Ο νέος εκπρόσωπος Τύπου του υπουργείου Υγείας Σταμάτης Πουλής-όπως μας πληροφορούν “γαλάζιοι” εκπρόσωποι- θέτει ένα φαινομενικά απλό ερώτημα: γιατί δεν σταμάτησε ο Παύλος Πολάκης τη δράση της Ιωάννας Γάκα το 2018; Μόνο που για να σταθεί αυτή η κατηγορία λείπει ένα κρίσιμο κομμάτι: ποιο ακριβώς στοιχείο γνώριζε τότε το κράτος και τι συνέβη στους ελέγχους των επόμενων επτά ετών;
Είναι μια εξαιρετικά βολική πολιτική εξίσωση.
2018
ΣΥΡΙΖΑ.
Πολάκης.
ΣΕΥΥΠ.
Άρα:
«Γιατί δεν σταμάτησε τότε τη Γάκα ο Πολάκης;»
Μόνο που η πραγματικότητα δεν λειτουργεί με συνθήματα.
Και κυρίως δεν σταματά το ημερολόγιο στις 31 Δεκεμβρίου 2018.
Ναι, υπήρχε το ΣΕΥΥΠ
Ας ξεκινήσουμε από εκεί όπου ο Σταμάτης Πουλής έχει δίκιο.
Το 2018 λειτουργούσε το Σώμα Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας.
Το ΣΕΥΥΠ αποτελούσε ελεγκτικό μηχανισμό στον χώρο της Υγείας και υπαγόταν στο Υπουργείο.
Επομένως, εάν υπήρχαν τότε συγκεκριμένες καταγγελίες ή στοιχεία που δικαιολογούσαν παρέμβαση και αυτά αγνοήθηκαν, ασφαλώς και πρέπει να ερευνηθεί τι συνέβη.
Μόνο που εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
Ποια ήταν αυτά τα στοιχεία;
Αυτό είναι που πρέπει να μας πει ο κ. Πουλής.
Τι ακριβώς γνώριζε το κράτος το 2018;
Από το χρονικό που έχει δημοσιοποιήσει ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών γνωρίζουμε κάτι συγκεκριμένο.
Τον Οκτώβριο του 2018 η Ιωάννα Γάκα γνωστοποίησε την κατοχή στο ιατρείο μηχανημάτων οζονοθεραπείας, υδροθεραπείας και Indigo.
Ωραία.
Από πού προκύπτει όμως ότι το 2018 το ΣΕΥΥΠ είχε στα χέρια του στοιχεία για τα συγκεκριμένα μηχανήματα πλασμαφαίρεσης και τις συγκεκριμένες πρακτικές που βρίσκονται σήμερα στο επίκεντρο της υπόθεσης;
Υπήρχε καταγγελία;
Υπήρχε πόρισμα;
Υπήρχε αναφορά του ΙΣΑ προς το ΣΕΥΥΠ;
Υπήρχε έγγραφο προς τον Πολάκη;
Είχε ζητηθεί έλεγχος και μπλοκαρίστηκε;
Υπήρξε εισήγηση ελεγκτών που αγνοήθηκε;
Αν υπάρχουν αυτά τα έγγραφα, να δημοσιοποιηθούν.
Τότε πράγματι θα υπάρχει σοβαρό πολιτικό ζήτημα για την κυβέρνηση εκείνης της περιόδου.
Εάν όμως δεν υπάρχουν, το «υπήρχε ΣΕΥΥΠ, άρα μπορούσε να τη σταματήσει ο Πολάκης» δεν αποτελεί απόδειξη.
Αποτελεί πολιτικό συμπέρασμα.
Γιατί διαφορετικά ανοίγει μια πολύ επικίνδυνη πόρτα
Ας δεχτούμε για μία στιγμή τη συλλογιστική του εκπροσώπου του υπουργείου.
Ένας πολιτικός προϊστάμενος ευθύνεται επειδή ένας ελεγκτικός μηχανισμός που βρίσκεται κάτω από την κρατική εποπτεία δεν εντόπισε εγκαίρως μια παρανομία.
Εντάξει.
Τότε όμως το ημερολόγιο πρέπει να συνεχίσει.
Το 2019 το ΣΕΥΥΠ καταργήθηκε ως αυτοτελές σώμα και οι αρμοδιότητές του ενσωματώθηκαν στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας.
Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δηλαδή δεν εξαφανίστηκαν από την ελληνική Πολιτεία.
Και φτάνουμε στο 2024.
