Απέσυραν το άρθρο 23 και τώρα πανηγυρίζουν. Μιλούν για νίκη απέναντι στα funds και τους servicers, επιχειρώντας να παρουσιάσουν την εξέλιξη ως μεγάλη επιτυχία για την προστασία των δανειοληπτών. Μόνο που υπάρχει ένα ερώτημα το οποίο αποφεύγουν να απαντήσουν: Τι γίνεται με τις υπόλοιπες διατάξεις που εξακολουθούν να ισχύουν;
Ας αφήσουμε, λοιπόν, τους πανηγυρισμούς και ας μιλήσουμε για την ουσία.
Κύριε Δημήτρη Μαρκόπουλε, γιατί δεν λέτε στους πολίτες ότι στον εξωδικαστικό μηχανισμό η σύμβαση αναδιάρθρωσης εξακολουθεί να αποτελεί εκτελεστό τίτλο;
Γιατί δεν ζητάτε και την κατάργηση της σχετικής πρόβλεψης του άρθρου 27 του Ν. 4738/2020;
Εάν πραγματικά επιδιώκετε να περιορίσετε την ισχύ των funds και να ενισχύσετε τη θέση των δανειοληπτών, τότε υπάρχει ένα συγκεκριμένο πεδίο στο οποίο μπορείτε να αναλάβετε νομοθετική πρωτοβουλία.
Καταργήστε τη συγκεκριμένη πρόβλεψη. Κατοχυρώστε ουσιαστική δικαστική προστασία. Θεσπίστε αποτελεσματικό έλεγχο των απαιτήσεων των funds και πραγματική προστασία της πρώτης κατοικίας.
Αυτά είναι τα ζητήματα που απασχολούν τους πολίτες οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο να χάσουν την περιουσία τους.
Οι πολιτικές ευθύνες δεν αρχίζουν και δεν τελειώνουν στη σημερινή κυβέρνηση
Ας μη θεωρήσει, όμως, κανείς ότι η συζήτηση αφορά αποκλειστικά τη Νέα Δημοκρατία.
Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να εμφανίζονται σαν να μην έχουν καμία σχέση με την πολιτική διαχείρισης των κόκκινων δανείων.
Η ενίσχυση του ρόλου των funds και η διαμόρφωση του πλαισίου διαχείρισης των μη εξυπηρετούμενων δανείων έχουν διαδρομή πολλών ετών.
Και σε αυτή τη διαδρομή υπάρχουν πολιτικές αποφάσεις και ευθύνες που δεν εξαφανίζονται επειδή άλλαξαν οι κυβερνήσεις.
Δεν μπορεί κάθε πολιτική δύναμη να θυμάται μόνο όσα τη συμφέρουν και να αποσιωπά όσα αποφάσισε ή υποστήριξε όταν είχε την κυβερνητική ευθύνη.
Δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα πάρει τα εύσημα για την απόσυρση ενός άρθρου. Μας ενδιαφέρει ποιος θα διαμορφώσει ένα πλαίσιο που θα προστατεύει πραγματικά τους δανειολήπτες.
Κύριε Μαρκόπουλε, υπάρχει και η Εξεταστική για τα Τέμπη
Και επειδή ο Δημήτρης Μαρκόπουλος εμφανίζεται σήμερα στην πολιτική αντιπαράθεση για τα δικαιώματα των δανειοληπτών, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την προηγούμενη παρουσία του ως προέδρου της Εξεταστικής Επιτροπής για την τραγωδία των Τεμπών.
Μιας Εξεταστικής που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις για τον αποκλεισμό κρίσιμων μαρτύρων και τον χειρισμό ζητημάτων που σχετίζονταν με τη σύμβαση 717.
Μιας διαδικασίας την οποία ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει «γουρλίδικη», για να ακολουθήσει η συγγνώμη του μετά τις αντιδράσεις.
Και μιας Εξεταστικής για την οποία ακόμη και ο πρωθυπουργός παραδέχθηκε ότι δεν αποτέλεσε την καλύτερη στιγμή της Βουλής.
Πενήντα επτά άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στα Τέμπη.
Η ελληνική κοινωνία βγήκε μαζικά στους δρόμους ζητώντας αλήθεια, δικαιοσύνη και λογοδοσία.
Αυτή η απαίτηση δεν μπορεί να ξεχαστεί και δεν μπορεί να υποκατασταθεί από πολιτικές εμφανίσεις και επικοινωνιακές αντιπαραθέσεις.
Λιγότερα λόγια, περισσότερες πράξεις
Το ίδιο ισχύει και για τους δανειολήπτες.
Όποιος θέλει να αποδείξει ότι ενδιαφέρεται πραγματικά για την προστασία τους, έχει τη δυνατότητα να το κάνει με συγκεκριμένες νομοθετικές πρωτοβουλίες.
Η απόσυρση του άρθρου 23 δεν σημαίνει ότι λύθηκαν όλα τα προβλήματα του εξωδικαστικού μηχανισμού ή ότι εξασφαλίστηκε πλήρης προστασία απέναντι στις απαιτήσεις των funds.
Η συζήτηση για το άρθρο 27 του Ν. 4738/2020 παραμένει ανοιχτή.
Όπως ανοιχτό παραμένει και το αίτημα για ουσιαστικό δικαστικό έλεγχο και αποτελεσματική προστασία της πρώτης κατοικίας.
Δεν χρειαζόμαστε άλλες θριαμβολογίες. Δεν χρειαζόμαστε πολιτικούς που εμφανίζονται ως σωτήρες επειδή αποσύρθηκε μία διάταξη, την ώρα που οι πολίτες εξακολουθούν να αγωνιούν για το σπίτι τους.
Φτάνει πια με την υποκρισία και την κοροϊδία.
Λιγότερα λόγια. Περισσότερες πράξεις.
