Μπορεί κάποιος να διαφωνεί με τη Μαρία Καρυστιανού. Μπορεί να αποδομήσει τις πολιτικές της θέσεις, να κρίνει το κόμμα της, τις επιλογές της, τις δηλώσεις της και την πολιτική της επάρκεια. Από τη στιγμή που επέλεξε να μπει στην πολιτική, όλα αυτά αποτελούν θεμιτό πεδίο δημόσιας κριτικής. Υπάρχει όμως μια γραμμή που δεν αφορά πλέον την πολιτική κριτική. Και ένα σχόλιο που κυκλοφορεί για την Καρυστιανού την περνά με τρόπο που προκαλεί τουλάχιστον απορία.
Δεν θα αναφέρουμε ποιος το έγραψε.
Μπορεί να είναι κάποιο “ορφανό” του Σημίτη…
Μπορεί να είναι κάποιο “φερέφωνο” του “μητσοτακισμού”…
Δεν έχει άλλωστε σημασία το πρόσωπο.
Σημασία έχει η νοοτροπία.
Γιατί ο συντάκτης δεν αρκείται να χαρακτηρίσει τη Μαρία Καρυστιανού πολιτικά ανεπαρκή.
Ισχυρίζεται ότι χρησιμοποίησε την απώλεια της κόρης της για να «ταΐσει το εγώ της».
Και στη συνέχεια πηγαίνει ακόμη παραπέρα.
Υποστηρίζει ότι, επειδή κατά την άποψή του εκμεταλλεύτηκε τον θάνατο του παιδιού της για προσωπικό όφελος, έρχεται τώρα η «ΝΕΜΕΣΙΣ».
Δηλαδή η υποτιθέμενη πολιτική αποτυχία παρουσιάζεται περίπου ως ηθική ανταπόδοση για τον τρόπο με τον οποίο μια μητέρα διαχειρίστηκε τον θάνατο της κόρης της.
Κάπου εδώ δεν συζητάμε πλέον για πολιτική.
Κρίνετε την Καρυστιανού πολιτικά. Γιατί χρειάζεται να επιστρατεύσετε το νεκρό παιδί της;
Η Μαρία Καρυστιανού είναι πλέον πολιτικό πρόσωπο.
Ανακοίνωσε τη δημιουργία του πολιτικού της φορέα την 1η Απριλίου 2026.
Επομένως τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά.
Διαφωνεί κάποιος με τις θέσεις της;
Να τις αποδομήσει.
Θεωρεί προβληματικές συγκεκριμένες τοποθετήσεις της;
Να εξηγήσει ποιες και γιατί.
Θεωρεί ότι το πολιτικό της πρόγραμμα δεν στέκει;
Να παρουσιάσει τα στοιχεία.
Θεωρεί ότι δεν διαθέτει κυβερνητική πρόταση;
Να το αποδείξει.
Αυτή είναι πολιτική αντιπαράθεση.
Γιατί όμως χρειάζεται να μπει στη συζήτηση ο θάνατος της κόρης της;
Τι προσθέτει στην πολιτική επιχειρηματολογία το «εκμεταλλεύτηκες τον θάνατο του παιδιού σου»;
Απολύτως τίποτε.
Εκτός εάν παρουσιαστούν συγκεκριμένα στοιχεία που αποδεικνύουν τέτοια ιδιοτελή εκμετάλλευση.
Και η ίδια έχει ήδη απαντήσει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία
Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι η Καρυστιανού έχει ερωτηθεί δημοσίως για αυτή ακριβώς την επίθεση.
Τον Μάιο δήλωσε ότι δεν μπορούσε να φανταστεί πως κάποιοι θα υποστήριζαν ότι ένας γονιός «εκμεταλλεύεται» το νεκρό παιδί του για να κάνει πολιτική καριέρα.
Και περιέγραψε με σαφήνεια τη δική της εκδοχή:
ότι το πένθος της μετατράπηκε στην απόφαση να μην αφήσει, όπως η ίδια το αντιλαμβάνεται, τον θάνατο της κόρης της να πάει χαμένος και να συνεχίσει τον αγώνα στη μνήμη της.
