Υπάρχει ένας εξαιρετικά βολικός τρόπος να υπερασπίζεσαι μια κυβέρνηση όταν η πραγματικότητα γίνεται δυσάρεστη.
Όταν ανεβαίνουν οι τιμές, φταίει η διεθνής κρίση.
Όταν πέσει ένας δείκτης, έστω και οριακά, πέτυχαν τα κυβερνητικά μέτρα.
Όταν ο πολίτης ζητά μεγαλύτερη παρέμβαση στα καύσιμα, εμφανίζεται ο «δημοσιονομικός χώρος».
Όταν έρχονται οι 120 δόσεις, πρόκειται για κοινωνική ευαισθησία.
Και όταν η κουβέντα φτάσει στα Τέμπη, τότε εμφανίζεται η γνωστή θεωρία ότι κάποιοι επιχείρησαν να χρησιμοποιήσουν την τραγωδία για να ρίξουν την κυβέρνηση.
Καλώς ήρθατε στην πολιτική αριθμητική του Ανδρέα Λοβέρδου.
Μια αριθμητική στην οποία η κυβέρνηση κερδίζει σχεδόν πάντα.
Ακριβό πετρέλαιο; Διεθνής κρίση. Φθηνότερα τρόφιμα; Κυβέρνηση!
Ας ξεκινήσουμε από την ακρίβεια.
Η διεθνής ενεργειακή κρίση είναι πραγματική. Η αύξηση των διεθνών τιμών του πετρελαίου επίσης.
Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν υποστηρίζει ότι η ελληνική κυβέρνηση καθορίζει την τιμή του αργού πετρελαίου στις διεθνείς αγορές.
Αλλά υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.
Η κυβέρνηση καθορίζει τη φορολογία στην Ελλάδα.
Και όταν ο πολίτης πληρώνει το καύσιμο στην αντλία, δεν πληρώνει μόνο το πετρέλαιο που ανέβηκε διεθνώς. Πληρώνει φόρους, Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης, ΦΠΑ και όλη την επιβάρυνση που διαμορφώνει την τελική τιμή.
Εκεί λοιπόν αρχίζει το γνωστό τροπάριο:
«Δεν μπορούμε να απαντήσουμε μόνο με τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης».
Προφανώς.
Αλλά ποιος είπε «μόνο»;
Το ερώτημα είναι πολύ απλούστερο:
Μπορεί να μειωθεί περισσότερο η φορολογική επιβάρυνση στα καύσιμα ώστε να ανακουφιστεί άμεσα ο καταναλωτής;
Και αν η απάντηση είναι όχι, τότε να εξηγηθεί συγκεκριμένα γιατί.
Γιατί διαφορετικά ο «δημοσιονομικός χώρος» κινδυνεύει να γίνει εκείνο το μαγικό πολιτικό συρτάρι που ανοίγει και κλείνει ανάλογα με το μέτρο που συζητάμε.
Το πετρέλαιο θέρμανσης «κάτω από 1,75»
Ακούμε επίσης ότι το πετρέλαιο θέρμανσης θα συγκρατηθεί κάτω από τα 1,75 ευρώ.
Και αυτό παρουσιάζεται περίπου ως ανακούφιση.
Μόνο που υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα.
Το 1,75 ευρώ το λίτρο εξακολουθεί να είναι πανάκριβο για ένα νοικοκυριό που χρειάζεται εκατοντάδες λίτρα για να βγάλει τον χειμώνα.
Μπορεί η κυβέρνηση να περιορίζει την αύξηση.
Μπορεί να αυξάνει το επίδομα.
Μπορεί να επιδοτεί.
Όλα αυτά είναι θεμιτά.
Αλλά ας μη μετατρέπουμε την προσπάθεια περιορισμού μιας τεράστιας επιβάρυνσης σε ιστορία επιτυχίας.
Όταν κάποιος δυσκολεύεται να γεμίσει τη δεξαμενή του, δεν εντυπωσιάζεται ιδιαίτερα επειδή η τιμή θα είναι «κάτω από 1,75».
Κοιτάζει τον λογαριασμό.
Και ο λογαριασμός έχει μια κακή συνήθεια:
δεν ακούει πολιτικές δηλώσεις.
Και φυσικά… αποκλιμακώθηκαν τα τρόφιμα
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του κυβερνητικού αφηγήματος.
Ακούμε ξανά για «ενδείξεις αποκλιμάκωσης» στον πληθωρισμό των τροφίμων.
Προσέξτε όμως το μαγικό της υπόθεσης.
Μείωση του πληθωρισμού δεν σημαίνει αυτομάτως μείωση των τιμών.
Αν ένα προϊόν πήγε από 2 ευρώ στα 3 και στη συνέχεια η αύξησή του επιβραδυνθεί, δεν επιστρέφει μαγικά στα 2 ευρώ.
Παραμένει ακριβό.
Αυτό ακριβώς είναι που βιώνει ο καταναλωτής.
Δεν πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ κρατώντας τον τελευταίο δείκτη πληθωρισμού.
Πηγαίνει με 50 ή 100 ευρώ.
Και βλέπει τι μπορεί να αγοράσει.
Εκεί γίνεται το πραγματικό οικονομικό τεστ.
Όχι στο τηλεοπτικό πάνελ.
Στο ταμείο.
Αν λοιπόν θέλουμε να πανηγυρίζουμε για την αποκλιμάκωση, κανένα πρόβλημα.
Αλλά ας ρωτήσουμε προηγουμένως τον καταναλωτή αν αποκλιμακώθηκε και η απόδειξή του.
Μπορεί να έχει διαφορετική άποψη.
Οι 120 δόσεις και η εκπληκτική κυβερνητική μεταμόρφωση
Πάμε στις 120 δόσεις.
