Το Αργοστόλι φαίνεται πως απέκτησε τελευταία ένα καινούργιο πολιτικό πρόβλημα.
Τα κουνάβια.
Όχι ακριβώς τα ίδια τα κουνάβια.
Αυτά τη δουλειά τους κάνουν.
Βρίσκουν ένα άδειο κτίριο, τρυπώνουν, κοιμούνται, βγαίνουν το βράδυ για φαγητό και επιστρέφουν.
Ούτε Δημοτικά Συμβούλια παρακολουθούν, ούτε Διαύγεια διαβάζουν, ούτε Κτηματολόγιο συμβουλεύονται πριν εγκατασταθούν.
Και κυρίως:
δεν ζητούν τίτλους ιδιοκτησίας.
Εμείς όμως, επειδή δεν είμαστε κουνάβια, καλό θα ήταν πριν φτάσουμε στο δραματικό ερώτημα «Ο Δήμος;» να κάνουμε κάτι λιγότερο ποιητικό και περισσότερο χρήσιμο.
Να δούμε σε ποιον ανήκουν τα κτίρια.
Γιατί εκεί η ωραία ιστορία αρχίζει να αποκτά μερικά προβληματάκια.
Τα κουνάβια της παλιάς Αστυνομίας δεν είναι δημοτικοί ενοικιαστές
Πρώτος σταθμός της νυχτερινής περιήγησης είναι το κτίριο της παλιάς Αστυνομίας, απέναντι από το Λιμεναρχείο.
Εκεί, πληροφορούμαστε, έχει εγκατασταθεί ολόκληρη οικογένεια κουναβιών.
Ωραία.
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια:
το ακίνητο δεν είναι του Δήμου Αργοστολίου.
Πρόκειται για δημόσιο ακίνητο που έχει περάσει στη διαδικασία αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, με το ΤΑΙΠΕΔ και την ΕΤΑΔ να έχουν εμπλακεί στην υπόθεσή του.
Άρα τι ακριβώς περιμένουμε να κάνει ο Δήμος;
Να πάει ένα πρωί με έναν κλειδαρά, να αλλάξει τις κλειδαριές και να ανακοινώσει:
«Από σήμερα το πήραμε»;
Δυστυχώς, έτσι δεν λειτουργεί ακόμη η ακίνητη περιουσία στην Ελλάδα.
Υπάρχουν τίτλοι.
Υπάρχουν ιδιοκτήτες.
Υπάρχουν φορείς διαχείρισης.
Υπάρχουν διαδικασίες παραχώρησης και αξιοποίησης.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά υπάρχει και μια περίεργη λέξη που λέγεται αρμοδιότητα.
Τα κουνάβια ασφαλώς δεν είναι υποχρεωμένα να τη γνωρίζουν.
Όποιος όμως εγκαλεί δημόσια τον Δήμο επειδή δεν αξιοποιεί ένα ακίνητο, καλό θα ήταν πρώτα να ελέγξει εάν το ακίνητο ανήκει στον Δήμο.
Location, location, location λοιπόν.
Αλλά και…
Ownership, ownership, ownership.
Γιατί στο real estate αυτό συνήθως προηγείται.
Και πάμε στα πιο κοσμοπολίτικα κουνάβια του Λιθοστρώτου
Η δεύτερη οικογένεια, όπως μαθαίνουμε, έχει καλύτερο γούστο.
Δεν καταδέχθηκε παραλιακή.
Πήγε Λιθόστρωτο.
Πρώην Εμπορική Τράπεζα, μετέπειτα Alpha Bank.
Κέντρο.
Εμπορικός δρόμος.
Άλλη κατηγορία.
Και εδώ όμως υπάρχει πάλι εκείνη η ενοχλητική ερώτηση:
Το κτίριο είναι του Δήμου;
Όταν έκλεισε το τραπεζικό κατάστημα είχε διατυπωθεί δημόσια πρόταση να το αγοράσει ο Δήμος και να το αξιοποιήσει.
