Η νέα «ανακάλυψη» των social media επιχειρεί να συμψηφίσει τα Τέμπη με τις ιατρικές απόψεις της Μαρίας Καρυστιανού – Λες και όταν μια μάνα ζητά απαντήσεις για τον θάνατο του παιδιού της πρέπει πρώτα να περνά εξετάσεις… κβαντικής φυσικής
Μάλιστα.
Φτάσαμε λοιπόν και εδώ.
«Όταν κάποιοι φώναζαν “Εμείς με τη Μαρία, εσείς με τη μαφία”, δεν ήξεραν περί κβαντικής ιατρικής;»
Φοβερό.
Συνταρακτικό.
Άρα λύθηκε το ζήτημα των Τεμπών.
Βρέθηκε επιτέλους το στοιχείο που έλειπε.
Όχι για τη σύμβαση 717.
Όχι για τον σιδηρόδρομο.
Όχι για τις ευθύνες πριν από το δυστύχημα.
Όχι για όσα έγιναν μετά.
Για την κβαντική ιατρική.
Και κάπως έτσι, μέσα σε μία πρόταση, επιχειρείται να μετατραπεί μια εντελώς διαφορετική συζήτηση σε επιχείρημα για τα Τέμπη.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Δεν έχει καμία λογική σχέση το ένα με το άλλο.
Για ποιο πράγμα φώναζε τότε ο κόσμος;
Ας θυμηθούμε κάτι που φαίνεται ότι μέσα στον σημερινό πολιτικό θόρυβο ξεχάστηκε.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν έγινε γνωστή στην ελληνική κοινωνία επειδή παρουσίασε κάποια επιστημονική εργασία περί βιοσυντονισμού.
Έγινε γνωστή ως μητέρα που έχασε το παιδί της στα Τέμπη.
Και αναδείχθηκε σε ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της δημόσιας διεκδίκησης για διερεύνηση των αιτιών και των ευθυνών της τραγωδίας.
Το σύνθημα «Εμείς με τη Μαρία, εσείς με τη μαφία» χρησιμοποιήθηκε μέσα σε αυτό το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο. Η ύπαρξη και η χρήση του έχουν καταγραφεί δημόσια πολύ πριν από τη σημερινή συζήτηση περί «κβαντικής ιατρικής».
Μπορεί κάποιος να θεωρεί το συγκεκριμένο σύνθημα υπερβολικό.
Μπορεί να το θεωρεί λαϊκίστικο.
Μπορεί να το θεωρεί άδικο.
Απολύτως θεμιτό.
Αλλά τι σχέση έχει η επιστημονική ορθότητα των απόψεων της Καρυστιανού για τον βιοσυντονισμό με το εάν οι πολίτες είχαν δικαίωμα να απαιτούν απαντήσεις για τα Τέμπη;
Καμία.
Δηλαδή για να ζητάς δικαιοσύνη πρέπει να συμφωνεί το PubMed μαζί σου σε όλα;
Ας εφαρμόσουμε αυτή τη λογική μέχρι τέλους.
Για να έχει ένας γονιός δικαίωμα να ζητήσει διερεύνηση για τον θάνατο του παιδιού του πρέπει πρώτα να εξετάσουμε:
Τι πιστεύει για την ομοιοπαθητική;
Τι γνώμη έχει για τον βελονισμό;
Τι συμπληρώματα διατροφής παίρνει;
Τι πιστεύει για την ψυχοθεραπεία;
Ποια είναι η γνώμη του για τη διαλειμματική νηστεία;
Και αφού περάσει επιτυχώς το επιστημονικό τεστ, τότε —και μόνο τότε— δικαιούται να απαιτεί απαντήσεις από το κράτος;
Προφανώς όχι.
Αυτή ακριβώς είναι η λογική τρύπα της επίθεσης.
Μπορεί η Καρυστιανού να κάνει λάθος για τον βιοσυντονισμό;
Βεβαίως μπορεί.
Και εδώ δεν χρειάζεται καμία υπεκφυγή.
Υπάρχει πραγματική επιστημονική κριτική στις απόψεις που έχει παρουσιάσει για την αποκαλούμενη «κβαντική ιατρική» και τον βιοσυντονισμό.
