.
«Στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Τασούλα, ποιος ακριβώς είναι ο λόγος;»
Η Εύα Φιλιππάτου θέτει ευθέως το ζήτημα:
«Στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Τασούλα, ποιος ακριβώς είναι ο λόγος;»
Όπως επισημαίνει, η επίσημη ημερήσια διάταξη της συνεδρίασης αναφέρει την ανακήρυξή του ως επίτιμου δημότη, χωρίς –μέχρι στιγμής– να περιλαμβάνει το σκεπτικό ή να περιγράφει κάποια συγκεκριμένη προσφορά του προς την Κεφαλονιά.
Και αυτό ακριβώς θεωρεί ότι πρέπει να εξηγηθεί.
Διότι το ερώτημα δεν είναι εάν ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαθέτει πολιτική διαδρομή.
Διαθέτει – και μάλιστα μακρά.
Το ερώτημα είναι ποιο τμήμα αυτής της διαδρομής συνδέεται συγκεκριμένα με την Κεφαλονιά και το Αργοστόλι ώστε να οδηγεί στην ανακήρυξή του ως επίτιμου δημότη.
Η πολιτική διαδρομή του Κωνσταντίνου Τασούλα
Ο Κωνσταντίνος Τασούλας έχει διανύσει μια μακρά πορεία στην πολιτική ζωή της χώρας.
Όπως υπενθυμίζει η Εύα Φιλιππάτου, έχει διατελέσει δήμαρχος Κηφισιάς, βουλευτής επί περίπου 25 χρόνια, υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, υπουργός Πολιτισμού και Πρόεδρος της Βουλής, πριν εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Πρόκειται επομένως για ένα πρόσωπο με πολυετή παρουσία στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Η Εύα Φιλιππάτου, όμως, εντάσσει στην ίδια συζήτηση και μια ακόμη περίοδο της πολιτικής του διαδρομής.
Την περίοδο των Τεμπών.
Η αναφορά στα Τέμπη
Όπως γράφει:
«Ήταν επίσης Πρόεδρος της Βουλής κατά την περίοδο που η υπόθεση των Τεμπών και η κοινοβουλευτική διαχείρισή της βρέθηκαν στο επίκεντρο έντονης πολιτικής και θεσμικής αντιπαράθεσης».
Και αμέσως κάνει τη διάκριση:
«Αυτό δεν σημαίνει προσωπική ποινική ευθύνη».
Κατά την ίδια, σημαίνει όμως ότι η πολιτική διαδρομή του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας περιλαμβάνει και μια περίοδο κατά την οποία κορυφαία ζητήματα θεσμικής λειτουργίας βρίσκονταν στο επίκεντρο μιας ιδιαίτερα έντονης δημόσιας και πολιτικής συζήτησης.
Επομένως, υποστηρίζει ότι η ανακήρυξη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκομμένη από τη συνολική δημόσια διαδρομή του προσώπου που πρόκειται να τιμηθεί.
Και μετά έρχεται το «γιατί τώρα;»
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο πολιτικό σημείο της παρέμβασης.
Η Εύα Φιλιππάτου συνδέει τον χρόνο της πρωτοβουλίας με την πολιτική συγκυρία και τις επόμενες εθνικές εκλογές.
Προσέχει, ωστόσο, να διευκρινίσει:
«Δεν λέω ότι η ανακήρυξη αποτελεί κομματική κίνηση. Δεν υπάρχει τεκμηρίωση για να ειπωθεί κάτι τέτοιο».
Θέτει όμως το ερώτημα του συμβολισμού.
