Από τα 786,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα μέχρι τα «μπαλώματα» και τα 1.350 φυτά: η νέα απάντηση έχει ένα βασικό πρόβλημα. Για να παραμείνει όρθιο το αφήγημα της εγκατάλειψης, ακόμη και ό,τι αποκαθίσταται πρέπει να παρουσιάζεται ως αρνητικό.
Τελικά η συζήτηση για τον Κούταβο γίνεται όλο και πιο αποκαλυπτική.
Όχι τόσο για τον ίδιο τον Κούταβο, όσο για τον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι έχουν επιλέξει να ασκούν αντιπολίτευση στη Δημοτική Αρχή Αργοστολίου.
Ο συντάκτης του τελευταίου κειμένου δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στον δημόσιο διάλογο με αφορμή μια σπασμένη σανίδα ή ένα παγκάκι.
Είναι γνωστός για τη σταθερά επικριτική στάση του απέναντι στη Δημοτική Αρχή Μιχαλάτου, μέσα από αλλεπάλληλα δημοσιεύματα στα οποία η διοίκηση του Δήμου εμφανίζεται σχεδόν αποκλειστικά μέσα από αρνητικό πρίσμα.
Και αυτό είναι απολύτως δικαίωμά του.
Η κριτική στη Δημοτική Αρχή είναι θεμιτή και απαραίτητη.
Όταν όμως κάθε θέμα καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα, κάθε παρέμβαση υποβαθμίζεται, κάθε αποκατάσταση βαφτίζεται «μπάλωμα» και οτιδήποτε θετικό μοιάζει να περνά απαρατήρητο, τότε εύλογα γεννάται το ερώτημα αν έχουμε μπροστά μας αντικειμενική αποτίμηση της πραγματικότητας ή ένα σταθερό αντιπολιτευτικό φίλτρο μέσα από το οποίο ερμηνεύονται τα πάντα.
Και κάπου εδώ έρχεται αναπόφευκτα στον νου και η φράση που χρησιμοποίησε μόλις χθες η ίδια η Δημοτική Αρχή στο δελτίο Τύπου της:
«μόνιμοι γκρινιάρηδες».
Ο καθένας μπορεί να κρίνει αν η συγκεκριμένη περίπτωση χωρά σε αυτή την περιγραφή.
Τα δημοσιεύματα είναι δημόσια.
Όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα, αρχίζουν τα… τετραγωνικά χιλιόμετρα
Το νέο επιχείρημα είναι πραγματικά εντυπωσιακό.
Μας πληροφορούν ότι το 2019 η τότε Δημοτική Αρχή διαχειριζόταν ολόκληρο τον ενιαίο Δήμο Κεφαλονιάς, έκτασης 786,6 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ σήμερα ο Δήμος Αργοστολίου έχει έκταση 378,7 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Και;
Τι ακριβώς αλλάζει αυτό στην κατάσταση που είχε ο συγκεκριμένος Κούταβος το 2019;
Ο Κούταβος δεν ήταν τότε στην Έρισο.
Δεν ήταν στην Παλική.
Δεν ήταν στον Πόρο.
Στο Αργοστόλι ήταν.
Και το 2019 υπήρχαν δημοσιεύματα που κατέγραφαν διαλυμένα παγκάκια, προβλήματα στα ξύλινα γεφυράκια και συνολικά μια εικόνα που κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή ήταν.
Άρα, όταν θυμίζουμε τι συνέβαινε τότε, δεν κάνουμε «συμψηφισμό».
Κάνουμε σύγκριση.
Και η σύγκριση ενοχλεί προφανώς επειδή χαλάει ένα πολύ βολικό αφήγημα: ότι περίπου όλα τα προβλήματα του Κουτάβου γεννήθηκαν την 1η Σεπτεμβρίου 2019.
Δεν γεννήθηκαν τότε.
Υπήρχαν.
Και σε αρκετές περιπτώσεις ήταν σοβαρότερα.
Το επιχείρημα λοιπόν ότι ο προηγούμενος Δήμος ήταν μεγαλύτερος δεν αθωώνει κανέναν.
Αντίθετα, δημιουργεί ένα παράδοξο:
Μήπως τελικά μας λένε ότι επειδή η «Ισχυρή Κεφαλονιά» είχε μεγαλύτερο Δήμο, δικαιολογούνταν να έχει τον Κούταβο σε χειρότερη κατάσταση;
Γιατί διαφορετικά τα 786,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το αν ένα παγκάκι στον Κούταβο ήταν διαλυμένο.
Χαλασμένη σανίδα: εγκατάλειψη – Καινούργια σανίδα: «μπάλωμα»
Αλλά το καλύτερο έρχεται στη συνέχεια.