Τώρα μαθαίνουμε ότι η Νέα Δημοκρατία δεν είχε κάποια «δογματική προσήλωση» εναντίον τους.
Πολύ ωραία.
Και καλά κάνει η κυβέρνηση που διευρύνει μια ρύθμιση όταν βλέπει ότι χιλιάδες πολίτες δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Μόνο που υπάρχει μια άλλη ανάγνωση.
Όταν χρειάζονται 120 δόσεις, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει πραγματικό πρόβλημα δυνατότητας πληρωμής.
Οι πολίτες δεν ζητούν 120 δόσεις επειδή ξύπνησαν ένα πρωί και αποφάσισαν ότι τους αρέσουν οι ρυθμίσεις.
Τις ζητούν επειδή δεν βγαίνουν.
Και εδώ η κυβέρνηση βρίσκεται μπροστά σε μια ενδιαφέρουσα αντίφαση:
Από τη μία μάς περιγράφει μια οικονομία που πηγαίνει εξαιρετικά.
Από την άλλη χρειάζεται συνεχώς περισσότερες ρυθμίσεις για να μπορέσουν πολίτες και επιχειρήσεις να πληρώσουν όσα χρωστούν.
Κάτι από τα δύο χρειάζεται λίγο περισσότερη εξήγηση.
Servicers: καλώς ήρθατε στην πραγματικότητα
Εδώ ο Ανδρέας Λοβέρδος λέει κάτι απολύτως ουσιαστικό.
Υπάρχουν πολίτες που βρίσκονται αντιμέτωποι με λάθη στον προσδιορισμό οφειλών, καθυστερήσεις, τόκους και έναν γραφειοκρατικό λαβύρινθο στις σχέσεις τους με Δημόσιο, τράπεζες και servicers.
Ακριβώς.
Και γι’ αυτό οι παρεμβάσεις έπρεπε να είχαν γίνει πολύ νωρίτερα.
Δεν ανακαλύφθηκαν το 2026 οι καταγγελίες για τη συμπεριφορά των servicers.
Ούτε εμφανίστηκαν ξαφνικά οι πολίτες που προσπαθούν να ρυθμίσουν και δεν μπορούν να βγάλουν άκρη.
Άρα καλές οι νέες δικλίδες.
Αλλά μην παρουσιάζουμε ως επανάσταση την αντιμετώπιση προβλημάτων που η κοινωνία φώναζε εδώ και χρόνια ότι υπάρχουν.
Και φτάνουμε στα Τέμπη
Εδώ η κυβερνητική επιχειρηματολογία γίνεται πολύ πιο επικίνδυνη πολιτικά.
Ο Λοβέρδος σωστά λέει ότι κανείς δεν πρέπει να προεξοφλεί την ενοχή ενός κατηγορουμένου.
Απολύτως.
Υπάρχει τεκμήριο αθωότητας.
Θα γίνει δίκη.
Θα ακουστούν μάρτυρες.
Θα αποφασίσουν οι δικαστές.
Μέχρι εδώ δεν υπάρχει καμία διαφωνία.
Μετά όμως εμφανίζεται ξανά η πολιτική θεωρία ότι γύρω από τα Τέμπη αναπτύχθηκαν ενέργειες με στόχο την πτώση της κυβέρνησης.
Και εδώ χρειάζεται ένα απλό ξεκαθάρισμα.
Η κυβέρνηση δεν είναι θύμα της τραγωδίας των Τεμπών.
Τα θύματα είναι 57 άνθρωποι.
Οι οικογένειές τους είναι εκείνες που έχασαν παιδιά, γονείς, αδέλφια και συντρόφους.
Η κυβέρνηση έχει πολιτική ευθύνη να απαντήσει για τη λειτουργία του κράτους, την ασφάλεια του σιδηροδρόμου και όσα έγιναν μετά τη σύγκρουση.
Αν πολιτικοί αντίπαλοι εκμεταλλεύτηκαν την τραγωδία, να κριθούν.
Αν διακινήθηκαν αναπόδεικτες θεωρίες, να καταρριφθούν.
Αλλά αυτά δεν εξαφανίζουν τα πραγματικά ερωτήματα.
Δεν λειτουργεί έτσι η λογοδοσία.
Το τέλειο κυβερνητικό σύμπαν
Και τελικά έχουμε μπροστά μας ένα εξαιρετικά βολικό πολιτικό μοντέλο.
Ακριβή ενέργεια;
Διεθνής κρίση.
Ακριβό πετρέλαιο;
Δημοσιονομικοί περιορισμοί.
Ακριβό σούπερ μάρκετ;
Κοιτάξτε την αποκλιμάκωση του δείκτη.
Χρέη πολιτών;
120 δόσεις.
Προβλήματα με servicers;
Τώρα βάζουμε τάξη.
Τέμπη;
Προσοχή, κάποιοι ήθελαν να ρίξουν την κυβέρνηση.
Κάπως έτσι η κυβέρνηση εμφανίζεται μονίμως είτε ως σωτήρας είτε ως θύμα.
Ποτέ όμως ως υπεύθυνη.
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη πολιτική πολυτέλεια της εποχής:
να κυβερνάς επί χρόνια και, όταν κάτι πάει στραβά, να εξηγείς ότι κατά βάθος φταίει κάποιος άλλος.
Οι διεθνείς αγορές.
Η Ευρώπη.
Ο πόλεμος.
Η αντιπολίτευση.
Οι θεωρίες συνωμοσίας.
Ο δημοσιονομικός χώρος.
Όλοι υπάρχουν μέσα στην εξίσωση.
Μόνο μία λέξη μοιάζει να περισσεύει:
κυβέρνηση.
