Ο Γιώργος Φλωρίδης πήγε στη ΔΕΘ με μια εικόνα σχεδόν… λυμένων προβλημάτων.
Η Δικαιοσύνη επιταχύνθηκε θεαματικά. Η ψηφιοποίηση ολοκληρώθηκε. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε αντίθεση με τους αντιπάλους του, υλοποιεί όσα υπόσχεται. Ο Τσίπρας κουβαλά το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Και για τον Σαμαρά «δεν υπάρχει ψυχή».
Ωραία όλα αυτά.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: όταν ένας υπουργός κάνει απολογισμό του έργου του, οι εντυπωσιακές ατάκες δεν αντικαθιστούν τα δεδομένα.
Και το ίδιο το δημοσίευμα αφήνει πολύ περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντά.
Από 4,5 χρόνια σε 7 μήνες; Τότε δώστε όλα τα στοιχεία
Η πιο εντυπωσιακή δήλωση του υπουργού είναι ασφαλώς αυτή:
Στην Αθήνα, λέει, μια αγωγή που προηγουμένως προσδιοριζόταν ακόμη και σε 4,5 χρόνια, σήμερα παίρνει δικάσιμο σε επτά έως οκτώ μήνες.
«Κερδίσαμε σχεδόν τέσσερα χρόνια», δηλώνει.
Αν πράγματι αυτή είναι η συνολική εικόνα της πολιτικής Δικαιοσύνης στην Αθήνα, πρόκειται αναμφίβολα για τεράστια βελτίωση.
Αλλά εδώ ακριβώς αρχίζει η δημοσιογραφική δουλειά και τελειώνει το κυβερνητικό δελτίο Τύπου.
Ποιος ακριβώς χρόνος μειώθηκε;
Ο χρόνος μέχρι τον αρχικό προσδιορισμό της δικασίμου;
Ο συνολικός χρόνος μέχρι τη συζήτηση;
Ο χρόνος μέχρι την έκδοση απόφασης;
Και, κυρίως, τι συμβαίνει μετά;
Γιατί άλλο πράγμα είναι να λες «σου δίνω ημερομηνία δικασίμου σε επτά μήνες» και εντελώς διαφορετικό να λες «η υπόθεσή σου τελεσιδικεί σε επτά μήνες».
Το δεύτερο θα αποτελούσε πραγματική επανάσταση.
Το πρώτο είναι ένας μόνο κρίκος μιας πολύ μεγαλύτερης αλυσίδας.
Και στο κείμενο που έχουμε μπροστά μας δεν παρατίθεται κανένα συγκριτικό στατιστικό στοιχείο για τον συνολικό χρόνο απονομής δικαιοσύνης, τις αναβολές, τον χρόνο έκδοσης αποφάσεων, τις εφέσεις ή την τελεσιδικία.
Άρα το «από 4,5 χρόνια στους 7-8 μήνες» είναι ένας εντυπωσιακός αριθμός, αλλά δεν αρκεί μόνος του για να αποδείξει ότι η ελληνική Δικαιοσύνη απονέμεται πλέον μέσα σε 7-8 μήνες.
Αυτό πρέπει να είναι απολύτως καθαρό.
Και κάτι ακόμη: γιατί μιλάμε μόνο για την Αθήνα;
Ο ίδιος ο Φλωρίδης επικαλείται την Αθήνα, σημειώνοντας ότι εκεί εκδικάζεται περίπου το 60% των υποθέσεων.
Το υπόλοιπο 40%;
Τι συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη;
Στην Πάτρα;
Στα Ιωάννινα;
Στην Κρήτη;
Στην Κεφαλονιά;
Ποιος είναι ο μέσος χρόνος προσδιορισμού σε ολόκληρη τη χώρα;
Όταν παρουσιάζεις μια μεταρρύθμιση ως μεγάλη εθνική επιτυχία, δεν μπορείς να επιλέγεις μόνο έναν δείκτη από μία γεωγραφική περιοχή και να θεωρείς ότι τελείωσε η συζήτηση.
Δώστε τους επίσημους συγκριτικούς πίνακες πριν και μετά.
