Κούταβος: Όταν μερικά χόρτα αρκούν για να «εγκαταλειφθεί» ένας ολόκληρος χώρος – Μόνο που η πραγματική εικόνα είναι άλλη

Παγκάκια «πνιγμένα», χώρος «αφημένος στην τύχη του» και εικόνα «εγκατάλειψης». Βαρύ το κατηγορητήριο. Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα: όποιος περπατήσει σήμερα στον Κούταβο μπορεί να δει ολόκληρη την εικόνα και όχι μόνο το κάδρο μιας φωτογραφίας.

Υπάρχει ένας πολύ εύκολος τρόπος να αποδείξεις ότι ένας δημόσιος χώρος είναι εγκαταλελειμμένος.

Βρίσκεις ένα σημείο με λίγα χόρτα.

Φωτογραφίζεις ένα παγκάκι από την κατάλληλη γωνία.

Βάζεις στο κάδρο μερικά ξερά κλαδιά.

Και μετά κάνεις το άλμα:

«Εικόνα εγκατάλειψης στον Κούταβο».

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα.

Ο Κούταβος δεν είναι φωτογραφία.

Είναι ένας ολόκληρος χώρος, μήκους εκατοντάδων μέτρων, στον οποίο καθημερινά περπατούν, τρέχουν και κάνουν βόλτα δεκάδες Αργοστολιώτες.

Και όποιος βρίσκεται συστηματικά εκεί μπορεί πολύ εύκολα να συγκρίνει την περιγραφή με την πραγματικότητα.

«Παγκάκια πνιγμένα στα χόρτα»

Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο.

Βαρύς.

Παγκάκια «πνιγμένα στα χόρτα».

Διαβάζοντάς τον κάποιος που βρίσκεται στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη και δεν έχει περάσει από τον Κούταβο θα μπορούσε να φανταστεί έναν χώρο στον οποίο η βλάστηση έχει θεριέψει, τα μονοπάτια χάνονται και ο περιπατητής ψάχνει τα παγκάκια μέσα στη ζούγκλα.

Μόνο που αυτή δεν είναι η συνολική σημερινή εικόνα του Κουτάβου.

Τα χόρτα στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής είναι κομμένα και ο χώρος είναι περιποιημένος.

Αυτό δεν είναι πολιτική θέση.

Είναι κάτι που μπορεί να διαπιστώσει οποιοσδήποτε πάει σήμερα εκεί και περπατήσει τη διαδρομή.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη διαφορά μεταξύ φωτογραφικής καταγραφής και φωτογραφικής επιλογής.

Άλλο:

«Σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο χρειάζεται καθαρισμός».

Και εντελώς άλλο:

«Ο Κούταβος παρουσιάζει εικόνα εγκατάλειψης».

Το πρώτο μπορεί να είναι απολύτως σωστό.

Το δεύτερο χρειάζεται πολύ περισσότερα στοιχεία από ένα παγκάκι και μερικά κλαδιά.

Ένα ξερό κλαδί δεν αποτελεί πιστοποιητικό εγκατάλειψης

Υπάρχει μάλιστα κάτι σχεδόν παράδοξο στην επιχειρηματολογία.

Ο Κούταβος είναι φυσικός χώρος.

Έχει δέντρα.

Έχει θάμνους.

Έχει αυτοφυή βλάστηση.

Έχει φύλλα.

Και —απίστευτο αλλά αληθινό— τα δέντρα έχουν και ξερά κλαδιά.

Το να εντοπίζεις ένα σημείο όπου απαιτείται καθαρισμός και να ζητάς να καθαριστεί είναι απολύτως θεμιτό.

Το να χρησιμοποιείς όμως αυτή την εικόνα για να κατασκευάσεις γενικευμένο συμπέρασμα περί εγκατάλειψης είναι κάτι διαφορετικό.

