– Γιατρέ, έφερα τον μικρό γιατί έχει πονόλαιμο.
– Άνοιξε το στόμα σου, μικρέ.
– Να κάνω «αααααα»;
– Όχι, κάνε «κβααααα». Είμαι κβαντική παιδίατρος.
Χα χα.
Πολύ καλό.
Τώρα που τελείωσε το ανέκδοτο, μπορούμε να επιστρέψουμε στην πολιτική;
Γιατί τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε ένα πραγματικά αξιοπερίεργο φαινόμενο.
Η Μαρία Καρυστιανού εμφανίζεται πλέον στην πολιτική συζήτηση, διατυπώνει θέσεις, δέχεται κριτική και συγκρούεται με κυβερνητικά στελέχη.
Και ποια είναι μία από τις μεγάλες απαντήσεις που βρέθηκαν απέναντί της;
Η «κβαντική ιατρική» στο βιογραφικό της.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι για να μη δημιουργούμε καινούργια παραμύθια.
Ο όρος «κβαντική ιατρική», όταν χρησιμοποιείται για μη τεκμηριωμένες διαγνωστικές ή θεραπευτικές πρακτικές που επικαλούνται αόριστα «ενέργειες», «συχνότητες» και κβαντικά φαινόμενα, ασφαλώς σηκώνει σοβαρή επιστημονική κριτική.
Αυτό όμως είναι ένα ζήτημα.
Το εάν αποτελεί πολιτική απάντηση στη Μαρία Καρυστιανού είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα.
Να συζητήσουμε την «κβαντική ιατρική»; Βεβαίως
Αν κάποιος θέλει να εξετάσει επιστημονικά όσα αναφέρονται στο βιογραφικό της, ας το κάνει.
Με επιστημονικές δημοσιεύσεις.
Με κλινικές μελέτες.
Με στοιχεία.
Με τις θέσεις των αρμόδιων επιστημονικών οργανισμών.
Και αν μια θεραπευτική μέθοδος δεν διαθέτει επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση, αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά.
Αλλά από εκεί μέχρι το:
«κβααααα, είμαι κβαντική παιδίατρος»
μεσολαβεί κάτι που ονομάζεται πολιτική επιχειρηματολογία.
Και κάπου αυτή χάθηκε.
Και τότε εμφανίστηκαν τα… νανογιλέκα
Η Καρυστιανού, πάντως, αποφάσισε να απαντήσει στον Άδωνι Γεωργιάδη με το ίδιο περίπου νόμισμα.
Έφερε στη συζήτηση την παλαιότερη ιστορία με τα λεγόμενα «νανογιλέκα» και ουσιαστικά του επέστρεψε την ειρωνεία.
Και ξαφνικά η πολιτική συζήτηση απέκτησε ένα σχεδόν σουρεαλιστικό επίπεδο:
κβαντική ιατρική από τη μία, νανογιλέκα από την άλλη.
Εξαιρετικά.
Μόνο που η χώρα εξακολουθεί να έχει οικονομία, ακρίβεια, Υγεία, εξωτερική πολιτική, δημογραφικό, στεγαστικό και δεκάδες άλλα προβλήματα.
Ας κάνουμε λοιπόν το ίδιο τεστ και από την ανάποδη
– Υπουργέ, έχουμε πρόβλημα στο ΕΣΥ.
– Μάλιστα.
– Να συζητήσουμε για νοσοκομεία, γιατρούς, νοσηλευτές και αναμονές;
– Βεβαίως.
– Και τα νανογιλέκα;
– Τι σχέση έχουν;
Ακριβώς.
Όση σχέση έχουν τα νανογιλέκα με μια συζήτηση για την κυβερνητική πολιτική στην Υγεία, άλλη τόση έχει ένα σαρκαστικό «κβααααα» με την αξιολόγηση μιας πολιτικής πρότασης της Καρυστιανού.
Αυτό δεν «αθωώνει» καμία επιστημονικά αμφισβητούμενη πρακτική.
Απλώς βάζει κάθε συζήτηση στη θέση της.
Θέλετε να αποδομήσετε την Καρυστιανού; Πολύ απλό
Πάρτε τις πολιτικές θέσεις της.
Αν δεν βγαίνουν οικονομικά, δείξτε τους αριθμούς.
Αν υπόσχεται πράγματα που δεν μπορούν να εφαρμοστούν, εξηγήστε γιατί.
Αν αντιφάσκει, βάλτε δίπλα δίπλα τις δηλώσεις της.
Αν οι προτάσεις της για την Υγεία είναι λανθασμένες, αντιπαραθέστε στοιχεία.
Αν οι θέσεις της στην εξωτερική πολιτική είναι προβληματικές, αντικρούστε τες μία προς μία.
Αυτό λέγεται πολιτική αντιπαράθεση.
Το να ψάχνεις ένα βιογραφικό, να εντοπίζεις τη φράση «κβαντική ιατρική» και μετά να γεμίζεις τα social media με «κβααααα» μπορεί να είναι αποτελεσματικό ως meme.
Δεν αποτελεί όμως από μόνο του απάντηση σε κανένα πολιτικό επιχείρημα.
Το πρόβλημα του τρολαρίσματος
Και υπάρχει ένας ακόμη κίνδυνος.
Όταν μια πολιτική αντιπαράθεση μεταφέρεται συνεχώς από τις θέσεις στο πρόσωπο, μπορεί τελικά να παράγει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που επιδιώκει.
Γιατί ο ουδέτερος πολίτης μπορεί να αναρωτηθεί:
«Καλά, αυτά είναι τα σημαντικότερα που έχετε να της προσάψετε;»
Και τότε μια κριτική που θα μπορούσε να είναι απολύτως σοβαρή και τεκμηριωμένη μετατρέπεται σε επικοινωνιακό μπούμερανγκ.
Η αναφορά στην «κβαντική ιατρική» είναι θεμιτό αντικείμενο επιστημονικού ελέγχου.
Η πολιτική Καρυστιανού είναι θεμιτό αντικείμενο πολιτικής κριτικής.
Δεν είναι όμως το ίδιο πράγμα.
Και τώρα που ανταλλάχθηκαν τα «κβαντικά», τα «κβαααα» και τα «νανογιλέκα», ίσως μπορούμε επιτέλους να περάσουμε στο δυσκολότερο μέρος.
Στις πολιτικές θέσεις.
Γιατί εκεί δεν αρκεί ένα meme.
Χρειάζονται επιχειρήματα.
