Μια φωτογραφία με αγριόχορτα είναι ισχυρή.
Ένα βίντεο με νερό να εκτοξεύεται από ένα χαλασμένο ποτιστικό ακόμη περισσότερο.
Και όταν αυτά συνοδεύονται από λέξεις όπως «εγκατάλειψη», «πεταμένα χρήματα» και «έργα βιτρίνας», δημιουργείται εύκολα μια πολύ συγκεκριμένη εντύπωση: ότι υπήρχε ένα λειτουργικό γήπεδο στα Τζαννάτα, το οποίο η σημερινή Δημοτική Αρχή Αργοστολίου άφησε στην τύχη του και θυμήθηκε μόνο όταν εμφανίστηκαν οι τηλεοπτικές κάμερες.
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα.
Η πραγματική ιστορία του γηπέδου είναι πολύ πιο σύνθετη.
Και όταν υπάρχουν ήδη δημόσια διαθέσιμα στοιχεία που εξηγούν πώς φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, αυτά δεν μπορούν να εξαφανίζονται από τη συζήτηση.
Το πρόβλημα δεν ξεκίνησε σήμερα
Το πρώτο στοιχείο που αλλάζει εντελώς την εικόνα είναι το χρονολόγιο.
Το γήπεδο δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του «Αθήνα 2004». Ο τελευταίος φυσικός χλοοτάπητας τοποθετήθηκε το 2018.
Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.
Γιατί το 2018 δεν υπήρχε καν ο σημερινός Δήμος Αργοστολίου με τη σημερινή του διοικητική μορφή ούτε βρισκόταν στη διοίκηση η σημερινή Δημοτική Αρχή.
Σύμφωνα μάλιστα με όσα έχει δημοσίως αναφέρει ο πρόεδρος Πόρου Οδυσσέας Γαλιατσάτος, ο συγκεκριμένος χλοοτάπητας ουσιαστικά δεν κατάφερε ποτέ να αποδώσει όπως έπρεπε.
Το γρασίδι άρχισε να καταστρέφεται, εμφανίστηκαν ζιζάνια και ακολούθησαν προσπάθειες επανασποράς το 2020 και το 2021, οι οποίες επίσης απέτυχαν.
Άρα δεν έχουμε μπροστά μας την απλή ιστορία ενός καλού γηπέδου που κάποιος σταμάτησε να συντηρεί.
Έχουμε ένα χρόνιο τεχνικό πρόβλημα.
Κακή αποστράγγιση, νερά, μύκητες και έντομα
Ακόμη σημαντικότερη είναι η αιτία της αποτυχίας.
Σύμφωνα με την ενημέρωση που είχε δοθεί από τον πρόεδρο Πόρου, υπήρχαν προβλήματα κακής αποστράγγισης και λιμναζόντων νερών, μυκητολογικές ασθένειες και έντονη παρουσία εντόμων.
Μάλιστα είχε γίνει επίκληση και της άποψης γεωπόνου που παρακολουθούσε την εγκατάσταση, σύμφωνα με την οποία η πλήρης αποκατάσταση του φυσικού χλοοτάπητα ήταν εξαιρετικά δύσκολη υπό αυτές τις συνθήκες.
Αυτό είναι κρίσιμο.
Γιατί διαφορετικά δημιουργείται η εντύπωση ότι αρκούσε ένας υπάλληλος του Δήμου να κόψει τα χόρτα, να ανοίξει το πότισμα και ξαφνικά το γήπεδο θα λειτουργούσε κανονικά.
Δεν ήταν αυτό το πρόβλημα.
Και μετά ήρθε κάτι ακόμη σημαντικότερο: η ομάδα σταμάτησε να υπάρχει
Το 2022 η ομάδα που χρησιμοποιούσε το γήπεδο διαλύθηκε.
Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.
Είναι καθοριστικό δεδομένο για να καταλάβουμε γιατί μια αθλητική εγκατάσταση έχασε σταδιακά τη λειτουργικότητά της.
Μπορούμε ασφαλώς να πούμε ότι ένας Δήμος οφείλει να συντηρεί την περιουσία του ακόμη και όταν δεν χρησιμοποιείται.
Σωστά.
Αλλά είναι άλλο πράγμα να παρουσιάζεις ως «εγκατάλειψη ενεργού αθλητικού χώρου» ένα γήπεδο στο οποίο λειτουργεί ομάδα, γίνονται προπονήσεις και αγώνες, και εντελώς διαφορετικό να μιλάς για μια εγκατάσταση της οποίας ο βασικός χρήστης έπαψε να υπάρχει.
Αυτό αλλάζει ουσιωδώς την πραγματικότητα.
Γιατί δόθηκε προτεραιότητα αλλού;
Υπάρχει εδώ και ένα δύσκολο αλλά απολύτως πραγματικό διοικητικό ερώτημα.