Με αυτή τη λογική κανένα πάρκο, κανένα άλσος και κανένας μεγάλος φυσικός χώρος δεν είναι ποτέ συντηρημένος, επειδή κάπου θα υπάρχει ένα ξερό κλαδί, κάπου θα έχει ξαναφυτρώσει χορτάρι και κάπου θα έχει πέσει ένα σκουπίδι μετά τον τελευταίο καθαρισμό.

Η συντήρηση ενός τέτοιου χώρου δεν σημαίνει αποστείρωση.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που το συγκεκριμένο αφήγημα ξεχνά

Μόλις πριν από περίπου έναν μήνα υπήρχε πραγματικό πρόβλημα στον Κούταβο.

Στις 24 Αυγούστου δημοσιεύθηκαν φωτογραφίες από τα ξύλινα γεφυράκια, όπου φαίνονταν φθαρμένες σανίδες και διάκενα.

Εκεί δεν υπήρχε κανένας λόγος ωραιοποίησης.

Οι σανίδες χρειάζονταν επισκευή.

Το είχαμε γράψει και εμείς ξεκάθαρα.

Η κριτική ήταν συγκεκριμένη και αφορούσε συγκεκριμένο πρόβλημα.

Και τι έχει συμβεί σήμερα;

Σύμφωνα με τη σημερινή επιτόπια εικόνα, οι συγκεκριμένες φθορές έχουν αποκατασταθεί και σανίδες που παρουσίαζαν πρόβλημα έχουν αντικατασταθεί.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.

Γιατί όταν φωτογραφίζουμε μια φθορά και απαιτούμε από τον Δήμο να επέμβει, πολύ σωστά κάνουμε.

Όταν όμως ο Δήμος επεμβαίνει, καλό είναι να το βλέπουμε κι αυτό.

Διαφορετικά δεν κάνουμε έλεγχο της Δημοτικής Αρχής.

Παίζουμε ένα παιχνίδι στο οποίο ο Δήμος μπορεί μόνο να χάνει:

αν υπάρχει βλάβη, «εγκατάλειψη».

αν επισκευαστεί, σιωπή.

και μετά ψάχνουμε το επόμενο παγκάκι.

«Ο χώρος έχει αφεθεί στην τύχη του»

Αυτή είναι ίσως η πιο προβληματική φράση ολόκληρου του δημοσιεύματος.

Διότι δεν περιγράφει πλέον μία φωτογραφία.

Βγάζει συνολικό συμπέρασμα για τη διαχείριση του Κουτάβου.

Και εδώ υπάρχουν πραγματικά στοιχεία.

Τον Απρίλιο του 2026 πραγματοποιήθηκε οργανωμένη περιβαλλοντική δράση καθαρισμού της λιμνοθάλασσας με συμμετοχή του Δήμου Αργοστολίου, του ΟΦΥΠΕΚΑ και τοπικών φορέων.

Μετά τις καταστροφές του Ιανού είχε επίσης πραγματοποιηθεί πρόγραμμα οικολογικής αποκατάστασης του Άλσους Κουτάβου, όπως έχουμε καταγράψει σε προηγούμενο ρεπορτάζ.

Τον Αύγουστο εμφανίστηκαν προβλήματα στα γεφυράκια.

Σήμερα, από την επιτόπια παρατήρηση, οι συγκεκριμένες φθορές έχουν αντιμετωπιστεί.

Και παράλληλα η γενική εικόνα του χώρου είναι ενός Κουτάβου που χρησιμοποιείται καθημερινά και στο μεγαλύτερο μέρος του είναι καθαρός και περιποιημένος.

Πώς ακριβώς από όλα αυτά προκύπτει ένας χώρος «αφημένος στην τύχη του»;

Δεν προκύπτει.

Προκύπτει ότι ένας μεγάλος φυσικός χώρος χρειάζεται —όπως είναι αυτονόητο— διαρκή συντήρηση.

Αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ναι, όπου υπάρχουν χόρτα να κοπούν

Και για να μην παίζουμε το αντίστροφο παιχνίδι:

αν υπάρχουν σημεία στα οποία τα χόρτα έχουν μεγαλώσει, να κοπούν.

