Κάτι δεν κολλάει πλέον στην κυβερνητική γραμμή απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά.
Μέσα σε λίγες ημέρες έχουμε ακούσει περίπου τα πάντα.
Ότι μπορεί να κάνει ζημιά στη Νέα Δημοκρατία.
Ότι γνωρίζει από «τεχνογνωσία» διάσπασης.
Ότι αν δημιουργήσει κόμμα θα είναι πολιτικός αντίπαλος.
Ότι η κριτική του κατά της κυβέρνησης θυμίζει μέχρι και Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Και τώρα έρχεται ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης για να μας πληροφορήσει ότι όλα αυτά είναι…
«Πολλή φασαρία για το τίποτα».
Και ακόμη καλύτερα:
Ο Σαμαράς «δεν έχει κόσμο» για να κάνει κόμμα.
Ωραία.
Τότε γιατί τέτοια αναστάτωση;
Αν «δεν υπάρχει ψυχή», γιατί απαντά μέχρι και ο πρωθυπουργός;
Ας δεχτούμε απολύτως την εκτίμηση Φλωρίδη.
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν έχει κόσμο.
Δεν έχει δυναμική.
Δεν μπορεί να δημιουργήσει σοβαρό κόμμα.
Η υπόθεση είναι «κουρασμένη ιστορία».
Πρόκειται για «πολλή φασαρία για το τίποτα».
Τότε υπάρχει ένα πολύ απλό ερώτημα:
Γιατί ασχολείται τόσο πολύ η ίδια η κυβέρνηση μαζί του;
Γιατί απαντά ο πρωθυπουργός;
Γιατί απαντά ο Άδωνις Γεωργιάδης;
Γιατί απαντά ο Γιώργος Φλωρίδης;
Γιατί σχεδόν κάθε δημόσια παρέμβαση Σαμαρά προκαλεί νέο κύκλο κυβερνητικών απαντήσεων;
Ένας πολιτικός χωρίς κόσμο, χωρίς δυναμική και χωρίς δυνατότητα δημιουργίας κόμματος αντιμετωπίζεται συνήθως με ένα πολύ αποτελεσματικό πολιτικό όπλο:
την αδιαφορία.
Δεν χρειάζεται ολόκληρη κυβερνητική αντεπίθεση.
Μόλις χθες ακούγαμε κάτι εντελώς διαφορετικό
Το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο αν θυμηθούμε την ίδια την τοποθέτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ.
Ο πρωθυπουργός, αναφερόμενος στον Αντώνη Σαμαρά, χρησιμοποίησε την ιδιαίτερα αιχμηρή αναφορά περί «τεχνογνωσίας» στο να προκαλεί ζημιά στη Νέα Δημοκρατία.
Αυτό δεν είναι ακριβώς περιγραφή ενός πολιτικά αδιάφορου ανθρώπου.
Είναι αναγνώριση δυνητικού κινδύνου.
Και μάλιστα από τα χείλη του ίδιου του πρωθυπουργού.
Άρα αποφασίστε:
Μπορεί να κάνει ζημιά ή δεν έχει κόσμο;
Γιατί και τα δύο μπορούν να ισχύουν μόνο μέχρι ενός σημείου.
Ούτε χρειάζεται 10% για να κάνει ζημιά στη ΝΔ
Και εδώ η επιχειρηματολογία Φλωρίδη συναντά ένα πολύ μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα.
Ο Σαμαράς δεν χρειάζεται να γίνει αρχηγός ενός κόμματος του 15%.
Δεν χρειάζεται καν να δημιουργήσει ένα μεγάλο κόμμα.
Αν η Νέα Δημοκρατία κινείται στην περιοχή που καθιστά αβέβαιη την αυτοδυναμία, ακόμη και μια σχετικά μικρή διαρροή προς τα δεξιά μπορεί να έχει δυσανάλογα μεγάλη πολιτική σημασία.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι:
«Μπορεί ο Σαμαράς να νικήσει τον Μητσοτάκη;»
Προφανώς αυτό δεν είναι το πιθανότερο σενάριο.
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
Μπορεί να του στερήσει ένα κρίσιμο κομμάτι ψηφοφόρων;
Αυτό είναι εντελώς διαφορετικό.
Και προφανώς το Μαξίμου το γνωρίζει.
Διαφορετικά δεν θα υπήρχε λόγος να ασχολείται τόσο έντονα μαζί του.
Και υπάρχει κάτι ακόμη: ο ίδιος ο Σαμαράς υπήρξε πρόεδρος της ΝΔ
Μπορεί κάποιος να διαφωνεί απολύτως με τον Αντώνη Σαμαρά.
Μπορεί να θεωρεί ότι η πολιτική του εποχή έχει παρέλθει.
Μπορεί να πιστεύει ότι ένα νέο κόμμα του θα αποτύχει.
Αλλά το «δεν έχει κόσμο» χρειάζεται κάποια προσοχή όταν αναφέρεται σε έναν άνθρωπο που υπήρξε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργός της χώρας.
Δεν μιλάμε για έναν πολιτικό που εμφανίστηκε χθες.
Έχει ιστορικές αναφορές μέσα στον χώρο της Δεξιάς, προσωπικές σχέσεις με στελέχη και ένα τμήμα παραδοσιακών ψηφοφόρων της ΝΔ που συμμερίζεται ορισμένες από τις ενστάσεις του για τη φυσιογνωμία της σημερινής παράταξης.
Το αν αυτό αρκεί για κόμμα είναι άλλη υπόθεση.
Αλλά το να μηδενίζεται εκ των προτέρων η δυνατότητα επιρροής του μοιάζει περισσότερο με πολιτική τακτική απαξίωσης παρά με τεκμηριωμένη πρόβλεψη.