Υπήρχαν φθαρμένες σανίδες στα ξύλινα γεφυράκια.
Φωτογραφήθηκαν.
Δημοσιοποιήθηκαν.
Πολύ σωστά.
Οι φθορές στη συνέχεια αποκαταστάθηκαν.
Και τι γίνεται τώρα;
Η αποκατάσταση βαφτίζεται… «μπάλωμα».
Εδώ πλέον η Δημοτική Αρχή βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πραγματικά αξιοθαύμαστο σύστημα αξιολόγησης:
Αν υπάρχει χαλασμένη σανίδα, έχουμε εγκατάλειψη.
Αν αντικατασταθεί η σανίδα, έχουμε μπάλωμα.
Αν αντικατασταθεί μετά από δημοσίευμα, τότε «τους αναγκάσαμε».
Αν αντικατασταθεί χωρίς δημοσίευμα, προφανώς δεν θα μάθουμε ποτέ ότι αντικαταστάθηκε.
Πώς ακριβώς μπορεί λοιπόν ο Δήμος να κάνει κάτι σωστά;
Η απάντηση είναι απλή:
Με αυτό το σύστημα, δεν μπορεί.
Γιατί το συμπέρασμα έχει προηγηθεί των γεγονότων.
Η συντήρηση ενός δημόσιου χώρου δεν σημαίνει ότι τίποτε δεν θα χαλάσει ποτέ
Ας επιστρέψουμε όμως στην κοινή λογική.
Ο Κούταβος είναι ένας μεγάλος υπαίθριος χώρος.
Έχει ξύλινες κατασκευές, παγκάκια, βλάστηση και υποδομές εκτεθειμένες στη βροχή, στον ήλιο, στην υγρασία και στην καθημερινή χρήση.
Προφανώς θα υπάρχουν φθορές.
Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν αυτές αποκαθίστανται.
Και οι συγκεκριμένες φθορές που είχαν φωτογραφηθεί αποκαταστάθηκαν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αύριο δεν μπορεί να χαλάσει κάτι άλλο.
Σημαίνει ότι όταν χαλάει κάτι, η δουλειά του Δήμου είναι να το επισκευάζει.
Αυτό ονομάζεται συντήρηση.
Όχι «μπάλωμα».
Τα 1.350 φυτά και το βαρύ υπονοούμενο
Μετά φτάνουμε στα 1.350 δέντρα και θάμνους.
Το νέο δημοσίευμα ρωτά:
«Πού βρίσκονται όλα αυτά τα φυτά;»
Και στη συνέχεια αφήνει να αιωρείται κάτι ακόμη σοβαρότερο: ότι ενδεχομένως οι αριθμοί υπήρχαν μόνο «στα χαρτιά».
Εδώ σταματά η ειρωνεία.
Γιατί πρόκειται για βαρύ υπονοούμενο.
Αν κάποιος διαθέτει στοιχεία ότι το έργο δεν πραγματοποιήθηκε όπως προβλεπόταν, οφείλει να τα παρουσιάσει.
Πόσα φυτά προβλέπονταν;
Πόσα παραλήφθηκαν;
Πόσα φυτεύτηκαν;
Ποια πληρώθηκαν χωρίς να φυτευτούν;
Υπάρχει σχετικό έγγραφο;
Υπάρχει επιμέτρηση;
Υπάρχει πόρισμα;
Αν υπάρχουν τέτοια στοιχεία, να δημοσιοποιηθούν.
Αν δεν υπάρχουν, το «μήπως ήταν στα χαρτιά;» δεν είναι αποκάλυψη.
Είναι ένα ερωτηματικό που αφήνει ένα εξαιρετικά βαρύ υπονοούμενο χωρίς την αντίστοιχη τεκμηρίωση.
Άλλο η φύτευση και άλλο η επιβίωση κάθε φυτού
Αυτό δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται να ερευνηθεί τι απέγινε το φυτικό κεφάλαιο.
Το αντίθετο.
Πόσα φυτά επέζησαν;
Πόσα ξεράθηκαν;
Πόσα αντικαταστάθηκαν;
Λειτούργησε αποτελεσματικά η άρδευση;
Υπήρξε σωστή συντήρηση;
Αυτά είναι εξαιρετικά ερωτήματα.
Αλλά είναι εντελώς διαφορετικά από το να υπονοείται ότι ενδεχομένως δεν φυτεύτηκαν ποτέ.
Οι «μελέτες που γίνονται ομελέτες»
Και πάμε στην επόμενη ειρωνεία.
«Τοπογραφικά», «χαρτογραφήσεις», «μελλοντικές αναπλάσεις», «μελέτες που γίνονται ομελέτες».