Πρόταση να το αγοράσει.
Πράγμα που σημαίνει ότι τουλάχιστον τότε δεν ήταν δικό του.
Και μέχρι να εμφανιστεί απόφαση, συμβόλαιο ή άλλο στοιχείο που να αποδεικνύει ότι το ακίνητο πέρασε στην ιδιοκτησία του Δήμου, υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα με το αφήγημα.
Τα κουνάβια μπορούν να κάνουν κατάληψη χωρίς συμβόλαιο.
Ο Δήμος όχι.
Αλλιώς θα ήταν πραγματικά ενδιαφέρουσα μέθοδος άσκησης δημοτικής πολιτικής:
βρίσκουμε ένα κλειστό ακίνητο που μας αρέσει, μπαίνουμε μέσα και μετά ενημερώνουμε τον ιδιοκτήτη.
Τα κουνάβια πάντως το έχουν ήδη εφαρμόσει.
Μετά τα μεσάνυχτα πιάνει δουλειά η νυχτερινή βάρδια
Και αφού λύσαμε το στεγαστικό των κουναβιών, περνάμε στους υπόλοιπους εργαζομένους της νυχτερινής οικονομίας του Αργοστολίου.
Ποντίκια και κατσαρίδες.
Οι μεν κάνουν περιπολίες.
Οι δε βγαίνουν από τα φρεάτια.
Κανονικό νυχτερινό ωράριο.
Και φυσικά, αφού εμφανίστηκε ποντίκι, ποιος μπορεί να φταίει;
Ο Δήμος.
Το ποντίκι προφανώς πριν βγει από το φρεάτιο ρώτησε ποιος έχει τη δημοτική αρχή, ενημερώθηκε και ξεκίνησε την πολιτική του διαμαρτυρία.
Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα.
Στο Αργοστόλι πραγματοποιούνται εργασίες απεντόμωσης και μυοκτονίας σε φρεάτια αποχέτευσης και ομβρίων.
Άρα μπορούμε ασφαλώς να ρωτήσουμε:
Γίνονται αρκετές;
Χρειάζονται συχνότερα;
Υπάρχουν περιοχές όπου το πρόβλημα επιμένει;
Πρέπει να ενισχυθούν οι παρεμβάσεις;
Όλα απολύτως θεμιτά.
Αλλά υπάρχει μια μικρή απόσταση ανάμεσα στο «υπάρχει πρόβλημα και πρέπει να αντιμετωπιστεί καλύτερα» και στο «δεν γίνεται τίποτα».
Δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει ανακαλυφθεί μυοκτονία που να συνοδεύεται από μόνιμη απαγόρευση εισόδου των ποντικιών στα διοικητικά όρια του Δήμου Αργοστολίου.
Εάν ανακαλυφθεί, καλό θα ήταν να την προμηθευτούμε.
Και ξαφνικά… μυρίζει
Εδώ αρχίζει το καλύτερο κεφάλαιο της ιστορίας.
Γιατί το βράδυ, λέει, το Αργοστόλι μυρίζει.
Και πράγματι, όταν υπάρχει δυσοσμία σε μια πόλη, το ζήτημα πρέπει να ερευνάται.
Αλλά η μυρωδιά έχει ένα κακό συνήθειο.
Δεν κουβαλάει ταυτότητα.
Δεν περνάει μπροστά σου λέγοντας:
«Καλησπέρα σας, είμαι δημοτική δυσοσμία».
Έρχεται.
Φεύγει.
Ταξιδεύει.
Μπαίνει στα φρεάτια.
Βγαίνει από τα φρεάτια.
Μεταφέρεται με τον αέρα.
Ενισχύεται από την υγρασία.
Και κυρίως, μπορεί να έχει διαφορετικές πηγές.
Εδώ λοιπόν το πράγμα αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον.
Γιατί στην πόλη υπάρχει εδώ και χρόνια ένα άλλο μικρό οικοσύστημα.
