Υπάρχει πρόβλημα στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου Πόρου;
Ναι.
Το έθεσε δημόσια ο διευθυντής του σχολείου;
Ναι.
Ο Δήμος οφείλει να το αντιμετωπίσει και μάλιστα χωρίς καθυστέρηση όταν τίθεται ζήτημα ασφάλειας μαθητών;
Ασφαλώς.
Μέχρι εδώ υπάρχει ένα πραγματικό ζήτημα που απαιτεί πραγματική λύση.
Από εδώ όμως μέχρι να μετατραπεί μια σχολική αυλή σε απόδειξη ότι ολόκληρη η Δημοτική Αρχή είναι «ανίκανη», «αλαζονική» και σε «παρακμή», υπάρχει μια αρκετά μεγάλη απόσταση.
Και αυτή η απόσταση δεν καλύπτεται με στοιχεία.
Καλύπτεται με πολιτικούς χαρακτηρισμούς.
Από το συγκεκριμένο πρόβλημα στη γενική καταδίκη
Η δήλωση του Γιάννη Λυκούδη ξεκινά από ένα συγκεκριμένο γεγονός και μέσα σε λίγες παραγράφους καταλήγει σε συνολική ετυμηγορία για τη διοίκηση του Δήμου.
Αυτό είναι το πρώτο πρόβλημα της επιχειρηματολογίας.
Για να αποδείξει κανείς ότι μια Δημοτική Αρχή είναι συνολικά «ανίκανη στη συντήρηση και βελτίωση των εγκαταστάσεων των Δημοτικών Σχολείων της περιοχής Ελειού–Πρόννων», δεν αρκεί να παρουσιάσει ένα πρόβλημα σε ένα σχολείο.
Πρέπει να παρουσιάσει την εικόνα όλων των σχολικών μονάδων, τις εργασίες που έγιναν, όσες δεν έγιναν, τις πιστώσεις, τις συμβάσεις, τις εκκρεμότητες και τα αποτελέσματα.
Και εκεί αρχίζει να χαλάει η εύκολη εικόνα.
Γιατί στην ίδια Δημοτική Ενότητα, μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, βρίσκονταν σε εξέλιξη εργασίες ανακατασκευής της στέγης του σχολικού συγκροτήματος Γυμνασίου και Γενικού Λυκείου Πάστρας, έργο που ο ίδιος ο Δήμος χαρακτηρίζει διαχρονικά ζητούμενο της σχολικής κοινότητας.
Άρα μπορούμε να συζητήσουμε για καθυστερήσεις.
Μπορούμε να συζητήσουμε για ελλείψεις.
Μπορούμε να απαιτήσουμε να επισκευαστεί άμεσα η αυλή του Δημοτικού Σχολείου Πόρου.
Αλλά το «δεν έγινε αυτό» δεν ισοδυναμεί με «δεν γίνεται τίποτα στα σχολεία».
Και υπάρχει μια λεπτομέρεια από το 2025 που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον
Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέροντα.
Τον Μάρτιο του 2025, σε εκδήλωση του Δημοτικού Σχολείου Πόρου, δημοσίευμα της εποχής κατέγραψε ότι ο ίδιος ο διευθυντής, Δημήτρης Βερβέρης, ευχαρίστησε τον Δήμαρχο Θεόφιλο Μιχαλάτο, τον Αντιδήμαρχο Ελειού–Πρόννων Νίκο Κουρκουμέλη και τον πρόεδρο του Πόρου Οδυσσέα Γαλιατσάτο για την υπόσχεσή τους να φτιάξουν τον προαύλιο χώρο του σχολείου.
Αυτό δημιουργεί ένα απολύτως θεμιτό ερώτημα προς τη Δημοτική Αρχή:
Γιατί, ενάμιση χρόνο μετά, το πρόβλημα εξακολουθεί να τίθεται;
Αυτό είναι πραγματική κριτική.
Και είναι πολύ πιο ισχυρή από τις προσωπικές επιθέσεις.
Αποδεικνύει όμως ταυτόχρονα κάτι που η σημερινή πολιτική αφήγηση παρακάμπτει:
το πρόβλημα δεν «αποκαλύφθηκε» ξαφνικά τώρα στη Δημοτική Αρχή.
Ήταν γνωστό.
Είχε συζητηθεί.
Είχε μάλιστα υπάρξει δημόσια δέσμευση για την αντιμετώπισή του.
Επομένως, η συζήτηση πρέπει να είναι γιατί δεν ολοκληρώθηκε η παρέμβαση και πότε θα ολοκληρωθεί.