Τότε πράγματι θα μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά.
«Ολοκληρώθηκε η ψηφιακή μετάβαση» – αλλά τώρα πρέπει να μάθουν να τη χρησιμοποιούν
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η δεύτερη κυβερνητική επιτυχία.
Ο υπουργός ανακοινώνει ότι «ολοκληρώθηκε» η ψηφιακή μετάβαση της Δικαιοσύνης.
Και αμέσως μετά πληροφορούμαστε ότι θα πραγματοποιηθούν εντατικά προγράμματα εκπαίδευσης δικαστών, δικηγόρων και δικαστικών υπαλλήλων ώστε να μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν πλήρως τις νέες ψηφιακές υποδομές.
Εδώ η λέξη «ολοκληρώθηκε» χρειάζεται λίγη προσοχή.
Μπορεί να ολοκληρώθηκε το τεχνικό έργο.
Μπορεί να παραδόθηκαν συστήματα.
Μπορεί να δημιουργήθηκε η βάση δεδομένων.
Αλλά εφόσον απαιτείται ακόμη εκπαίδευση των ανθρώπων που πρέπει να τη χρησιμοποιήσουν, τότε η πλήρης επιχειρησιακή αξιοποίησή της προφανώς δεν έχει ολοκληρωθεί.
Και αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη αποτυχία.
Είναι όμως κάτι πολύ διαφορετικό από την εικόνα του «τελειώσαμε».
Και μετά ο υπουργός Δικαιοσύνης έγινε… δημοσκόπος
Κάπου εδώ τελειώνει η συζήτηση για τη Δικαιοσύνη και αρχίζει η πολιτική επικοινωνία.
Για πιθανό κόμμα Σαμαρά ο Φλωρίδης δηλώνει:
«Πολλή φασαρία για το τίποτα».
Με ποια δεδομένα;
Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι δεν υπάρχουν ακόμη σαφή δημοσκοπικά δεδομένα.
Και ποιο είναι λοιπόν το εναλλακτικό επιστημονικό εργαλείο;
Οι φίλοι του.
Ο υπουργός εξηγεί ότι, λόγω της μακράς πολιτικής διαδρομής του, έχει φίλους σε όλη την Ελλάδα, συνομιλεί μαζί τους και:
«Αυτό που μου λένε είναι ότι δεν υπάρχει ψυχή».
Συγγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι πολιτική ανάλυση.
Είναι προσωπική εντύπωση.
Και φυσικά δικαιούται να την έχει.
Αλλά δεν μπορεί από τη μία να παραδέχεται ότι δεν υπάρχουν σαφή δημοσκοπικά δεδομένα και από την άλλη να καταλήγει περίπου σε δημοσκοπικό συμπέρασμα επειδή «μίλησε με φίλους σε όλη την Ελλάδα».
Αν αυτή θεωρείται επαρκής μεθοδολογία, τότε μπορούμε να καταργήσουμε τις εταιρείες δημοσκοπήσεων.
Να πάρουμε όλοι από δέκα φίλους τηλέφωνο.
Για τον Τσίπρα, πάλι το 2015
Και φτάνουμε στον Αλέξη Τσίπρα.
Ο Φλωρίδης επαναφέρει το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» και ισχυρίζεται ότι ο Τσίπρας είχε υποσχεθεί να δώσει 3 δισ. ευρώ και τελικά «πήρε 15».
Εδώ υπάρχει ένα πολύ απλό πρόβλημα:
Το «πήρε 15» δεν είναι ανάλυση. Είναι πολιτικό σύνθημα.
Πήρε 15 δισ. τι;
Με ποιους φόρους;
Σε ποια χρονική περίοδο;
Σε σχέση με ποια φορολογική βάση;
Πρόκειται για νέα μέτρα, συνολικά φορολογικά έσοδα, επιβαρύνσεις συγκεκριμένων κατηγοριών ή δημοσιονομική επίπτωση μέτρων;
Το συγκεκριμένο δημοσίευμα δεν το εξηγεί.