Ωραίο λογοπαίγνιο.
Αλλά ας μιλήσουμε για την ουσία.
Υπάρχει ευρύτερος σχεδιασμός για την περιοχή του Κουτάβου και για την ενοποίησή της με το παραλιακό μέτωπο και τη Γέφυρα De Bosset.
Δεν είναι ολοκληρωμένο έργο.
Δεν πρέπει να το παρουσιάσουμε ως ολοκληρωμένο έργο.
Και φυσικά η Δημοτική Αρχή θα κριθεί τελικά από το αν θα καταφέρει να το υλοποιήσει.
Αυτό είναι απολύτως δίκαιο.
Άλλο όμως:
«Πότε θα γίνει η ανάπλαση;»
και άλλο:
«Δεν γίνεται τίποτε».
Το πρώτο είναι έλεγχος της εξουσίας.
Το δεύτερο είναι αφήγημα.
Ο σημερινός Κούταβος είναι αυτός που πρέπει να κριθεί
Υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος να τελειώσει όλη αυτή η συζήτηση.
Πηγαίνετε σήμερα στον Κούταβο.
Όχι στη φωτογραφία του Αυγούστου.
Όχι στη φωτογραφία του 2019.
Όχι σε ένα απομονωμένο καρέ.
Σήμερα.
Περπατήστε ολόκληρη τη διαδρομή.
Δείτε τα χόρτα.
Δείτε τα παγκάκια.
Δείτε τα γεφυράκια.
Δείτε τη βλάστηση.
Δείτε τις σανίδες που είχαν φωτογραφηθεί όταν παρουσίαζαν πρόβλημα.
Η εικόνα που παρουσιάζει αυτή την περίοδο ο χώρος είναι, κατά την εκτίμησή μας, από τις καλύτερες που έχει παρουσιάσει ο Κούταβος εδώ και πολλά χρόνια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προβλήματα.
Υπάρχουν — και ένα από αυτά είναι σοβαρό.
Εδώ υπάρχει πραγματικό πρόβλημα: ο Κούταβος χρειάζεται αστυνόμευση
Και επειδή εμείς δεν πιστεύουμε ότι η δουλειά ενός μέσου ενημέρωσης είναι να παρουσιάζει τα πάντα είτε μαύρα είτε άσπρα, υπάρχει ένα ζήτημα για το οποίο η Δημοτική Αρχή και οι αρμόδιες υπηρεσίες πρέπει πράγματι να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή:
η ουσιαστική αστυνόμευση και προστασία του χώρου.
Στον Κούταβο παρατηρείται είσοδος οχημάτων και δικύκλων σε σημεία όπου η παρουσία τους δεν συνάδει με τον χαρακτήρα ενός χώρου περιπάτου, αναψυχής και περιβαλλοντικής προστασίας.
Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.
Όταν μέσα σε έναν τέτοιο χώρο κινούνται αυτοκίνητα, μηχανάκια και άλλα οχήματα, υπάρχουν συνέπειες.
Για την ασφάλεια των πεζών.
Για όσους κάνουν βόλτα με μικρά παιδιά.
Για τους ηλικιωμένους.
Για τη βλάστηση.
Για τις υποδομές.
Και τελικά για την ίδια την κατάσταση του χώρου, την οποία μετά όλοι καλούμαστε να σχολιάσουμε.
Δεν μπορείς να απαιτείς από έναν δημόσιο χώρο να παραμένει σε άριστη κατάσταση και ταυτόχρονα να τον αφήνεις ουσιαστικά απροστάτευτο από χρήσεις που μπορούν να τον επιβαρύνουν.
Εδώ λοιπόν υπάρχει ευθύνη που πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Χρειάζεται συστηματικότερος έλεγχος, αποτροπή της ανεξέλεγκτης εισόδου οχημάτων και πραγματική προστασία του Κουτάβου.
Και αυτή είναι μια κριτική που δεν γίνεται για να δημιουργήσει εντυπώσεις.
Γίνεται επειδή, εάν πραγματικά θέλουμε καλύτερο Κούταβο, δεν αρκεί να επισκευάζουμε τις ζημιές.
Πρέπει και να περιορίζουμε τις αιτίες που μπορούν να τις προκαλούν.
Φωτογραφίζουμε τη ζημιά. Την επισκευή γιατί δεν τη φωτογραφίζουμε;
Και εδώ βρίσκεται ίσως ο πυρήνας ολόκληρης της συζήτησης.
Όταν χαλάει μια σανίδα, τη φωτογραφίζουμε.
Σωστά.
Όταν υπάρχει ένα άσχημο σημείο, το δημοσιεύουμε.
Σωστά.
