Όταν ανακαλύπτεις ξαφνικά την «εγκατάλειψη», καλό είναι να θυμάσαι πώς ήταν ο Κούταβος όταν διοικούσαν εκείνοι που σήμερα καταγγέλλουν
«Η αλήθεια δεν μοντάρεται», μας πληροφορούν με αφορμή τον Κούταβο.
Συμφωνούμε απολύτως.
Η αλήθεια όμως ούτε κόβεται εκεί που μας βολεύει.
Δεν αρχίζει το 2019.
Δεν εξαφανίζει όσα συνέβαιναν προηγουμένως.
Δεν σβήνει τις παρεμβάσεις που έγιναν μετά.
Και κυρίως δεν μετατρέπει μερικές επιλεγμένες εικόνες σε ολόκληρη την ιστορία ενός χώρου, επειδή αυτό εξυπηρετεί καλύτερα μια πολιτική αφήγηση.
Αφού λοιπόν θέλουμε «αλήθεια», ας βάλουμε στο τραπέζι ολόκληρη την αλήθεια για τον Κούταβο.
24 Φεβρουαρίου 2019: «Έχει ρημάξει ο Κούταβος – Ακούει το Μέγαρο;»
Ας ξεκινήσουμε από κάτι εξαιρετικά άβολο για το σημερινό αφήγημα.
Φεβρουάριος 2019.
Ο Θεόφιλος Μιχαλάτος δεν είναι Δήμαρχος.
Δήμαρχος είναι ο Αλέξανδρος Παρίσης και διοικεί η «Ισχυρή Κεφαλονιά».
Και τι δημοσιεύεται εκείνη την εποχή για τον Κούταβο;
«Έχει ρημάξει ο Κούταβος – Ακούει το Μέγαρο;»
Το δημοσίευμα κατέγραφε διαλυμένα παγκάκια, προβλήματα στη βλάστηση, φθορές στα κανάλια, πεσμένα προστατευτικά στοιχεία και ξύλινα γεφύρια των οποίων το πάτωμα είχε αρχίσει να διαλύεται.
Περίεργο πράγμα αυτή η μνήμη.
Το 2026 ένα παγκάκι και μερικά κλαδιά μπορούν να γίνουν περίπου απόδειξη κατάρρευσης της Δημοτικής Αρχής.
Το 2019 όμως υπήρχαν δημοσιευμένες καταγγελίες για διαλυμένα παγκάκια και γεφύρια που άρχιζαν να διαλύονται.
Άρα ας τελειώνουμε τουλάχιστον με ένα παραμύθι:
Τα προβλήματα συντήρησης στον Κούταβο ούτε γεννήθηκαν με τον Μιχαλάτο ούτε ανακαλύφθηκαν το 2026.
Υπήρχαν και ήταν δημόσια καταγεγραμμένα επί «Ισχυρής Κεφαλονιάς».
Αυτή είναι ιστορία.
Δεν είναι άποψη.
Μόνο που μετά το 2019 έγιναν και πράγματα που εξαφανίζονται από το κάδρο
Αν όμως σταματούσαμε εκεί, θα κάναμε ακριβώς αυτό για το οποίο κατηγορούμε τους άλλους.
Θα παρουσιάζαμε τη μισή εικόνα.
Τι συνέβη λοιπόν επί Δημοτικής Αρχής Μιχαλάτου;
Μετά τον «Ιανό» έγινε οργανωμένη παρέμβαση οικολογικής αποκατάστασης του άλσους.
Και όχι, δεν μιλάμε για δέκα δενδρύλλια που φυτεύτηκαν μπροστά σε έναν φωτογραφικό φακό.
Η καταγεγραμμένη παρέμβαση αφορούσε 16 στρέμματα και 1.350 φυτά, δέντρα και θάμνους, ενώ περιελάμβανε καθιστικά, σήμανση και αποκατάσταση περίφραξης.
Ο αντιδήμαρχος Διονύσης Μινέτος είχε εξηγήσει ότι η επιλογή των ειδών έγινε βάσει μελέτης του τότε Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Αίνου. Περιλαμβάνονταν ακόμη άνοιγμα λάκκων, φύτευση, πασσάλωση, λίπανση, εγκατάσταση συστήματος άρδευσης, 12 ξύλινα παγκάκια και επισκευή τμήματος της περίφραξης.
