Μια φωτογραφία από τον Κούταβο ήταν αρκετή για να στηθεί ακόμη ένα μικρό αφήγημα περί προβληματικής διαχείρισης του Αργοστολίου.
Υπάρχει ένα μεγάλο, ώριμο δέντρο. Οι ρίζες του έχουν ανασηκώσει την πλακόστρωση. Οι πλάκες έχουν σπάσει, υπάρχουν ανισοσταθμίες και προφανώς το σημείο χρειάζεται παρέμβαση.
Μέχρι εδώ, κανείς δεν έχει λόγο να διαφωνήσει.
Από εδώ όμως μέχρι να παρουσιαστεί ένα απολύτως υπαρκτό και συνηθισμένο πρόβλημα αστικού πρασίνου ως περίπου ακόμη ένα τεκμήριο του τι δεν γίνεται σωστά στην πόλη, υπάρχει μια κάποια απόσταση.
Και κυρίως υπάρχει μια λεπτομέρεια που χαλάει λίγο το αφήγημα:
Αυτό ακριβώς κάνουν οι ρίζες των μεγάλων δέντρων όταν επί δεκαετίες μεγαλώνουν δίπλα ή κάτω από σκληρές επιφάνειες.
Δηλαδή τι ακριβώς αποδεικνύει η φωτογραφία;
Ότι το δέντρο μεγάλωσε.
Ότι οι ρίζες του μεγάλωσαν.
Ότι η παλιά πλακόστρωση δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει αυτή την ανάπτυξη.
Και ότι σήμερα απαιτείται μια διαφορετική τεχνική αντιμετώπιση.
Αυτό αποδεικνύει.
Δεν αποδεικνύει ούτε εγκατάλειψη του Κουτάβου ούτε κάποια πρωτοφανή αστοχία του Δήμου Αργοστολίου.
Οι συγκρούσεις μεταξύ ώριμων αστικών δέντρων και πεζοδρομίων είναι τόσο γνωστό πρόβλημα διεθνώς ώστε υπάρχει ολόκληρη επιστημονική βιβλιογραφία για την αντιμετώπισή τους.
Οι βασικοί παράγοντες είναι γνωστοί: μεγάλο μέγεθος δέντρου, ηλικία, περιορισμένος διαθέσιμος όγκος εδάφους, μικρή απόσταση από τις σκληρές επιφάνειες, κατασκευή του πεζοδρομίου και χαρακτηριστικά του εδάφους.
Με απλά λόγια:
δεν ανακαλύψαμε στον Κούταβο κάποιο πρωτοφανές φαινόμενο κακοδιοίκησης. Ανακαλύψαμε ότι τα δέντρα έχουν ρίζες.
Ναι, όμως το σημείο πρέπει να φτιαχτεί
Βεβαίως.
Και εδώ πρέπει να είμαστε απολύτως καθαροί.
Η σημερινή κατάσταση δεν πρέπει να παραμείνει έτσι.
Το σημείο παρουσιάζει ανισοσταθμίες και χρειάζεται αποκατάσταση, ιδιαίτερα επειδή από εκεί περπατούν ηλικιωμένοι, παιδιά, γονείς με καρότσια και άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες.
Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι εάν υπάρχει πρόβλημα.
Υπάρχει.
Το πραγματικό ερώτημα είναι πώς το λύνεις.
Και εδώ, μάλιστα, ένα μέρος της λογικής του αρχικού άρθρου είναι σωστό: δεν ξεκινάς με το αλυσοπρίονο.
Εμείς θα προτείναμε κάτι πολύ συγκεκριμένο
Πρώτα αυτοψία από αρμόδιο επιστήμονα και τεχνική υπηρεσία.
Να εξεταστεί η κατάσταση του δέντρου, η ανάπτυξη του ριζικού συστήματος και κυρίως οι μεγάλες δομικές ρίζες.
Γιατί δεν πας με ένα κομπρεσέρ, ξηλώνεις πλάκες και αρχίζεις να κόβεις όποια ρίζα συναντήσεις.
Η αλόγιστη κοπή σημαντικών ριζών μπορεί να επηρεάσει την υγεία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τη σταθερότητα ενός μεγάλου δέντρου.
Εφόσον λοιπόν το δέντρο κριθεί υγιές και ασφαλές, η δική μας πρόταση θα ήταν να μεγαλώσει ουσιαστικά ο ελεύθερος χώρος γύρω του.
Όχι να ξαναφτιαχτεί το ίδιο μικρό τετράγωνο γύρω από τον κορμό και σε λίγα χρόνια να συζητάμε πάλι τα ίδια.
Να αφαιρεθεί μεγαλύτερο τμήμα της κατεστραμμένης πλακόστρωσης και να δημιουργηθεί μια πραγματική νησίδα πρασίνου γύρω από το δέντρο.
Με χώμα, χαμηλή φύτευση και χώρο για το ριζικό σύστημα.
Και η διαδρομή των πεζών;
Να προσαρμοστεί στο δέντρο.
Να κάνει μια ήπια καμπύλη γύρω από τη νέα νησίδα και να επανέρχεται στη σημερινή χάραξη, εξασφαλίζοντας βεβαίως ασφαλές και προσβάσιμο πέρασμα.
Σε σημεία όπου απαιτείται επιφάνεια κοντά στις ρίζες μπορούν να εξεταστούν, μετά την τεχνική μελέτη, διαπερατά ή περισσότερο ευέλικτα υλικά και κατάλληλο υπόστρωμα.