Ένας Δήμος διαθέτει περιορισμένους πόρους.
Αν έχει μπροστά του ένα γήπεδο χωρίς ενεργή ομάδα και άλλα γήπεδα στα οποία προπονούνται και αγωνίζονται ενεργά σωματεία, πού πρέπει να προηγηθεί η επένδυση;
Η επιλογή να προηγηθούν εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούνται καθημερινά δεν είναι παράλογη.
Μπορεί κάποιος να διαφωνήσει με την ιεράρχηση.
Αλλά δεν μπορεί να παρουσιάζεται αυτομάτως ως αδιαφορία.
Ο ίδιος ο πρόεδρος Πόρου είχε αναφέρει ότι τα προηγούμενα χρόνια δόθηκε προτεραιότητα σε γήπεδα με ενεργές ομάδες.
Αυτό τουλάχιστον αποτελεί συγκεκριμένη διοικητική εξήγηση.
Το σημαντικότερο όμως είναι τι συμβαίνει τώρα
Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο κενό στην εικόνα περί πλήρους εγκατάλειψης.
Στις 29 Απριλίου 2026, πριν δηλαδή πάρει η υπόθεση τη σημερινή δημοσιότητα, είχε πραγματοποιηθεί συνάντηση με ανθρώπους της παλιάς διοίκησης της ομάδας και τον Ιωάννη Πετράτο.
Ο στόχος ήταν διπλός:
η επανασύσταση της ομάδας και η επαναλειτουργία του γηπέδου.
Ακόμη σημαντικότερο:
σύμφωνα με την ίδια δημόσια ενημέρωση, ο Δήμος Αργοστολίου είχε ήδη δρομολογήσει την αντικατάσταση του φυσικού χλοοτάπητα με συνθετικό, ακριβώς επειδή η επανάληψη της ίδιας λύσης με φυσικό χλοοτάπητα θεωρήθηκε μη βιώσιμη.
Εδώ πλέον η αφήγηση αλλάζει ουσιαστικά.
Διότι άλλο:
«ο Δήμος εγκατέλειψε το γήπεδο και δεν υπάρχει κανένα σχέδιο αξιοποίησης»
και άλλο:
«το γήπεδο έχει σήμερα προβληματική εικόνα, αλλά υπάρχει ήδη διαδικασία για επανασύσταση της ομάδας και σχεδιασμός αντικατάστασης του χλοοτάπητα ώστε να επαναλειτουργήσει».
Τα δύο δεν είναι το ίδιο.
Αυτό δεν απαλλάσσει τον Δήμο από τις σημερινές ευθύνες
Ακριβώς εδώ όμως χρειάζεται ισορροπία.
Το γεγονός ότι υπάρχει σχεδιασμός δεν αποτελεί δικαιολογία για κάθε σημερινή εικόνα.
Αν υπάρχουν αγριόχορτα, πρέπει να κόβονται.
Αν το κτίριο παρουσιάζει επικίνδυνες φθορές, πρέπει να ασφαλιστεί και να επισκευαστεί.
Αν υπάρχει χαλασμένο ποτιστικό και χάνεται νερό, πρέπει να κλείσει και να αποκατασταθεί άμεσα.
Αυτά είναι ζητήματα στοιχειώδους διαχείρισης δημοτικής περιουσίας.
Και εκεί η Δημοτική Αρχή μπορεί και πρέπει να κριθεί.
Μάλιστα, εάν χρειάζεται κάθε φορά μια δημοσιογραφική καταγραφή για να αντιμετωπιστεί μια τέτοια βλάβη, τότε υπάρχει πρόβλημα στον μηχανισμό εποπτείας.
Αυτό είναι πραγματική κριτική.
Άλλο όμως αυτό και άλλο «πεταμένα λεφτά»
Ο χαρακτηρισμός περί «μερικών δεκάδων χιλιάδων ευρώ πεταμένων» δημιουργεί επίσης ένα παράδοξο.
Τα χρήματα για την αρχική κατασκευή του γηπέδου δαπανήθηκαν πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια.
Ο τελευταίος χλοοτάπητας τοποθετήθηκε το 2018.
Έγιναν προσπάθειες επανασποράς το 2020 και το 2021.
Η ομάδα διαλύθηκε το 2022.
Και τώρα εξετάζεται διαφορετική τεχνική λύση ώστε η εγκατάσταση να μπορέσει να επαναλειτουργήσει.
Ποιο ακριβώς από αυτά αποδεικνύει ότι η σημερινή Δημοτική Αρχή πέταξε τα χρήματα;
Εάν θέλουμε πραγματικά να διερευνήσουμε εάν σπαταλήθηκε δημόσιο χρήμα, τότε πρέπει να εξετάσουμε ολόκληρη την ιστορία του έργου.