Υπάρχουν μάλιστα δημοσιεύματα ήδη από το 2022 που καταγράφουν την αναδάσωση και την τοποθέτηση καινούργιων παγκακίων στον Κούταβο.
Αυτά γιατί δεν μπαίνουν στη σημερινή «φωτογραφία»;
Δεν χωρούσαν στον φακό;
Και όταν υπάρχει πραγματική ζημιά, επισκευάζεται
Υπάρχει και ένα ακόμη ωραίο παράδειγμα.
Μόλις τον Αύγουστο υπήρξαν φωτογραφίες από φθαρμένες σανίδες στα ξύλινα γεφυράκια.
Το πρόβλημα ήταν πραγματικό.
Το γράψαμε.
Οι σανίδες χρειάζονταν επισκευή.
Και σύμφωνα με τη μεταγενέστερη επιτόπια καταγραφή μας, οι συγκεκριμένες φθορές αποκαταστάθηκαν και προβληματικές σανίδες αντικαταστάθηκαν.
Εδώ λοιπόν εμφανίζεται ένα εκπληκτικό μοντέλο αντιπολίτευσης.
Χαλάει μια σανίδα;
«Εγκατάλειψη».
Επισκευάζεται η σανίδα;
Σιωπή.
Φυτεύονται 1.350 δέντρα και θάμνοι;
Σιωπή.
Τοποθετούνται παγκάκια;
Σιωπή.
Υπάρχει ένα σημείο που χρειάζεται περιποίηση;
Φωτογραφία, τίτλος, «ντοκουμέντα», «σκληρή πραγματικότητα».
Με αυτόν τον τρόπο όμως δεν καταγράφεις την κατάσταση του Κουτάβου.
Κατασκευάζεις το κάδρο που χρειάζεσαι.
Και τώρα έρχεται το καλύτερο: υπάρχει σχέδιο για συνολική ανάπλαση
Το ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα για το αφήγημα της εγκατάλειψης είναι ότι η σημερινή Δημοτική Αρχή δεν έχει απλώς πραγματοποιήσει παρεμβάσεις στον Κούταβο.
Υπάρχει σχεδιασμός για πολύ ευρύτερη αναβάθμιση της περιοχής.
Ήδη από τον σχεδιασμό της Δημοτικής Αρχής υπήρχε η ενοποίηση της περιπατητικής διαδρομής του Κουτάβου με τη Γέφυρα De Bosset.
Στη συνέχεια προχώρησε η διαδικασία χαρτογράφησης για τον καθορισμό αιγιαλού και παλαιού αιγιαλού, προϋπόθεση για να ξεκαθαρίσει θεσμικά ο χώρος και να προχωρήσει ευρύτερη ανάπλαση. Το 2025 είχε καταγραφεί ότι η Τεχνική Υπηρεσία ολοκλήρωνε τα σχετικά τοπογραφικά υπόβαθρα, με σχεδιασμό για περιπατητικές διαδρομές, οικολογικές διαμορφώσεις, ζώνες αναψυχής και προστασία του οικοσυστήματος.
Και το 2026 ο ίδιος ο Δήμαρχος παρουσίασε ως στόχο μια ενιαία διαδρομή που θα συνδέει τις Καταβόθρες, ολόκληρο το παραλιακό μέτωπο και τον γύρο του Κουτάβου.
Μπορεί κάποιος να κρίνει ότι το σχέδιο καθυστέρησε.
Μπορεί να απαιτήσει χρονοδιάγραμμα.
Μπορεί να ζητήσει περισσότερα.
Αυτό είναι αντιπολίτευση.
Αλλά από το «κάντε περισσότερα και γρηγορότερα» μέχρι το «ο Κούταβος έχει εγκαταλειφθεί», ενώ αποκρύπτονται όλα τα παραπάνω, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια:
τα γεγονότα.
Και πώς είναι σήμερα ο Κούταβος;
Εδώ δεν θα επικαλεστούμε ούτε παλιές φωτογραφίες ούτε δελτία Τύπου.