Αν υπάρχουν ξερά κλαδιά, να απομακρυνθούν.

Αν υπάρχει σπασμένο παγκάκι, να επισκευαστεί.

Αν κάποια σανίδα χαλάσει ξανά, να αντικατασταθεί.

Αυτό ακριβώς σημαίνει συντήρηση.

Δεν χρειάζεται όμως κάθε φορά να ανακαλύπτουμε την «εγκατάλειψη του Αργοστολίου».

Γιατί τότε η λέξη χάνει το νόημά της.

Η φωτογραφία λέει την αλήθεια – αλλά όχι πάντα ολόκληρη

Οι φωτογραφίες του δημοσιεύματος μπορεί να είναι απολύτως πραγματικές.

Το ερώτημα δεν είναι αυτό.

Το ερώτημα είναι τι αποδεικνύουν.

Μία φωτογραφία ενός παγκακιού με βλάστηση αποδεικνύει ότι γύρω από εκείνο το παγκάκι υπάρχει βλάστηση.

Μία φωτογραφία με ξερά κλαδιά αποδεικνύει ότι στο συγκεκριμένο σημείο υπάρχουν ξερά κλαδιά.

Δεν αποδεικνύουν αυτομάτως ότι ένας ολόκληρος Κούταβος είναι εγκαταλελειμμένος.

Για να τεκμηριωθεί αυτό χρειάζεται συνολική εικόνα.

Και αυτή ακριβώς είναι που λείπει.

Υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος να λυθεί η διαφωνία

Δεν χρειάζονται ανακοινώσεις.

Δεν χρειάζονται πολιτικές αντιπαραθέσεις.

Δεν χρειάζεται καν να πιστέψει κάποιος εμάς.

Ας πάει σήμερα στον Κούταβο.

Ας ξεκινήσει από την αρχή της διαδρομής.

Ας την περπατήσει.

Ας κοιτάξει τα χόρτα.

Ας κοιτάξει τα παγκάκια.

Ας περάσει από τα ξύλινα γεφυράκια.

Ας δει τις σανίδες που πριν από έναν μήνα δικαιολογημένα είχαν προκαλέσει καταγγελίες.

Και μετά ας αποφασίσει μόνος του αν η λέξη που περιγράφει αυτό που είδε είναι:

«εγκατάλειψη».

Γιατί η κριτική στον Δήμο Αργοστολίου είναι απαραίτητη.

Και όπου υπάρχει πρόβλημα πρέπει να γίνεται.

Αλλά ακριβώς επειδή είναι απαραίτητη, πρέπει να είναι και αξιόπιστη.

Δεν μπορεί κάθε χορτάρι να γίνεται πολιτικό γεγονός.

Κάθε κλαδί απόδειξη εγκατάλειψης.

Και κάθε επιλεγμένο φωτογραφικό κάδρο η εικόνα ενός ολόκληρου δημόσιου χώρου.

Ο Κούταβος δεν χρειάζεται ούτε ωραιοποίηση ούτε μηδενισμό

Χρειάζεται συνεχή φροντίδα.

Και όταν κάτι χαλάει, πρέπει να το δείχνουμε.

Όταν δεν καθαρίζεται, πρέπει να το γράφουμε.

Όταν όμως καθαρίζεται, όταν συντηρείται και όταν αποκαθίστανται προβλήματα που είχαν προηγουμένως καταγγελθεί, οφείλουμε να καταγράφουμε και αυτό.

Γιατί διαφορετικά συμβαίνει κάτι πολύ απλό:

Δεν αφήνουμε πλέον την πραγματικότητα να δημιουργήσει το ρεπορτάζ.

Διαλέγουμε το ρεπορτάζ που θέλουμε — και μετά ψάχνουμε στον Κούταβο το κατάλληλο παγκάκι για να το φωτογραφίσουμε.