Μπορεί κάποιος να αποδέχεται αυτή την εξήγηση.
Μπορεί να την αντιμετωπίζει με πολιτική δυσπιστία.
Αλλά άλλο η πολιτική δυσπιστία και άλλο να παρουσιάζεται ως δεδομένο ότι γνωρίζουμε τα εσωτερικά κίνητρα μιας μητέρας που έχασε το παιδί της.
Η «Νέμεσις» για ποιο πράγμα ακριβώς;
Εδώ όμως βρίσκεται ίσως το πιο αποκρουστικό σημείο του σχολίου.
Η λέξη «ΝΕΜΕΣΙΣ».
Διότι η Νέμεσις στην αρχαιοελληνική αντίληψη παραπέμπει στην αποκατάσταση της τάξης και στην ανταπόδοση απέναντι στην ύβρη.
Τι μας λέει λοιπόν ουσιαστικά το σχόλιο;
Ότι επειδή η Καρυστιανού υποτίθεται ότι εκμεταλλεύτηκε τον θάνατο της κόρης της, τώρα έρχεται η τιμωρία της.
Αλήθεια;
Μέχρι εκεί;
Μπορούμε να διαφωνούμε πολιτικά με έναν γονέα που έχασε το παιδί του και να παρουσιάζουμε την ενδεχόμενη πολιτική του αποτυχία ως θεία ή ηθική ανταπόδοση που συνδέεται με το νεκρό παιδί του;
Αυτό δεν αποδομεί την Καρυστιανού.
Αποκαλύπτει περισσότερο το επίπεδο του επιχειρήματος που χρησιμοποιείται εναντίον της.
«Ο ένας μετά τον άλλο παραδέχεται ότι δεν θα φτάσει στις εκλογές»
Υπάρχει και το δήθεν πολιτικό επιχείρημα.
Διαβάζουμε:
«Τώρα ο ένας μετά τον άλλο παραδέχεται ότι δεν θα προλάβει να φτάσει στις εκλογές».
Ποιος ένας;
Ποιος άλλος;
Ποιοι είναι αυτοί που το «παραδέχονται»;
Πότε το δήλωσαν;
Πού;
Με ποια ιδιότητα;
Δεν μας λέει.
Ένας ισχυρισμός δεν μετατρέπεται σε γεγονός επειδή γράφεται με βεβαιότητα στο Facebook.
Και ακόμη περισσότερο, η πολιτική τύχη ενός κόμματος δεν μπορεί να θεωρείται προεξοφλημένη πριν φτάσουμε στις κάλπες.
Αυτό θα το αποφασίσουν οι ψηφοφόροι.
Όχι οι αναρτήσεις των αντιπάλων του.
Και αν αποτύχει πολιτικά η Καρυστιανού;
Ας υποθέσουμε μάλιστα ότι αύριο το πολιτικό εγχείρημα της Καρυστιανού καταρρέει.
Τι θα αποδεικνύει αυτό;
Ότι δεν κατάφερε να πείσει αρκετούς ψηφοφόρους.
Τίποτε περισσότερο.
Δεν θα αποδεικνύει ότι «εκμεταλλεύτηκε» το παιδί της.
Δεν θα αποδεικνύει ότι η πολιτική της διαδρομή ήταν προϊόν ενός τεράστιου σχεδίου προσωπικής προβολής.
Και ασφαλώς δεν θα αποδεικνύει ότι επήλθε κάποια μεταφυσική «Νέμεσις».
Η πολιτική αποτυχία αποδεικνύει πολιτική αποτυχία.
Δεν αποτελεί αναδρομική απόδειξη ηθικής ενοχής.
Το δικαίωμα μιας μητέρας δεν τελειώνει στο νεκροταφείο
Υπάρχει όμως πίσω από τέτοιες επιθέσεις και ένα βαθύτερο ερώτημα.
Τι ακριβώς επιτρέπεται να κάνει ένας συγγενής θύματος;
Να θρηνεί;
Ναι.
Να ζητά Δικαιοσύνη;
Ναι.
Να διαδηλώνει;
Ναι.
