Υπάρχει πολιτική κριτική. Υπάρχει σκληρή πολιτική κριτική. Και υπάρχει ένα σημείο στο οποίο η πολιτική τελειώνει και αρχίζει κάτι πολύ διαφορετικό.
Το σχόλιο που γράφτηκε για τη Μαρία Καρυστιανού είναι χαρακτηριστικό:
«Ο τάφος της κόρης εργαλείο για να ασχοληθεί με την Πολιτική και να μπει στην Βουλή. Αν δεν μπει στην Βουλή ρίχνει πέτρα πίσω της και στον τάφο της κόρης της και στην Ελλάδα και πάει για άλλες πολιτείες. Αυτή η δήλωση ο καθρέφτης της ψυχής της…»
Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τη συμπάθεια ή την αντιπάθεια προς την Καρυστιανού.
Ας αφήσουμε τη Νέα Δημοκρατία, τον Μητσοτάκη, την αντιπολίτευση και τις επόμενες εκλογές.
Και ας κάνουμε το απλούστερο πράγμα:
ας δούμε τι πραγματικά είπε η γυναίκα και τι της φόρτωσε ο σχολιαστής.
Τι είπε πραγματικά η Καρυστιανού
Η Μαρία Καρυστιανού δήλωσε σήμερα ότι εάν το πολιτικό εγχείρημά της δεν καταφέρει να μπει στη Βουλή και να πείσει τους πολίτες ότι άνθρωποι χωρίς κομματική εμπειρία μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, τότε για εκείνη το κεφάλαιο της πολιτικής θα έχει τελειώσει.
Και πρόσθεσε ότι σε μια τέτοια περίπτωση σκέφτεται να φύγει από την Ελλάδα.
Μπορεί κάποιος να θεωρήσει τη δήλωση υπερβολική.
Μπορεί να τη χαρακτηρίσει πολιτικά άστοχη.
Μπορεί να ρωτήσει γιατί η παραμονή της στη χώρα συνδέεται με ένα εκλογικό αποτέλεσμα.
Μπορεί ακόμη να υποστηρίξει ότι μια πολιτικός που ζητά την ψήφο των πολιτών οφείλει να εξηγήσει καλύτερα μια τόσο απόλυτη τοποθέτηση.
Όλα αυτά είναι πολιτική κριτική.
Αλλά από πού ακριβώς προκύπτει το:
«ρίχνει πέτρα στον τάφο της κόρης της»;
Πουθενά.
Από πού προκύπτει ότι χρησιμοποίησε τον τάφο της κόρης της ως «εργαλείο»;
Πουθενά.
Πρόκειται για ερμηνεία που προσθέτει ο σχολιαστής.
Και μάλιστα μια ερμηνεία για τα βαθύτερα κίνητρα μιας μητέρας που έχασε το παιδί της.
Δηλαδή, για να καταλάβουμε…
Αν η Καρυστιανού παραμείνει στην πολιτική, θα λένε:
«Χρησιμοποίησε τα Τέμπη για να κάνει καριέρα».
Αν αποχωρήσει από την πολιτική:
«Εγκατέλειψε τον αγώνα».
Και τώρα μαθαίνουμε ότι αν φύγει κάποτε και από την Ελλάδα:
«Ρίχνει πέτρα στον τάφο της κόρης της».
Υπάρχει άραγε κάποια επιλογή που θα μπορούσε να κάνει αυτή η γυναίκα η οποία να μην ερμηνευτεί εναντίον της;
Γιατί εδώ πλέον έχουμε ένα επιχείρημα κατασκευασμένο έτσι ώστε να μην μπορεί ποτέ να διαψευστεί.
Ό,τι κι αν κάνει, ενοχοποιείται.
Ο τάφος ενός παιδιού δεν είναι πολιτικό επιχείρημα
Και εδώ βρίσκεται το πιο σοβαρό σημείο.
Η Μαρία Καρυστιανού είναι πλέον πολιτικό πρόσωπο.
Έχει κόμμα.
Διατυπώνει πολιτικές θέσεις.
Ζητά την ψήφο των πολιτών.
Άρα πρέπει να υφίσταται ακριβώς την ίδια πολιτική κριτική που υφίστανται ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Νίκος Ανδρουλάκης και οποιοσδήποτε άλλος διεκδικεί πολιτική εξουσία.
Οι θέσεις της μπορούν να αποδομηθούν.
Οι προτάσεις της μπορούν να ελεγχθούν.
Οι αντιφάσεις της μπορούν να επισημανθούν.
Οι επιστημονικοί ισχυρισμοί της μπορούν να εξεταστούν.
Οι καταγγελίες της για τα Τέμπη μπορούν να αντιπαραβληθούν με τα στοιχεία της δικογραφίας και όσα τελικά κρίνει η Δικαιοσύνη.