Το γράφουμε ως προσωπική επιτόπια διαπίστωση:
Περπατάμε καθημερινά στον Κούταβο.
Και η εικόνα που βλέπουμε αυτή την περίοδο δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα γενικευμένης εγκατάλειψης που επιχειρείται να παρουσιαστεί.
Η βλάστηση είναι περιποιημένη.
Τα χόρτα είναι κομμένα.
Οι συγκεκριμένες φθορές που είχαν καταγραφεί στα γεφυράκια έχουν αποκατασταθεί.
Και κατά τη δική μας καθημερινή εικόνα, ο Κούταβος βρίσκεται σήμερα σε πολύ καλύτερη κατάσταση από εκείνη που θυμόμαστε για μεγάλα διαστήματα προηγούμενων ετών.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο που χρειάζεται συντήρηση.
Σε έναν τεράστιο φυσικό χώρο θα υπάρχουν πάντα.
Αλλά αυτό απέχει έτη φωτός από την εικόνα ενός Κουτάβου που περίπου καταρρέει.
Ας μιλήσουμε λοιπόν και λίγο πολιτικά
Γιατί στο τέλος αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα.
Η κριτική προς τη Δημοτική Αρχή είναι θεμιτή και αναγκαία. Η «Ισχυρή Κεφαλονιά», ο Γιάννης Λυκούδης και κάθε άλλη δημοτική παράταξη έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικούν διαφορετική διοίκηση για το Αργοστόλι.
Αλλά οι πολίτες έχουν επίσης μνήμη.
Και μπορούν να συγκρίνουν.
Μπορούν να θυμηθούν πώς ήταν ο Κούταβος το 2019.
Μπορούν να δουν πώς είναι σήμερα.
Μπορούν να μάθουν τι παρεμβάσεις έγιναν.
Μπορούν να κρίνουν αν τα 1.350 φυτά, η αποκατάσταση μετά τον «Ιανό», τα νέα παγκάκια και οι επισκευές αποτελούν «τίποτα».
Και μπορούν να αξιολογήσουν και τον σχεδιασμό για την επόμενη ημέρα.
Γι’ αυτό, αν η πολιτική στρατηγική της «Ισχυρής Κεφαλονιάς» και του Γιάννη Λυκούδη είναι να πείσουν τους πολίτες ότι ο Κούταβος του 2026 αποτελεί απόδειξη εγκατάλειψης της πόλης, η σύγκριση με το ίδιο το δημοσιογραφικό αρχείο του 2019 είναι αναπόφευκτη.
Και το ερώτημα για τους πολίτες είναι απλό:
Αποτελεί αυτή η εικόνα πειστικό επιχείρημα για αλλαγή δημοτικής διοίκησης ή απαιτείται μια πολύ πιο ολοκληρωμένη πρόταση για το Αργοστόλι;
Την απάντηση δεν χρειάζεται να τη δώσουμε εμείς.
Θα τη δώσουν οι δημότες όταν έρθει η ώρα.
Ναι λοιπόν: η αλήθεια δεν «μοντάρεται»
Σωστός ο τίτλος.
Ας τον κρατήσουμε.
Μόνο που για να μη μοντάρεται η αλήθεια πρέπει να χωράει ολόκληρη στο κάδρο.
Και στο κάδρο του Κουτάβου χωράει και το 2019.
Χωράνε τα διαλυμένα παγκάκια επί προηγούμενης διοίκησης.
Χωράνε τα γεφυράκια που ήδη τότε καταγράφονταν ως προβληματικά.
Χωράνε τα 1.350 δέντρα και οι θάμνοι που φυτεύτηκαν αργότερα.
Χωράνε τα καινούργια παγκάκια.
Χωράνε οι επισκευές που έγιναν.
Χωράει η σημερινή κατάσταση.
Και χωράει ο σχεδιασμός της μεγάλης ανάπλασης.
Αν βγάλεις όλα αυτά από τη φωτογραφία και αφήσεις μόνο ό,τι βολεύει το πολιτικό αφήγημα, τότε πράγματι έχουμε μοντάζ.
Απλώς όχι εκείνο που νομίζαμε.