Να μιλά δημοσίως;
Μέχρι πότε;
Και εάν αποφασίσει ότι η εμπειρία του τον οδηγεί στην πολιτική δράση, τότε ξαφνικά ο προηγούμενος αγώνας του μετατρέπεται αναδρομικά σε «εκμετάλλευση»;
Αυτό είναι ένα πολύ επικίνδυνο λογικό άλμα.
Η μεταγενέστερη πολιτική δραστηριοποίηση κάποιου δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι όσα έκανε προηγουμένως είχαν κρυφό στόχο την πολιτική του καριέρα.
Για να αποδειχθεί κάτι τέτοιο χρειάζονται στοιχεία.
Υπάρχει μάλιστα και κάτι ακόμη
Η κατηγορία αυτή δεν εμφανίστηκε ξαφνικά σήμερα.
Η Καρυστιανού είχε δεχθεί ανάλογες επιθέσεις ήδη πριν από τη σημερινή πολιτική της πορεία, ενώ και μετά την ανακοίνωση του κόμματός της δημόσια πρόσωπα την κατηγόρησαν ευθέως ότι εκμεταλλεύεται τον θάνατο του παιδιού της για πολιτικούς σκοπούς.
Αυτό είναι πλέον μέρος της δημόσιας πολιτικής αντιπαράθεσης.
Και γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να εξετάζεται ψύχραιμα:
Ποιο είναι το στοιχείο που αποδεικνύει την κατηγορία;
Το ότι μπήκε στην πολιτική;
Αυτό αποδεικνύει μόνο ότι μπήκε στην πολιτική.
Και μετά έρχεται το «σε φτύνουν όλοι»
Το σχόλιο ολοκληρώνεται με την έκφραση:
«Σε φτύνουν όλοι».
Ποιοι είναι «όλοι»;
Οι εκατομμύρια Έλληνες;
Οι ψηφοφόροι;
Οι συγγενείς των θυμάτων;
Οι δημοσιογράφοι;
Οι πολιτικοί;
Προφανώς κανείς δεν μπορεί να μιλήσει εξ ονόματος «όλων».
Αυτό είναι η κλασική τεχνική μιας ανάρτησης που θέλει να παρουσιάσει την προσωπική άποψη του συντάκτη της ως καθολική κοινωνική ετυμηγορία.
Μόνο που η Δημοκρατία έχει έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο να μετρά το «όλοι».
Λέγεται κάλπη.
Μια γραμμή που καλό θα ήταν να μην περνάμε
Η Καρυστιανού μπορεί και πρέπει να ελέγχεται πολιτικά όπως κάθε άνθρωπος που διεκδικεί δημόσια εξουσία.
Χωρίς ασυλία.
Χωρίς ειδική μεταχείριση.
Χωρίς να χρησιμοποιείται η προσωπική της τραγωδία ως απάντηση σε κάθε πολιτική κριτική.
Ακριβώς όμως το ίδιο ισχύει και αντίστροφα.
Ο θάνατος της κόρης της δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως όπλο εναντίον της.
Αν έχει λάθος πολιτικές θέσεις, δείξτε τις.
Αν έχει αντιφάσεις, αποκαλύψτε τις.
Αν έχει πει ανακρίβειες, διορθώστε τις.
Αν το πρόγραμμά της δεν βγαίνει, υπολογίστε το.
Αν θεωρείτε ότι δεν είναι κατάλληλη για πολιτική ηγεσία, παρουσιάστε τα συγκεκριμένα πολιτικά δεδομένα στα οποία βασίζετε την κριτική σας.
Αλλά αφήστε το νεκρό παιδί έξω από την πολιτική αντιπαράθεση.
Γιατί όταν για να χτυπήσεις πολιτικά μια μητέρα χρειάζεται να φτάσεις στον τάφο της κόρης της και να επικαλεστείς ακόμη και τη «Νέμεσι», τότε το πρόβλημα δεν είναι πια αν κατάφερες να αποδομήσεις την Καρυστιανού.
Το ερώτημα είναι τι ακριβώς έχει απομείνει από το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης.