Αυτό είναι πολιτική.
Αλλά ο τάφος της Μάρθης δεν αποτελεί πολιτικό πρόγραμμα.
Και η σχέση μιας μάνας με το νεκρό παιδί της δεν αποτελεί πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης.
«Καθρέφτης της ψυχής της»
Υπάρχει και αυτή η φράση.
«Αυτή η δήλωση ο καθρέφτης της ψυχής της».
Αλήθεια;
Από μία τηλεοπτική δήλωση αποκτήσαμε πλέον τη δυνατότητα να κοιτάζουμε μέσα στην «ψυχή» ενός ανθρώπου;
Μπορούμε να γνωρίζουμε πώς βιώνει μια μητέρα τον θάνατο του παιδιού της;
Μπορούμε να αποφασίσουμε ότι ο αγώνας της ήταν ειλικρινής μέχρι τη στιγμή που μπήκε στην πολιτική και από εκείνη τη στιγμή μετατράπηκε αναδρομικά σε «εργαλείο»;
Όχι.
Αυτό δεν είναι γεγονός.
Είναι απόδοση κινήτρου.
Και μάλιστα κινήτρου για κάτι τόσο προσωπικό όσο το πένθος.
Υπάρχει και μια πραγματική δήλωση που αξίζει να ακουστεί
Την ίδια ημέρα η Καρυστιανού μίλησε δημόσια και για κάτι άλλο.
Για τη στιγμή που χρειάστηκε να ανοίξει το λευκό φέρετρο της κόρης της.
Είπε ότι αυτή ήταν η μία φορά στη ζωή της που φοβήθηκε.
Δεν χρειάζεται κάποιος να την ψηφίσει για να αντιληφθεί το βάρος αυτής της φράσης.
Δεν χρειάζεται να συμφωνήσει μαζί της πολιτικά.
Δεν χρειάζεται καν να τη συμπαθεί.
Χρειάζεται απλώς να θυμάται ότι πίσω από το πολιτικό πρόσωπο υπάρχει μια γυναίκα που πριν γίνει αρχηγός κόμματος έγινε γνωστή στην Ελλάδα επειδή το παιδί της ήταν μεταξύ των θυμάτων των Τεμπών.
Αυτό δεν της δίνει πολιτικό αλάθητο.
Της εξασφαλίζει όμως κάτι που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο για κάθε άνθρωπο:
να μη χρησιμοποιείται ο τάφος του παιδιού της για να της αποδίδονται κίνητρα που δεν μπορούν να αποδειχθούν.
Κριτική, λοιπόν. Και σκληρή, αν χρειάζεται
Αν κάποιος πιστεύει ότι η Καρυστιανού κάνει λάθος, ας εξηγήσει πού.
Αν θεωρεί ανεφάρμοστο το πρόγραμμά της, ας το αποδείξει.
Αν εντοπίζει αντιφάσεις, ας τις παρουσιάσει.
Αν θεωρεί προβληματική τη δήλωση ότι θα φύγει από την Ελλάδα εφόσον δεν μπει στη Βουλή, υπάρχει άφθονο πολιτικό πεδίο για να την κρίνει.
Αλλά το:
«χρησιμοποίησες τον τάφο της κόρης σου»
δεν αποτελεί απάντηση σε καμία πολιτική πρόταση.
Και το:
«ρίχνεις πέτρα στον τάφο της»
δεν αποτελεί πολιτικό επιχείρημα.
Είναι μια προσωπική ερμηνεία που χρησιμοποιεί το πιο τραυματικό γεγονός στη ζωή ενός ανθρώπου για να τον πλήξει πολιτικά.
Και ίσως εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη αντίφαση.
Κάποιοι εμφανίζονται να ζητούν να φύγει από τη δημόσια συζήτηση η «τοξικότητα» γύρω από τα Τέμπη.
Αλλά δεν μπορείς να ζητάς λιγότερη τοξικότητα και ταυτόχρονα να κατεβάζεις την πολιτική αντιπαράθεση μέχρι τον τάφο ενός νεκρού παιδιού.
Η Καρυστιανού πλέον θα κριθεί πολιτικά.
Και πρέπει να κριθεί.
Για τις θέσεις της.
Για το πρόγραμμά της.
Για όσα λέει.
Για όσα προτείνει.
Για όσα μπορεί ή δεν μπορεί να αποδείξει.
Όχι για το πώς υποτίθεται ότι αγαπά, θυμάται ή πενθεί την κόρη που έχασε.
Εκεί υπάρχει μια κόκκινη γραμμή που ο δημόσιος διάλογος θα έπρεπε να έχει την αξιοπρέπεια να μην περνά.