Όταν υπάρχει πρόβλημα, απαιτούμε αποκατάσταση.
Πάλι σωστά.
Όταν όμως η σανίδα αντικατασταθεί, επιστρέφουμε ποτέ με τον ίδιο φωτογραφικό φακό;
Όταν καθαριστεί ο χώρος, το καταγράφουμε;
Όταν κοπούν τα χόρτα, υπάρχει δημοσίευμα;
Όταν αποκατασταθεί μια ζημιά, ενημερώνουμε τους αναγνώστες ότι το πρόβλημα λύθηκε;
Γιατί αν φωτογραφίζουμε συστηματικά μόνο το «πριν» και ποτέ το «μετά», δημιουργούμε μόνοι μας ένα αρχείο στο οποίο όλα είναι μονίμως χαλασμένα.
Και μετά χρησιμοποιούμε αυτό το ίδιο αρχείο για να αποδείξουμε ότι όλα είναι μονίμως χαλασμένα.
Κάπως έτσι γεννιούνται οι «μόνιμοι γκρινιάρηδες»
Ίσως λοιπόν η χθεσινή αναφορά της Δημοτικής Αρχής στους «μόνιμους γκρινιάρηδες» να αξίζει περισσότερη συζήτηση απ’ όση αρχικά φαινόταν.
Γιατί άλλο πράγμα είναι ο αυστηρός επικριτής μιας Δημοτικής Αρχής.
Τον χρειάζεται κάθε εξουσία.
Και άλλο ο σχολιαστής για τον οποίο μοιάζει να μην υπάρχει ποτέ τίποτε θετικό.
Ο πρώτος βλέπει το κακό και το καταγγέλλει, αλλά βλέπει και όταν αυτό διορθώνεται.
Ο δεύτερος χρειάζεται το πρόβλημα να παραμένει πρόβλημα ακόμη και μετά την αποκατάστασή του.
Γι’ αυτό η επισκευή γίνεται «μπάλωμα».
Η φύτευση γίνεται «πού είναι τα φυτά;».
Ο σχεδιασμός γίνεται «ομελέτα».
Και ένας Κούταβος που σήμερα παρουσιάζει αισθητά διαφορετική εικόνα πρέπει πάση θυσία να εξακολουθεί να περιγράφεται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε.
Η κριτική είναι απαραίτητη – η μόνιμη καταστροφολογία όχι
Κανείς δεν ζητά από οποιονδήποτε δημοσιογράφο ή πολίτη να χειροκροτεί τη Δημοτική Αρχή.
Το ακριβώς αντίθετο.
Να την ελέγχει.
Να φωτογραφίζει τις κακοτεχνίες.
Να καταγράφει τις καθυστερήσεις.
Να ζητά απαντήσεις.
Να απαιτεί περισσότερα.
Και εμείς σήμερα το κάνουμε ξεκάθαρα για το ζήτημα της αστυνόμευσης του Κουτάβου.
Αλλά υπάρχει ένας στοιχειώδης κανόνας:
όπως φωτογραφίζουμε το κακώς κείμενο, να έχουμε το θάρρος να φωτογραφίσουμε και την αποκατάστασή του.
Η αλήθεια πράγματι δεν «μοντάρεται»
Σε ένα πράγμα λοιπόν συμφωνούμε απολύτως.
Η αλήθεια δεν μοντάρεται.
Αλλά ούτε κόβεται σε καρέ.
Δεν σταματά τη στιγμή που εμφανίζεται η χαλασμένη σανίδα και ξαναρχίζει όταν εμφανιστεί η επόμενη ζημιά.
Περιλαμβάνει και τη στιγμή που η σανίδα επισκευάζεται.
Περιλαμβάνει τον Κούταβο του 2019.
Περιλαμβάνει τις παρεμβάσεις που έγιναν έκτοτε.
Περιλαμβάνει τα προβλήματα που εξακολουθούν να υπάρχουν.
Περιλαμβάνει και την ανάγκη να σταματήσει η ανεξέλεγκτη είσοδος αυτοκινήτων και δικύκλων και να υπάρξει ουσιαστική αστυνόμευση του χώρου.
Και, πάνω απ’ όλα, περιλαμβάνει τον Κούταβο όπως πραγματικά είναι σήμερα.
Όποιος θέλει μπορεί να πάει να τον περπατήσει και να σχηματίσει τη δική του εικόνα.
Γιατί άλλο κριτική, άλλο αντιπολίτευση και άλλο μόνιμη γκρίνια.
Και κάποια στιγμή, όταν όλα παρουσιάζονται μαύρα ακόμη και όταν διορθώνονται πράγματα, το πρόβλημα ίσως να μην βρίσκεται πια μόνο στον Κούταβο.