Τον Ιανουάριο του 2024 έγινε έλεγχος
Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέροντα.
Σύμφωνα με τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών, στις 17 Ιανουαρίου 2024 έγινε αυτοψία στο συγκεκριμένο ιατρείο.
Τι διαπιστώθηκε;
Νόμιμη λειτουργία και καμία ύπαρξη μη νόμιμων μηχανημάτων.
Έναν χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 2025, έγινε νέος έλεγχος.
Τότε εντοπίστηκε μεταξύ άλλων φυγόκεντρος και ζητήθηκε η απομάκρυνσή του.
Ακολούθησαν νέοι έλεγχοι τον Σεπτέμβριο και τον Νοέμβριο του 2025.
Και τελικά φτάσαμε στο 2026 και στη σημερινή υπόθεση.
Άρα;
Αν η πολιτική ευθύνη λειτουργεί έτσι, πρέπει να λειτουργεί για όλους
Εδώ ακριβώς καταρρέει η ευκολία του επιχειρήματος.
Δεν γίνεται να λες:
«Το 2018 υπήρχε ελεγκτικός μηχανισμός, άρα ευθύνεται ο Πολάκης που δεν σταμάτησε τη Γάκα»
και ταυτόχρονα για την περίοδο 2019-2026 να θεωρείς ότι η ύπαρξη κρατικών και θεσμικών ελεγκτικών μηχανισμών δεν δημιουργεί κανένα αντίστοιχο ερώτημα.
Διαλέξτε.
Ή θεωρούμε ότι ο εκάστοτε πολιτικός προϊστάμενος φέρει προσωπική ευθύνη για οτιδήποτε δεν εντοπίζει ένας ελεγκτικός μηχανισμός.
Ή εξετάζουμε σοβαρά τι πραγματικά γνώριζε κάθε υπηρεσία, πότε το γνώριζε και τι έκανε με αυτή την πληροφορία.
Δεν γίνεται να αλλάζει ο κανόνας ανάλογα με το ποιος κυβερνούσε.
Και υπάρχει ένα ερώτημα πολύ μεγαλύτερο από τον Πολάκη και τον Γεωργιάδη
Το πραγματικά σοβαρό ζήτημα δεν είναι ποιος θα κερδίσει ακόμη έναν γύρο κομματικής αντιπαράθεσης.
Είναι πώς γίνεται ένα ιατρείο να περνά από επανειλημμένους ελέγχους και τελικά να βρισκόμαστε μπροστά στα σημερινά ερωτήματα.
Τι έλεγχαν οι ελεγκτές;
Ποιος είχε αρμοδιότητα για κάθε μηχάνημα;
Πότε εγκαταστάθηκαν τα επίμαχα μηχανήματα;
Πότε χρησιμοποιήθηκαν;
Υπήρχαν στους χώρους κατά τους προηγούμενους ελέγχους;
Εάν υπήρχαν, γιατί δεν εντοπίστηκαν;
Εάν δεν υπήρχαν, πότε εμφανίστηκαν;
Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να σταματήσει το ρολόι στο 2018
Και κάπου εδώ βρίσκεται η πολιτική ουσία.
Ο Σταμάτης Πουλής μπορεί απολύτως θεμιτά να ζητά εξηγήσεις για το 2018.
Και ο Παύλος Πολάκης οφείλει να απαντήσει εάν προκύψει ότι το ΣΕΥΥΠ είχε συγκεκριμένα στοιχεία και δεν ενήργησε.
Αλλά η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να χρησιμοποιεί το 2018 σαν χρονική μηχανή που εξαφανίζει όσα ακολούθησαν.
Από το καλοκαίρι του 2019 κυβερνά η Νέα Δημοκρατία.
Πέρασαν επτά χρόνια.
Άλλαξε ο ελεγκτικός μηχανισμός.
Έγιναν έλεγχοι.
Υπήρξαν ευρήματα.
Και τελικά βρισκόμαστε εδώ.
Επομένως το σωστό ερώτημα δεν είναι μόνο:
«Τι έκανε ο Πολάκης το 2018;»
Είναι:
«Τι γνώριζε κάθε αρμόδια αρχή από το 2018 μέχρι το 2026, πότε το γνώρισε και τι ακριβώς έκανε;»
Όλα τα υπόλοιπα κινδυνεύουν να μετατρέψουν μια εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση σε ακόμη έναν κομματικό καβγά.
Και αυτό θα ήταν ίσως ο ευκολότερος τρόπος να μη μάθουμε ποτέ τι πραγματικά συνέβη.