Και εδώ πλέον γεννάται ζήτημα πολιτικής σκοπιμότητας

Όταν η εικόνα που παρουσιάζεται απέχει τόσο πολύ από εκείνη που συναντά καθημερινά κάποιος που βρίσκεται στον Κούταβο, τότε αναπόφευκτα δημιουργείται και ένα δεύτερο ερώτημα:

Μήπως τελικά το ζητούμενο δεν είναι η κατάσταση του Κουτάβου, αλλά η δημιουργία ακόμη ενός αρνητικού αφηγήματος για τη Δημοτική Αρχή Αργοστολίου;

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις προθέσεις κανενός.

Μπορούμε όμως να κρίνουμε το αποτέλεσμα ενός δημοσιεύματος.

Και όταν ένας χώρος που, σύμφωνα με τη δική μας καθημερινή επιτόπια εικόνα, είναι καθαρός, περιποιημένος και συντηρημένος παρουσιάζεται περίπου ως εγκαταλελειμμένος, τότε η κριτική παύει να μοιάζει με απλή επισήμανση ενός προβλήματος και αποκτά εμφανή πολιτική διάσταση.

Ιδιαίτερα όταν υπάρχει ήδη μια συνεχής πολιτική αντιπαράθεση γύρω από τον Κούταβο και τη διαχείρισή του.

Και εδώ πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι:

άλλο αντιπολίτευση στη Δημοτική Αρχή Μιχαλάτου και άλλο να αναζητούμε κάθε φορά μια εικόνα που θα χωρέσει σε ένα προκατασκευασμένο αφήγημα περί εγκατάλειψης.

Η Δημοτική Αρχή πρέπει να ελέγχεται.

Σκληρά.

Για όσα κάνει, για όσα δεν κάνει και για όσα καθυστερεί.

Αλλά για πραγματικά γεγονότα.

Όχι επειδή χρειαζόμαστε κάθε λίγες ημέρες ακόμη ένα «τεκμήριο» για να στηρίξουμε την πολιτική θέση ότι τίποτε δεν λειτουργεί σωστά στον Δήμο Αργοστολίου.

Διότι τότε η σειρά αντιστρέφεται:

δεν βλέπουμε πρώτα το πρόβλημα και μετά ασκούμε κριτική.

Αποφασίζουμε πρώτα ποιον θέλουμε να χτυπήσουμε πολιτικά και μετά αναζητούμε το πρόβλημα που θα στηρίξει την κριτική.

Και αυτό είναι το σημείο στο οποίο ένα ρεπορτάζ κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτικό εργαλείο.

Η πραγματικότητα, όμως, έχει ένα ενοχλητικό πλεονέκτημα

Μπορεί να ελεγχθεί.

Ο Κούταβος δεν βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

Είναι δίπλα μας.

Επομένως δεν χρειάζεται κανείς να πιστέψει ούτε τη Δημοτική Αρχή ούτε εμάς ούτε εκείνους που την καταγγέλλουν.

Ας πάει εκεί.

Ας περπατήσει ολόκληρη τη διαδρομή και όχι μόνο μέχρι το σημείο που βολεύει μια φωτογραφία.

Ας δει την κατάσταση του χώρου.

Ας δει τις παρεμβάσεις που έχουν γίνει.

Ας δει και τις ξύλινες κατασκευές όπου πριν από λίγο καιρό υπήρχαν πραγματικές φθορές και σήμερα, σύμφωνα με τη δική μας επιτόπια καταγραφή, έχουν γίνει αποκαταστάσεις.

Και μετά ας αποφασίσει μόνος του ποια περιγραφή βρίσκεται πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Γιατί υπάρχει ένα όριο ανάμεσα στην πολιτική κριτική και στην πολιτική σκοπιμότητα.

Και όταν η πραγματική εικόνα ενός δημόσιου χώρου πρέπει να παραμορφωθεί για να υπηρετήσει την επίθεση εναντίον μιας Δημοτικής Αρχής, αυτό το όριο έχει αρχίσει να γίνεται επικίνδυνα δυσδιάκριτο.