Και αν πράγματι «δεν μπορεί», γιατί τον διέγραψε ο Μητσοτάκης;
Υπάρχει και αυτή η μικρή λεπτομέρεια.
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν αποχώρησε απλώς αθόρυβα από τη Νέα Δημοκρατία.
Διαγράφηκε.
Η κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεώρησαν ότι οι δημόσιες τοποθετήσεις του είχαν ξεπεράσει τα όρια που μπορούσαν να γίνουν ανεκτά μέσα στην παράταξη.
Άρα ο ίδιος πολιτικός που σήμερα εμφανίζεται ως περίπου ανήμπορος να συγκροτήσει οτιδήποτε, κρίθηκε αρκετά σημαντικός ώστε η σύγκρουση μαζί του να οδηγηθεί στο απόλυτο σημείο της διαγραφής.
Και τώρα μας λένε ότι πρόκειται για «φασαρία για το τίποτα».
Κάπου χρειάζεται συνέπεια.
Η κυβέρνηση προσπαθεί ταυτόχρονα να στείλει δύο διαφορετικά μηνύματα
Και εδώ βρίσκεται κατά τη γνώμη μας ο πραγματικός πυρήνας της υπόθεσης.
Προς τους ψηφοφόρους της ΝΔ θέλει να πει:
«Μην ακολουθήσετε τον Σαμαρά, γιατί μπορεί να κάνει ζημιά στην παράταξη και να θέσει σε κίνδυνο την κυβερνητική σταθερότητα».
Προς τον ίδιο τον Σαμαρά θέλει να πει:
«Δεν μας φοβίζεις, δεν έχεις κόσμο, αν μπορείς κάνε κόμμα».
Επικοινωνιακά κατανοητό.
Πολιτικά όμως δημιουργεί μια τεράστια αντίφαση.
Γιατί κάποιος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα επικίνδυνος αποστάτης και πολιτικά ανύπαρκτος ανάλογα με το ποιος υπουργός βρίσκεται κάθε φορά μπροστά στο μικρόφωνο.
Και το «αναβιώνει ένα παρελθόν» είναι επίσης βολικό
Ο Φλωρίδης είπε ακόμη ότι πρόκειται για μια προσπάθεια να αναβιώσει «ένα παρελθόν σε μια Ελλάδα η οποία προχωράει».
Ωραία φράση.
Αλλά δεν αποτελεί πολιτικό επιχείρημα.
Αν οι θέσεις Σαμαρά για τα ελληνοτουρκικά, τη μετανάστευση, την οικογένεια, τη φυσιογνωμία της ΝΔ ή τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών είναι ξεπερασμένες, αντικρούστε τες πολιτικά μία προς μία.
Αυτό είναι απολύτως θεμιτό.
Το «είναι παρελθόν» δεν τις εξαφανίζει.
Ούτε αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει ακροατήριο γι’ αυτές.
Αυτό το αποφασίζουν οι ψηφοφόροι.
Το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να υποτιμηθεί ο κατακερματισμός της Δεξιάς
Η Νέα Δημοκρατία έχει ήδη δεξιότερά της περισσότερους πολιτικούς σχηματισμούς.
Ελληνική Λύση, Νίκη, Φωνή Λογικής και άλλες μικρότερες δυνάμεις διεκδικούν τμήματα ενός εκλογικού ακροατηρίου που κάποτε ήταν πολύ περισσότερο συγκεντρωμένο στη ΝΔ.
Ένα κόμμα Σαμαρά –αν τελικά δημιουργηθεί– δεν θα εμφανιστεί σε πολιτικό κενό.
Θα μπει σε αυτή την ήδη κατακερματισμένη αγορά.
Και γι’ αυτό η πραγματική ερώτηση δεν είναι αν θα σαρώσει.
Είναι από πού θα πάρει τις ψήφους του.
Αν πάρει κυρίως από τα κόμματα δεξιότερα της ΝΔ, η ζημιά για τον Μητσοτάκη μπορεί να είναι περιορισμένη.
Αν όμως αντλήσει ακόμη και ένα μικρό αλλά κρίσιμο κομμάτι απευθείας από τη ΝΔ, τότε η επίδραση στην προσπάθεια αυτοδυναμίας μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερη από το τελικό ποσοστό του.
Υπάρχει όμως ένας πολύ απλός τρόπος να λυθεί η συζήτηση
Σε ένα σημείο ο Φλωρίδης έχει απόλυτο δίκιο.
«Ας γίνει επιτέλους».
Πράγματι.
Αν ο Αντώνης Σαμαράς θέλει να δημιουργήσει κόμμα, ας το δημιουργήσει.
Ας παρουσιάσει πρόγραμμα.
Ας παρουσιάσει στελέχη.
Ας παρουσιάσει ψηφοδέλτια.
Ας πει τι ακριβώς προτείνει για την οικονομία, την ακρίβεια, την Υγεία, την Παιδεία, τα ελληνοτουρκικά, το δημογραφικό, τη μετανάστευση.
Και μετά υπάρχει ο τελικός κριτής:
η κάλπη.
Μέχρι τότε όμως καλό θα ήταν η κυβέρνηση να αποφασίσει ποια από τις δύο ιστορίες θέλει να μας λέει.
Ότι ο Σαμαράς είναι ένας πρώην πρωθυπουργός που μπορεί να κάνει ζημιά στη Νέα Δημοκρατία, όπως ουσιαστικά παραδέχθηκε ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης;
Ή ότι πρόκειται για έναν πολιτικό που «δεν έχει κόσμο» και προκαλεί «πολλή φασαρία για το τίποτα», όπως λέει τώρα ο Γιώργος Φλωρίδης;
