Να συμφωνήσουμε σε κάτι εύκολο: ούτε η «κβαντική παιδιατρική» αποτελεί οικονομική θεωρία ούτε οποιοσδήποτε διεκδικεί πολιτικό ρόλο απαλλάσσεται από την υποχρέωση να παρουσιάσει σοβαρές, τεκμηριωμένες και κοστολογημένες θέσεις.
Μόνο που αυτό δεν αποτελεί επιχείρημα υπέρ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Γιατί πίσω από το εύστοχο ή άστοχο λογοπαίγνιο κρύβεται ξανά το ίδιο πολιτικό καταφύγιο: «Μπορεί να έχουμε προβλήματα, αλλά κοιτάξτε ποιοι είναι απέναντι. Πόσο χειρότερα θέλετε να γίνουν;»
Μετά από περισσότερα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, όμως, μια κυβέρνηση δεν μπορεί να ζητά την ψήφο των πολιτών κυρίως επειδή θεωρεί τους πιθανούς αντιπάλους της ανεπαρκείς.
Ο Μητσοτάκης πρέπει να κριθεί για τον Μητσοτάκη. Η Καρυστιανού για την Καρυστιανού.
Αν η Μαρία Καρυστιανού διεκδικήσει πολιτικό ρόλο, θα πρέπει να παρουσιάσει θέσεις για οικονομία, εξωτερική πολιτική, Υγεία, Παιδεία, φορολογία, ασφαλιστικό και κράτος. Και τότε αυτές οι θέσεις πρέπει να περάσουν από εξονυχιστικό έλεγχο. Εάν είναι ανεφάρμοστες, να αποδομηθούν. Εάν είναι ακοστολόγητες, να αποδειχθεί. Εάν περιλαμβάνουν αντιεπιστημονικές αντιλήψεις, να κριθούν χωρίς εκπτώσεις.
Αλλά τίποτε από αυτά δεν διαγράφει τον λογαριασμό της σημερινής κυβέρνησης.
Δεν μειώνει την ακρίβεια. Δεν πληρώνει το ενοίκιο. Δεν αυξάνει τον πραγματικό μισθό. Δεν λύνει το στεγαστικό. Δεν διορθώνει τις δυσλειτουργίες του ΕΣΥ. Δεν απαντά σε ζητήματα θεσμών και καθημερινότητας.
Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα του «πόσο χειρότερα να γίνουν».
Σε μια δημοκρατία ο πήχης μιας κυβέρνησης δεν μπορεί να είναι:
«Βρείτε κάποιον χειρότερο από εμένα».
Ο πήχης πρέπει να είναι:
«Αυτά υποσχέθηκα, αυτά παρέλαβα, αυτά έκανα και αυτά είναι τα μετρήσιμα αποτελέσματά μου».
Αν λοιπόν η απάντηση στην πολιτική δυσαρέσκεια είναι η «κβαντική παιδιατρική» της Καρυστιανού, αύριο μπορεί να είναι ο Τσίπρας, μεθαύριο ο Ανδρουλάκης και την επόμενη ημέρα οποιοσδήποτε άλλος εμφανιστεί στο πολιτικό σκηνικό.
Κάπως έτσι όμως η συζήτηση μετατρέπεται από «γιατί αξίζει να κυβερνά ο Μητσοτάκης;» σε «γιατί πρέπει να φοβάστε οποιονδήποτε μπορεί να τον αντικαταστήσει;».
Και αυτά είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Η «κβαντική παιδιατρική» μπορεί να προσφέρεται για ειρωνεία.
Η πραγματική πολιτική όμως απαιτεί κάτι πολύ πιο πεζό: απολογισμό, αριθμούς, αποτελέσματα και λογοδοσία.
Και εκεί δεν υπάρχουν ούτε κβάντα ούτε θαυματουργές θεραπείες. Υπάρχει ο λογαριασμός της επταετίας.
Και αυτόν πρέπει να συζητήσουμε.
