Η (ματαιωθείσα τελικώς) τοποθέτηση του 80χρονου κ. Πατέρα στη διοίκηση δημόσιου νοσοκομείου ήταν μια ανέλπιστη έμπνευση για μένα και την πεσιμιστική φύση μου. Εκεί που ήμουν έτοιμος να αποσυρθώ σε μοναστήρι, να ησυχάσει το ταραγμένο είναι μου και να ασχολούμαι με την καλλιέργεια χαμομηλιού και την ανθοδετική τέχνη ικεμπάνα, μέσα μου ξεπήδησε η ΕΛΠΙΔΑ. Όχι αυτή του Σύριζα, όχι η τραγουδίστρια. Ελπίδα… Πως κι εγώ προλαβαίνω να κάνω την πιο τρελή μου επιθυμία πραγματικότητα. Ναι, το δηλώνω. Κι εγώ στα 80 θα πάω στη Eurovision!!! Αυτό είναι το όνειρό μου! Αφού στα 80 ο κ. Πατέρας είναι κοτσανάτος για να διοικεί νοσοκομείο, δηλαδή ασθενείς, γιατρούς, νοσηλευτές, συγγενείς, μηχανήματα, ασθενοφόρα, ράντζα, σοβάδες που πίπτουν σαν νιφάδες και άλλα πολλά, δεν θα αντέξω εγώ να εκπροσωπήσω το Έθνος για τρία λεπτά επί σκηνής; (τώρα, που το ξανασκέφτομαι, μέχρι και χορευτικό θα κάνω, και ακροβατικό, και ντανς κομμάτι θα πω, όχι τίποτε στατικά και ακούστικ). Θα πάω κι εγώ, όπως οι Μπουρανόσφκγιε Μπαμπουσκι εκ Ρωσίας προ επτά ετών.
Και σίγουρα κάποιος απόγονος από τις γνωστές δυναστείες θα υπάρχει τότε για να κάνω τα σχετικά κονέ – όπως ο ίδιος τα αποκάλυψε σήμερα το πρωί στον ΣΚΑΪ – με αποτέλεσμα να με πιάσει ένας τέτοιος κλαυσίγελως που παραλίγο να μου κάτσει στο λαιμό το κράντσι μούσλι λίγο πριν φύγω για το μεροκάματο. (Και τότε, καπνός το όνειρο!)
Τέλος πάντων, μη με πείτε ρατσιστή εναντίον των ηλικιωμένων, να ζήσει ο άνθρωπος σαν τα ψηλά βουνά, εγώ ήδη στα 35 εγκατέλειψα το πρώτο μου διευθυντιλίκι, και στα 45 ούτε υποδιευθυντής του σχολείου μου δεν άντεξα να είμαι πάνω από μερικούς μήνες, όχι να διοικήσω κοτζάμ νοσοκομείο, φτου του να μην τονε ματιάξω. Μη σκας, κάτι θα βρεις κι εσύ καλέ μου… Σας αφήνω τώρα, αρχίζω φωνητική και κινησιολογία. Στα 80 πρέπει να είμαι απολύτως έτοιμος. Και πού ξέρετε, μπορεί αν νικήσω στο διαγωνισμό η πατρίς να μου χορηγήσει και μια τιμητική σύνταξη! Διότι κανονική δεν το βλέπω.
Από το fb του Ηλία Τουμασάτου