Ποιος το μελέτησε.
Πώς κατασκευάστηκε.
Γιατί υπήρχε πρόβλημα αποστράγγισης.
Γιατί απέτυχε ο χλοοτάπητας του 2018.
Πόσο κόστισαν οι επόμενες παρεμβάσεις.
Τι προέβλεπαν οι τεχνικές μελέτες.
Αυτό θα ήταν μια πραγματικά ενδιαφέρουσα δημοσιογραφική έρευνα.
Το πραγματικό τεστ για τον Δήμο έρχεται τώρα
Και τελικά εδώ βρίσκεται η ουσία.
Δεν χρειάζεται να υπερασπιστεί κανείς τη σημερινή εικόνα του γηπέδου.
Η εικόνα πρέπει να αλλάξει.
Το κρίσιμο όμως είναι τι θα γίνει από εδώ και πέρα.
Υπάρχει δημόσια δέσμευση για συνθετικό χλοοτάπητα.
Υπάρχει προσπάθεια επανασύστασης της ομάδας.
Υπάρχει στόχος επαναλειτουργίας της εγκατάστασης.
Επομένως, αυτά είναι που πρέπει πλέον να παρακολουθούνται.
Πότε θα προχωρήσει η παρέμβαση;
Ποιο θα είναι το κόστος;
Πώς θα χρηματοδοτηθεί;
Ποιο θα είναι το χρονοδιάγραμμα;
Θα επανασυσταθεί πράγματι η ομάδα;
Θα αποκτήσει το γήπεδο σταθερή χρήση;
Αν περάσει ο χρόνος και τίποτε από αυτά δεν γίνει, τότε η κριτική θα είναι απολύτως δικαιολογημένη και πολύ ισχυρότερη.
Αλλά σήμερα δεν μπορεί να λέγεται ότι «δεν υπάρχει κανένα σχέδιο αξιοποίησης», όταν έχει δημοσιοποιηθεί το ακριβώς αντίθετο.
Η κριτική χρειάζεται ολόκληρη την ιστορία
Το γήπεδο των Τζαννάτων δεν χρειάζεται ούτε ωραιοποίηση ούτε καταστροφολογία.
Χρειάζεται λύση.
Η σημερινή του εικόνα δεν είναι καλή και ο Δήμος έχει ευθύνη να τη βελτιώσει.
Αλλά η ιστορία δεν ξεκίνησε τον Μάιο του 2026.
Υπάρχει ένας προβληματικός χλοοτάπητας από το 2018, αποτυχημένες προσπάθειες επανασποράς, τεχνικά προβλήματα, μια ομάδα που διαλύθηκε το 2022 και σήμερα μια προσπάθεια να ξαναστηθεί μαζί με σχεδιασμό για διαφορετικό χλοοτάπητα.
Όλα αυτά αποτελούν μέρος της πραγματικότητας.
Και αν θέλουμε να κρίνουμε αυστηρά τη Δημοτική Αρχή Αργοστολίου, ας την κρίνουμε εκεί όπου πραγματικά πρέπει:
στο αν θα κάνει πράξη όσα έχει δρομολογήσει.
Γιατί η σημερινή εικόνα πράγματι δεν είναι αυτή που αξίζει στα Τζαννάτα.
Αλλά άλλο αυτό και άλλο να διαγράφουμε είκοσι χρόνια ιστορίας για να χωρέσει η πραγματικότητα σε έναν τίτλο περί «έργων βιτρίνας».
Η δημοσιογραφία οφείλει να αναδεικνύει την εικόνα των αγριόχορτων.
Οφείλει όμως να αναδεικνύει και όσα έχουν προηγηθεί – καθώς και όσα έχουν ήδη δρομολογηθεί για να μην υπάρχουν αύριο.
Facebook caption
⚽ Γήπεδο Τζαννάτων: Ναι, η σημερινή εικόνα είναι προβληματική. Είναι όμως αυτή ολόκληρη η αλήθεια;
Ο τελευταίος χλοοτάπητας τοποθετήθηκε το 2018 και παρουσίασε σοβαρά προβλήματα, οι επανασπορές του 2020 και 2021 απέτυχαν, η ομάδα διαλύθηκε το 2022 και ήδη από τον Απρίλιο του 2026 είχε ξεκινήσει προσπάθεια επανασύστασής της. Παράλληλα έχει ανακοινωθεί σχεδιασμός του Δήμου για αντικατάσταση του φυσικού χλοοτάπητα με συνθετικό.
👉 Ο Δήμος πρέπει να κριθεί αυστηρά για τη σημερινή συντήρηση. Αλλά ακόμη αυστηρότερα πρέπει να κριθεί αύριο για το αν θα υλοποιήσει όσα έχει δρομολογήσει.
Άλλο η πραγματική κριτική και άλλο η μισή ιστορία.