Το οικοσύστημα του λίπους.
Κάποια λίπη γεννιούνται στην κουζίνα.
Μετά μεγαλώνουν.
Αποκτούν φιλοδοξίες.
Και κάποια στιγμή αποφασίζουν ότι δεν θέλουν πια να ζουν μέσα στον λιποσυλλέκτη.
Θέλουν να γνωρίσουν τον κόσμο.
Και κάπως έτσι ξεκινάει η μεγάλη τους περιπέτεια προς το αποχετευτικό δίκτυο.
Το μεγάλο ταξίδι του τηγανόλαδου
Κανονικά, πολλές επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος οφείλουν να διαθέτουν και να συντηρούν κατάλληλους λιποσυλλέκτες, ώστε λίπη και έλαια να μην καταλήγουν ανεξέλεγκτα στην αποχέτευση.
Αλλά το λίπος είναι ελεύθερο πνεύμα.
Δεν του αρέσουν οι περιορισμοί.
Και όταν κάποιος δεν έχει τον κατάλληλο λιποσυλλέκτη, δεν τον καθαρίζει όπως πρέπει ή αφήνει λίπη και έλαια να παίρνουν τον δρόμο προς το δίκτυο, τότε αρχίζει ένα υπέροχο ταξίδι.
Το λίπος φεύγει από την κουζίνα.
Μπαίνει στον σωλήνα.
Γνωρίζει την αποχέτευση.
Συναντά άλλα λίπη.
Κοινωνικοποιείται.
Κολλάει στα τοιχώματα.
Συσσωρεύεται.
Και κάποια στιγμή αποφασίζει να μας στείλει έναν χαιρετισμό στην επιφάνεια.
Με άρωμα.
Και τότε βγαίνουμε όλοι στον δρόμο, παίρνουμε μια βαθιά ανάσα και αναρωτιόμαστε:
«Μα καλά, τι κάνει ο Δήμος;»
Το τηγανόλαδο meanwhile έχει ολοκληρώσει ανενόχλητο το ταξίδι του.
Το άρωμα του Αργοστολίου και οι αόρατοι επιχειρηματίες
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της ιστορίας.
Γιατί για τις δυσάρεστες οσμές από το αποχετευτικό δίκτυο έχει επισημανθεί εδώ και χρόνια ο ρόλος που μπορούν να παίζουν τα λίπη και τα έλαια τα οποία καταλήγουν στα αστικά λύματα.
Άρα, πριν αποφασίσουμε ότι κάθε μυρωδιά που περνάει από το Αργοστόλι φέρει τη σφραγίδα του Δημάρχου, μπορούμε ίσως να κάνουμε μερικές λιγότερο ποιητικές ερωτήσεις.
Πόσες επιχειρήσεις διαθέτουν τους προβλεπόμενους λιποσυλλέκτες;
Πόσες τους καθαρίζουν;
Πού καταλήγουν τα λίπη;
Υπάρχουν παραστατικά για τη συλλογή τους;
Γίνονται έλεγχοι;
Υπάρχουν παραβάσεις;
Γιατί εδώ έχουμε ένα παράδοξο.
Ο επιχειρηματίας είναι αόρατος.
Το λάδι είναι αόρατο.
Ο σωλήνας είναι αόρατος.
Το λίπος μέσα στον αγωγό είναι αόρατο.
Μόνο η μυρωδιά γίνεται ορατή — μεταφορικά τουλάχιστον.
Και τότε εμφανίζεται ως διά μαγείας ο Δήμος.
Είναι περίπου σαν να πετάει κάποιος τα σκουπίδια του έξω από τον κάδο και την επόμενη ημέρα να φωτογραφίζει τα σκουπίδια με λεζάντα:
«Η πόλη βρωμάει».
Σωστό.
Αλλά υπάρχει και μια μικρή υποσημείωση:
ποιος τα πέταξε;
Και ο Δήμος τι κάνει;
Βεβαίως υπάρχει και ο Δήμος.