Στην ιστοσελίδα της έχουν παρουσιαστεί ισχυρισμοί που συνδέουν την «κβαντική ιατρική» με κβαντική βιοανατροφοδότηση και βιοσυντονισμό. Η αποτελεσματικότητα του βιοσυντονισμού ως θεραπευτικής μεθόδου δεν θεωρείται επιστημονικά τεκμηριωμένη από αρμόδιους φορείς, ενώ το ελληνικό Υπουργείο Υγείας είχε τοποθετηθεί σχετικά ήδη από το 2016.
Ωραία.
Ας γίνει λοιπόν αυτή η συζήτηση.
Επιστημονικά.
Με μελέτες.
Με γιατρούς.
Με επιστημονικούς συλλόγους.
Με στοιχεία.
Και αν κάποιος δημόσιος ισχυρισμός της είναι λανθασμένος, να ειπωθεί καθαρά ότι είναι λανθασμένος.
Αλλά αυτό τι αποδεικνύει για τα Τέμπη;
Απολύτως τίποτα
Εδώ βρίσκεται όλη η ουσία.
Ακόμη και αν δεχθούμε, για χάρη της συζήτησης, ότι η Μαρία Καρυστιανού έχει 100% άδικο σε όσα υποστηρίζει για τον βιοσυντονισμό, τι αλλάζει;
Αλλάζει η κατάσταση του ελληνικού σιδηροδρόμου πριν από τις 28 Φεβρουαρίου 2023;
Όχι.
Αλλάζει η σύμβαση 717;
Όχι.
Αλλάζει το γεγονός ότι 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους;
Όχι.
Αλλάζουν οι πράξεις και οι παραλείψεις που ερευνήθηκαν ή ερευνώνται;
Όχι.
Αλλάζει το δικαίωμα των συγγενών να ζητούν πλήρη διερεύνηση;
Προφανώς όχι.
Άρα τι ακριβώς αποδεικνύει το επιχείρημα;
Τίποτα για τα Τέμπη.
Αφορά αποκλειστικά τη Μαρία Καρυστιανού και τις συγκεκριμένες ιατρικές απόψεις της.
Το κόλπο είναι παλιό: αντί για το επιχείρημα, χτυπάμε τον άνθρωπο
Υπάρχει όνομα γι’ αυτό στη λογική.
Ad hominem.
Δεν απαντάς στο ζήτημα.
Επιτίθεσαι στο πρόσωπο που το θέτει.
Και το σχήμα εδώ είναι σχεδόν παιδικό:
«Υποστηρίζατε τη Μαρία στα Τέμπη».
«Η Μαρία έχει αμφισβητούμενες επιστημονικές απόψεις».
«Άρα τι έχετε να πείτε τώρα για τα Τέμπη;»
Μόνο που το συμπέρασμα δεν προκύπτει από τις προκείμενες.
Είναι σαν να λέμε:
Ένας υπουργός έκανε λάθος σε ένα οικονομικό ζήτημα.
Άρα οτιδήποτε έχει πει για την εξωτερική πολιτική είναι ψευδές.
Ή:
Ένας δημοσιογράφος είπε ανοησία για την ιατρική.
Άρα το ρεπορτάζ του για μια δημόσια σύμβαση είναι αυτομάτως λάθος.
Δεν λειτουργεί έτσι η λογική.
Κάθε ισχυρισμός κρίνεται από τα στοιχεία που τον στηρίζουν.
Και υπάρχει μια υπέροχη ειρωνεία
Επί χρόνια ακούμε ότι οι υποθέσεις πρέπει να κρίνονται θεσμικά.
Ότι πρέπει να μιλούν οι πραγματογνώμονες.
Ότι πρέπει να μιλά η Δικαιοσύνη.
Ότι δεν πρέπει να υποκαθιστούν τα social media τις έρευνες.
Σωστά.
Τώρα όμως ανακαλύπτουμε το εξής εκπληκτικό:
Για να κρίνουμε όσους φώναζαν ένα πολιτικό σύνθημα για τα Τέμπη, πρέπει να εξετάσουμε εάν γνώριζαν τι πίστευε η Καρυστιανού για τον… βιοσυντονισμό.