Και όταν χρησιμοποιείς έναν αριθμό 15 δισ. ευρώ για να καταδικάσεις συνολικά μια κυβερνητική περίοδο, οφείλεις να εξηγήσεις ακριβώς πώς προκύπτει.
Διαφορετικά δεν κάνεις οικονομική αποτίμηση.
Κάνεις πολιτική ατάκα.
Το καλύτερο όμως έρχεται αμέσως μετά
Ο Φλωρίδης λέει ότι η διαφορά Μητσοτάκη από τους πολιτικούς αντιπάλους του είναι πως παρουσιάζει κάθε χρόνο στη ΔΕΘ συγκεκριμένο πρόγραμμα, το οποίο έχει υλοποιηθεί μέχρι την επόμενη ΔΕΘ.
Εδώ σηκώνεται ένα τεράστιο ερώτημα:
Όλο;
Κάθε εξαγγελία;
Κάθε χρονοδιάγραμμα;
Κάθε οικονομική δέσμευση;
Κάθε έργο;
Γιατί η διατύπωση δεν είναι «σε μεγάλο βαθμό υλοποιείται».
Είναι ότι παρουσιάζεται πρόγραμμα «το οποίο έχει υλοποιηθεί μέχρι την επόμενη διοργάνωση».
Αυτό είναι απολύτως ελέγξιμος ισχυρισμός.
Και επομένως υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος να αποδειχθεί:
Να πάρουμε μία προς μία τις εξαγγελίες της προηγούμενης ΔΕΘ και να βάλουμε δίπλα: ΥΛΟΠΟΙΗΘΗΚΕ – ΔΕΝ ΥΛΟΠΟΙΗΘΗΚΕ – ΥΛΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΕΡΙΚΩΣ.
Εκεί τελειώνουν και οι εντυπώσεις.
Το πραγματικό πρόβλημα της συνέντευξης
Δεν είναι ότι ο Γιώργος Φλωρίδης υπερασπίζεται την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει.
Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό.
Το πρόβλημα είναι η βεβαιότητα με την οποία σύνθετα ζητήματα μετατρέπονται σε εύπεπτα συνθήματα.
Η Δικαιοσύνη;
4,5 χρόνια έγιναν επτά μήνες.
Η ψηφιοποίηση;
Ολοκληρώθηκε.
Ο Τσίπρας;
Υποσχέθηκε 3 και πήρε 15.
Ο Σαμαράς;
Δεν υπάρχει ψυχή.
Ο Μητσοτάκης;
Όσα εξαγγέλλει στη ΔΕΘ τα έχει υλοποιήσει μέχρι την επόμενη.
Εξαιρετικό πολιτικό αφήγημα.
Μόνο που η πραγματική ζωή —και πολύ περισσότερο η Δικαιοσύνη και η οικονομία— δεν χωρά σε πέντε ατάκες.
Και υπάρχει μια ειρωνεία που δύσκολα περνά απαρατήρητη:
Ο υπουργός που ζητά από τους πολίτες να πιστέψουν ότι η Δικαιοσύνη έχει πετύχει μια σχεδόν ιστορική επιτάχυνση, όταν φτάνει στο πολιτικό μέλλον του Αντώνη Σαμαρά εγκαταλείπει τα δεδομένα και επικαλείται…
τι του λένε οι φίλοι του.
Για τη Δικαιοσύνη λοιπόν αριθμοί.
Για τον Σαμαρά παρέες.
Για τον Τσίπρα ένα σύνθημα 15 δισ.
Και για την κυβέρνηση η απόλυτη διαβεβαίωση ότι υλοποιεί όσα εξαγγέλλει.
Ας συμφωνήσουμε λοιπόν με κάτι που ταιριάζει απολύτως σε έναν υπουργό Δικαιοσύνης:
Οι ισχυρισμοί χρειάζονται αποδείξεις.
Και όσο μεγαλύτερος ο ισχυρισμός, τόσο ισχυρότερη πρέπει να είναι η απόδειξη.
Γιατί διαφορετικά δεν έχουμε απολογισμό κυβερνητικού έργου.
Έχουμε ένα πολύ καλοστημένο κυβερνητικό διαφημιστικό.