Δεν θα τον εξαφανίσουμε από την ιστορία.
Ο Δήμος και η ΔΕΥΑΚ έχουν υποχρέωση να ελέγχουν, να καθαρίζουν, να συντηρούν τα δίκτυα, να πραγματοποιούν μυοκτονίες και απεντομώσεις και να διερευνούν τις καταγγελίες.
Και εάν επιχειρήσεις παραβιάζουν τις υποχρεώσεις τους, οι αρμόδιοι πρέπει να παρεμβαίνουν.
Αυτό είναι απολύτως ξεκάθαρο.
Αλλά άλλο πράγμα η απαίτηση για αποτελεσματικότερους ελέγχους και άλλο να παίρνουμε κάθε πρόβλημα της πόλης και να το κρεμάμε σαν χριστουγεννιάτικο στολίδι στο Δημαρχείο.
Κουνάβι;
Δήμος.
Ποντίκι;
Δήμος.
Κατσαρίδα;
Δήμος.
Μυρωδιά;
Δήμος.
Κτίριο του ΤΑΙΠΕΔ;
Πάλι Δήμος.
Ιδιωτικό ακίνητο;
Ξανά Δήμος.
Λίπη από επιχειρήσεις στην αποχέτευση;
Ε, προφανώς:
Δήμος.
Με τέτοια λογική, αν αύριο εμφανιστεί γλάρος στο Λιθόστρωτο, πιθανότατα θα πρέπει να συγκληθεί έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο.
Τα κουνάβια πάντως βρήκαν τη λύση
Και τελικά ίσως τα κουνάβια να είναι οι σοφότεροι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας.
Δεν ψάχνουν ποιος είναι Δήμαρχος.
Δεν διαβάζουν πολιτικές ανακοινώσεις.
Δεν ξέρουν από ΤΑΙΠΕΔ και ΕΤΑΔ.
Δεν γνωρίζουν τι είναι λιποσυλλέκτης.
Δεν ενδιαφέρονται ποιος έριξε τι στην αποχέτευση.
Βρήκαν δύο κτίρια και εγκαταστάθηκαν.
Απλά πράματα.
Εμείς όμως, επειδή υποτίθεται ότι κάνουμε δημόσια συζήτηση και όχι νυχτερινό ντοκιμαντέρ για την άγρια ζωή του Αργοστολίου, έχουμε μια υποχρέωση παραπάνω.
Πριν κατηγορήσουμε τον Δήμο ότι δεν αξιοποιεί ένα κτίριο, να μάθουμε τίνος είναι.
Πριν πούμε ότι δεν γίνεται μυοκτονία, να δούμε τι γίνεται και αν αρκεί.
Πριν χρεώσουμε μια δυσοσμία σε κάποιον, να ψάξουμε από πού προέρχεται.
Και πριν φτάσουμε στο εντυπωσιακό:
«Ο Δήμος;»
ίσως πρέπει να προηγηθούν μερικές άλλες ερωτήσεις:
Το ΤΑΙΠΕΔ;
Η ΕΤΑΔ;
Ο ιδιοκτήτης του ακινήτου;
Η ΔΕΥΑΚ;
Οι επιχειρήσεις;
Οι λιποσυλλέκτες;
Οι έλεγχοι;
Και –κυρίως– ποιος ρίχνει τι και πού;
Γιατί τα κουνάβια έχουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα.
Μπορούν να κατοικούν όπου βρουν χωρίς να γνωρίζουν ποιος έχει την αρμοδιότητα.
Η δημόσια κριτική, όμως, δεν έχει αυτή την πολυτέλεια.
Και τελικά, στο Αργοστόλι μπορεί πράγματι να έχουμε κουνάβια, ποντίκια, κατσαρίδες και κάποιες νύχτες μυρωδιές.
Αλλά υπάρχει κάτι που μυρίζει περισσότερο από όλα:
η κριτική που πρώτα βρίσκει τον ένοχο και μετά ψάχνει τα γεγονότα.