Δηλαδή η επιστημονική άποψη μιας μητέρας γίνεται αναδρομικά τεκμήριο για την ορθότητα ή μη μιας κοινωνικής διαμαρτυρίας.
Επιστημονική μέθοδος νέου τύπου.
Και το καλύτερο: «Δεν το ήξεραν;»
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο διασκεδαστικό κομμάτι.
«Δεν ήξεραν περί κβαντικής ιατρικής;»
Και γιατί ακριβώς έπρεπε να ξέρουν;
Όταν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες κατέβαιναν στις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη, όφειλαν προηγουμένως να έχουν μελετήσει το επαγγελματικό βιογραφικό κάθε συγγενή θύματος;
Έπρεπε να κάνουν έλεγχο βιβλιογραφίας;
Να εξετάσουν δημοσιεύσεις;
Να πάρουν γνωμοδότηση του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου;
Και μετά να αποφασίσουν εάν δικαιούνται να διαμαρτυρηθούν;
Η κοινωνική απαίτηση για λογοδοσία δεν ήταν επιστημονική πιστοποίηση της Μαρίας Καρυστιανού.
Αυτό είναι που κάνει ολόκληρη την επίθεση τόσο αδύναμη.
Άλλο η Καρυστιανού των Τεμπών, άλλο η Καρυστιανού ως πολιτικό πρόσωπο
Υπάρχει όμως και μία διάκριση που πλέον πρέπει να γίνεται.
Από τη στιγμή που η Μαρία Καρυστιανού εισήλθε ενεργά στην πολιτική, οι δημόσιες θέσεις της δικαιολογημένα εξετάζονται πολύ αυστηρότερα.
Και πρέπει.
Οι απόψεις της για την Υγεία.
Για την οικονομία.
Για την εξωτερική πολιτική.
Για τους θεσμούς.
Για την επιστήμη.
Όλα αυτά είναι θεμιτό να αποτελούν αντικείμενο πολιτικής κριτικής.
Και εάν διεκδικεί κυβερνητικό ρόλο, οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν τι ακριβώς πιστεύει.
Αυτό όμως είναι πολιτική αξιολόγηση του 2026.
Δεν ξαναγράφει αναδρομικά το 2023, το 2024 ή το 2025.
Και κυρίως δεν αποτελεί απάντηση στα ερωτήματα για τα Τέμπη.
Η «κβαντική ιατρική» δεν είναι πλυντήριο πολιτικών ευθυνών
Αυτό είναι τελικά το σημείο.
Όποιος θέλει να αποδομήσει επιστημονικά τον βιοσυντονισμό, ας το κάνει.
Υπάρχει μάλιστα σοβαρό υλικό για να το κάνει.
Όποιος θέλει να κρίνει πολιτικά τη Μαρία Καρυστιανού, επίσης δικαιούται να το κάνει.
Αλλά το να πετάς την «κβαντική ιατρική» μέσα στη συζήτηση για το σύνθημα των Τεμπών δεν είναι απάντηση.
Είναι αλλαγή θέματος.
Και μάλιστα τόσο εμφανής που καταλήγει μπούμερανγκ.
Γιατί η εύλογη απάντηση στο:
«Όταν φώναζαν “Εμείς με τη Μαρία, εσείς με τη μαφία”, δεν ήξεραν περί κβαντικής ιατρικής;»
είναι εξαιρετικά απλή:
Και τι ακριβώς θα άλλαζε αν ήξεραν;
Θα άλλαζαν οι 57 νεκροί;
Θα άλλαζε η κατάσταση του σιδηροδρόμου;
Θα εξαφανίζονταν οι ευθύνες που διερευνώνται;
Θα έχαναν οι οικογένειες το δικαίωμα να απαιτούν απαντήσεις;
Όχι.
Οπότε ας συζητήσουμε για την «κβαντική ιατρική» όσο θέλουμε.
Αλλά ας μην επιχειρούμε να τη χρησιμοποιήσουμε ως κβαντικό άλμα διαφυγής από τα Τέμπη.
Γιατί, όσο εντυπωσιακό κι αν ακούγεται, τέτοια εφαρμογή της κβαντικής φυσικής δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη.