Όταν, όπως γράφει, λίγους μήνες πριν από τις εκλογές ένας εν ενεργεία Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανακηρύσσεται επίτιμος δημότης, θεωρεί θεμιτό να ζητείται μια σαφής απάντηση:
Γιατί επιλέγεται αυτή η χρονική στιγμή;
Τι ακριβώς τιμά το Αργοστόλι;
Και εδώ η Εύα Φιλιππάτου συμπυκνώνει ουσιαστικά ολόκληρη την παρέμβασή της σε μια σειρά ερωτημάτων:
Τι ακριβώς τιμάται;
Η προσωπική προσφορά του Κωνσταντίνου Τασούλα στην Κεφαλονιά;
Η συνολική πολιτική του διαδρομή;
Το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας;
Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη σχέση του με το Αργοστόλι και την Κεφαλονιά που δεν έχει ακόμη παρουσιαστεί δημόσια;
Και εάν υπάρχει, γιατί δεν συνοδεύει εξαρχής την πρόταση ανακήρυξης ώστε να γνωρίζουν τόσο οι δημοτικοί σύμβουλοι όσο και οι δημότες ποιο είναι ακριβώς το σκεπτικό;
Για την Εύα Φιλιππάτου, αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν στη συνεδρίαση.
Δεν είναι ερώτημα κομματικής συμφωνίας ή διαφωνίας
Το άρθρο καταλήγει σε μια κρίσιμη επισήμανση.
Η συζήτηση, όπως την τοποθετεί η ίδια, δεν πρέπει να μετατραπεί σε ένα απλό δίλημμα υπέρ ή κατά του Κωνσταντίνου Τασούλα.
Ούτε αφορά αποκλειστικά το εάν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί πολιτικά μαζί του.
Το ζήτημα είναι ευρύτερο.
Αφορά τα κριτήρια με τα οποία ένας Δήμος απονέμει μια από τις υψηλότερες συμβολικές τιμές του.
Και εδώ ακριβώς επιστρέφει στη σύγκριση με την οποία ξεκίνησε.
Στον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο υπήρχε η βαθιά κεφαλονίτικη καταγωγή και μια παγκόσμιας εμβέλειας διαδρομή.
Στον Παναγιώτη Γιαννάκη υπήρχε η πολυετής προσφορά στον ελληνικό αθλητισμό και η επιρροή του στις επόμενες γενιές.
Στον Simon Pegg υπήρχε η 25ετής σχέση με τη Σκάλα και η συμβολή του στη διεθνή προβολή της Κεφαλονιάς.
Στον Κωνσταντίνο Τασούλα τι ακριβώς υπάρχει;
Αυτό είναι το ερώτημα που θέτει η Εύα Φιλιππάτου.
Και ζητά ουσιαστικά από το Δημοτικό Συμβούλιο Αργοστολίου, πριν προχωρήσει στην απόφασή του, να δώσει μια καθαρή απάντηση.
Γιατί, όπως καταλήγει:
«Όταν μια πόλη απονέμει την ιδιότητα του επίτιμου δημότη, πρέπει να είναι ξεκάθαρο τι τιμά, γιατί το τιμά και κυρίως γιατί το κάνει στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή».
Παρακάτω ολόκληρη η τοποθέτηση:
Από τον Κεφαλονίτη Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο στον κύριο Τασούλα: τί ακριβώς τιμάται και γιατί τώρα;
Της Εύας Φιλιππάτου
Την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου το Δημοτικό Συμβούλιο Αργοστολίου καλείται να συζητήσει την ανακήρυξη του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα ως επίτιμου δημότη.
Μια τέτοια τιμητική διάκριση δεν είναι μια τυπική πράξη. Έχει συμβολισμό. Και ακριβώς γι’ αυτό αξίζει να συζητήσουμε όχι το πρόσωπο που αποφασίζει, αλλά το πρόσωπο που τιμάται και τον λόγο για τον οποίο τιμάται.
Γιατί η Κεφαλονιά έχει τιμήσει ανθρώπους με μια πολύ συγκεκριμένη σχέση με τον τόπο ή με ένα σαφές αποτύπωμα.
Ο Κεφαλονίτης Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος ανακηρύχθηκε το 2002 επίτιμος δημότης.Ήταν ένας άνθρωπος με βαθιά προσωπική σύνδεση με την Κεφαλονιά και την Άσσο, τον τόπο καταγωγής του. Η διαδρομή και το έργο του ξεπερνούσαν τα όρια ενός τόπου και είχαν διεθνή ακτινοβολία.