Έτσι μπορείς να πετύχεις ταυτόχρονα τρία πράγματα:
να κρατήσεις το μεγάλο δέντρο, να προστατεύσεις τις ρίζες του και να παραδώσεις ασφαλή διαδρομή στους πεζούς.
Αυτό είναι λύση.
Μόνο που υπάρχει και μια ειρωνεία…
Το ίδιο το άρθρο δημοσιεύει ως παράδειγμα μια εικόνα «πριν και μετά», στην οποία ουσιαστικά παρουσιάζεται αυτή ακριβώς η φιλοσοφία.
Ωραία.
Ας εξεταστεί λοιπόν.
Αν μπορεί να εφαρμοστεί τεχνικά στον Κούταβο, να εφαρμοστεί.
Η διοίκηση δεν αποδεικνύει την επάρκειά της αρνούμενη κάθε πρόταση της αντιπολίτευσης ή ενός δημοσιεύματος.
Την αποδεικνύει όταν μπορεί να ακούσει μια σωστή πρόταση, να την αξιολογήσει και, εφόσον είναι εφαρμόσιμη, να την υλοποιήσει.
Αυτό όμως απέχει πολύ από το να χρησιμοποιούμε κάθε σπασμένη πλάκα για να δημιουργούμε την εντύπωση μιας πόλης που περίπου καταρρέει.
Γιατί υπάρχει και ο Κούταβος που δεν χωράει στο κάδρο
Όποιος θέλει να κάνει σοβαρή συζήτηση για τον Κούταβο δεν μπορεί να φωτογραφίζει αποκλειστικά τα λίγα τετραγωνικά μέτρα μιας προβληματικής πλακόστρωσης και να τελειώνει εκεί η αποτίμηση.
Υπάρχει ολόκληρη η εικόνα του χώρου.
Υπάρχει το πράσινο.
Υπάρχει η καθημερινή χρήση του.
Υπάρχουν οι παρεμβάσεις που έχουν γίνει.
Υπάρχει η συντήρηση που γίνεται και υπάρχουν, ασφαλώς, πράγματα που απομένει να διορθωθούν.
Αυτή είναι η πραγματικότητα μιας πόλης.
Δεν υπάρχει Δήμος στον κόσμο στον οποίο κάθε πεζοδρόμιο, κάθε πλάκα, κάθε δέντρο και κάθε τετραγωνικό μέτρο δημόσιου χώρου βρίσκεται κάθε ημέρα σε κατάσταση… φωτογράφισης για αρχιτεκτονικό περιοδικό.
Υπάρχουν προβλήματα.
Καταγράφονται.
Ιεραρχούνται.
Και διορθώνονται.
Και κάτι ακόμη για τα μεγάλα δέντρα του Αργοστολίου
Εδώ το δημοσίευμα ανοίγει άθελά του μια πραγματικά χρήσιμη συζήτηση.
Γιατί να μείνουμε μόνο σε αυτό το δέντρο;
Ο Δήμος θα μπορούσε να καταγράψει τα μεγάλα ώριμα δέντρα που παρουσιάζουν αντίστοιχες συγκρούσεις με πεζοδρόμια και πλακοστρώσεις.
Να αξιολογηθούν σταδιακά.
Πού χρειάζεται μεγαλύτερη δενδροδόχος;
Πού μπορεί να μετακινηθεί λίγο η πορεία του πεζοδρομίου;
Πού απαιτείται αλλαγή υλικών;
Πού υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για τον πεζό;
Και πού, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ένα δέντρο μπορεί πράγματι να έχει πρόβλημα που απαιτεί διαφορετική αντιμετώπιση;
Αυτό θα ήταν μια σοβαρή πολιτική αστικού πρασίνου.
Όχι «κόβουμε τα δέντρα».
Αλλά ούτε και «δεν αγγίζουμε τίποτα γύρω τους επειδή κάθε ρίζα είναι ιερή».
Δέντρο και πόλη πρέπει να συνυπάρχουν.
Λίγη ψυχραιμία λοιπόν
Ναι, οι φωτογραφίες δείχνουν ένα σημείο που χρειάζεται αποκατάσταση.
Ναι, πρέπει να γίνει.
Και ναι, υπάρχει τρόπος να γίνει χωρίς να χαθεί ένα μεγάλο δέντρο που χρειάστηκε δεκαετίες για να φτάσει στο σημερινό του μέγεθος.
Από εκεί και πέρα όμως, ας μη μετατρέπουμε κάθε τεχνικό πρόβλημα μιας πόλης σε πολιτικό μανιφέστο.
Γιατί διαφορετικά αύριο θα βρούμε μία λακκούβα, μεθαύριο ένα σπασμένο παγκάκι και την επόμενη εβδομάδα μία καμένη λάμπα και θα αναρωτιόμαστε κάθε φορά εάν κατέρρευσε η διοίκηση του Δήμου.
Ούτε το δέντρο πρέπει να κοπεί επειδή σήκωσε τις πλάκες ούτε ο Δήμος να… κοπεί στις εξετάσεις επειδή ένα δέντρο σήκωσε τις πλάκες.
Το πρόβλημα είναι συγκεκριμένο.
Η λύση επίσης.
Μεγαλύτερος χώρος στο δέντρο, ασφαλής χώρος στον πεζό και μια σωστή τεχνική παρέμβαση στον Κούταβο.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η ουσία του πραγματικού «Αργοστόλι αλλιώς»:
λιγότερη δραματοποίηση για μια σπασμένη πλάκα και περισσότερες εφαρμόσιμες λύσεις για την πόλη.