Φέτος ο Παναγιώτης Γιαννάκης ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης για τη μακρόχρόνια προσφορά του στον ελληνικό αθλητισμό, την θετική επιρροή του στις νεότερες γενιές και το αθλητικό και αξιακό του αποτύπωμα.
Και ο SimonPegg;Η απόφαση για την ανακήρυξη του ελήφθη ήδη από τον Φεβρουάριο του 2026. Το σκεπτικό ήταν απολύτως συγκεκριμένο: η 25ετής σχέση του με τη Σκάλα και η συμβολή του στη διεθνή προβολή του νησιού. Η τελετή είχε προγραμματιστεί για τις 3 Αυγούστου 2026, αλλά αναβλήθηκε λόγω της μεγάλης πυρκαγιάς που έπληξε την Κεφαλονιά.
Υπάρχει λοιπόν ένα κοινό στοιχείο στις προηγούμενες περιτπώσεις: μπορεί κανείς εύκολα να εντοπίσει τον συγκεκριμένο λόγο για τον οποίο το κάθε πρόσωπο συνδέθηκε με την τιμητική διάκριση.
Στην περίπτωση του Κωνσταντίνου Τασούλα, ποιος ακριβώς είναι ο λόγος; Η επίσημη ημερήσια διάταξη της συνεδρίασης αναφέρει μόνο την ανακήρυξη του ως επίτιμου δημότη και μέχρι στιγμής δεν περιλαμβάνει το σκεπτικό ή κάποια συγκεκριμένη προσφορά του προς την Κεφαλονιά.
Ο Κωνσταντίνος Τασούλας έχει ασφαλώς μια μακρά πολιτική διαδρομή. Διετέλεσε για όσους το έχουν ξεχάσει δήμαρχος Κηφισιάς, βουλευτής επί 25 χρόνια, υφυπουργός Άμυνας, υπουργός Πολιτισμού και Πρόεδρος της Βουλής, πριν εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Ήταν επίσης, Πρόεδρος της Βουλής κατά την περίοδο που η υπόθεση των Τεμπών και η κοινοβουλευτική διαχείριση της βρέθηκαν στο επίκεντρο έντονης πολιτικής και θεσμικής αντιπαράθεσης.
Αυτό δεν σημαίνει προσωπική ποινική ευθύνη. Σημαίνει όμως ότι η πολιτική του διαδρομή περιλαμβάνεικαι μια περίοδο κατά την οποία κορυφαία ζητήματα θεσμικής λειτουργίας βρέθηκαν στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.
Και υπάρχει ένα ακόμα στοιχείο. Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές πλησιάζουν. Δεν λέω ότι η ανακήρυξη αποτελεί κομματική κίνηση. Δεν υπάρχει τεκμηρίωση για να ειπωθεί κάτι τέτοιο. Όμως, όταν λίγους μήνες πριν από τις εκλογές ανακηρύσσεται ένας εν ενεργεία Πρόεδρος της Δημοκρατίας επίτιμος δημότης, είναι θεμιτό να τεθεί ένα ερώτημα για τον συμβολισμό της επιλογής: γιατί τώρα; Τιακριβώς τιμάται; Η προσωπική προσφορά του Κωνσταντίνου Τασούλα στην Κεφαλονιά ή η πολιτική του διαδρομή; Το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας; Και ποια είναι η συγκεκριμένη σχέση ή προσφορά που συνδέει τον σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας με τον τόπο μας και δικαιολογεί αυτήν την ιδιαίτερη τιμητική διάκριση;
Το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί πολιτικά με τον Κωνσταντίνο Τασούλα. Το ερώτημα είναι πολύ απλό: όταν μια πόλη απονέμει την ιδιότητα του επίτιμου δημότη, πρέπει να είναι ξεκάθαρο τι τιμά, γιατί το τιμά και κυρίως γιατί το κάνει στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