Όχι να παρουσιάζεται περίπου σαν να χρειάστηκε ένας διευθυντής να τραβήξει την κουρτίνα και να αποκαλύψει σε όλους κάτι που κανείς στον Δήμο δεν γνώριζε.
Και μετά αρχίζουν οι προσωπικές επιθέσεις
Κάπου εκεί η συζήτηση εγκαταλείπει σχεδόν ολοκληρωτικά τη σχολική αυλή.
Διαβάζουμε ότι ο Δήμαρχος:
«ασχολείται περισσότερο με την εικόνα του, τις επιχειρήσεις του και την ψηφοθηρία».
Πού ακριβώς αποδεικνύεται αυτό από το πρόβλημα στο Δημοτικό Σχολείο Πόρου;
Πουθενά.
Είναι πολιτικός ισχυρισμός του επικεφαλής της αντιπολίτευσης.
Και βεβαίως έχει κάθε δικαίωμα να ασκεί σκληρή πολιτική κριτική.
Αλλά άλλο κριτική και άλλο απόδειξη.
Από το ότι μια αυλή δεν έχει επισκευαστεί δεν προκύπτει ούτε πόσες ώρες ασχολείται ένας δήμαρχος με τις επιχειρήσεις του ούτε πόσες με τον Δήμο ούτε ποιο είναι το κίνητρό του.
Αν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία, ας παρουσιαστούν.
Διαφορετικά έχουμε φύγει από το πεδίο των γεγονότων και έχουμε περάσει στο πεδίο της πολιτικής επίθεσης.
«Δοξολογίες» επειδή ένας Δήμαρχος ευχαρίστησε για χρηματοδοτήσεις;
Ακόμη πιο αδύναμο είναι το επόμενο επιχείρημα.
Η θεσμική αναγνώριση μιας κρατικής χρηματοδότησης παρουσιάζεται περίπου ως απόδειξη ότι ο Δήμαρχος δεν διεκδικεί.
Γιατί;
Ένας δήμαρχος μπορεί την ίδια στιγμή:
να ευχαριστεί για μια χρηματοδότηση που πήρε και να διεκδικεί την επόμενη.
Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Και, κυρίως, δεν αποδεικνύεται η διεκδικητικότητα ενός δημάρχου από το πόσο επιθετική είναι η ανακοίνωσή του απέναντι σε έναν υπουργό.
Κρίνεται από το τι χρηματοδοτήσεις εξασφαλίζει, τι έργα εντάσσει και τι τελικά υλοποιείται.
Η Αυτοδιοίκηση δεν είναι διαγωνισμός για το ποιος θα κάνει την πιο θυμωμένη δήλωση.
Και ο πρόεδρος «χασκογελά»…
Εδώ πλέον η πολιτική επιχειρηματολογία φτάνει στην ανάλυση… έκφρασης προσώπου.
Ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου κατηγορείται ότι «χασκογελά» την ώρα που μιλά ο διευθυντής.
Και αυτό παρουσιάζεται ως:
«δείγμα αλαζονείας, παρακμής και ανικανότητας διαχείρισης του Δήμου».
Από ένα χαμόγελο;
Ακόμη και αν κάποιος θεωρεί εντελώς ακατάλληλη τη συμπεριφορά ενός αιρετού σε μια συγκεκριμένη στιγμή, από αυτό μέχρι να εξαχθεί συμπέρασμα για την ικανότητα διοίκησης ενός ολόκληρου Δήμου υπάρχει λογικό χάσμα.
Η πολιτική κριτική χρειάζεται λίγο περισσότερα από ένα στιγμιότυπο.
Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ απλούστερο
Ας αφήσουμε λοιπόν τους χαρακτηρισμούς.
Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα στο Δημοτικό Σχολείο Πόρου.
Υπήρχε μάλιστα ήδη από το 2025 δημόσια δέσμευση για παρέμβαση στον προαύλιο χώρο.
Γιατί δεν έχει λυθεί ακόμη;
Πότε θα γίνουν οι απαραίτητες εργασίες;
Τι ακριβώς προβλέπεται;
Υπάρχει χρηματοδότηση;
Υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα;
Αυτές είναι οι ερωτήσεις που πρέπει να απαντήσει η Δημοτική Αρχή.
Και αν δεν έχει απαντήσεις, τότε η αντιπολίτευση έχει κάθε δικαίωμα να την πιέσει σκληρά.
Αυτό όμως είναι τελείως διαφορετικό από το να χρησιμοποιείται μια προβληματική σχολική αυλή για να στηθεί πάνω της ένα ολόκληρο πολιτικό κατηγορητήριο περί «επιχειρήσεων», «ψηφοθηρίας», «δοξολογιών», «χασκογελών», «αλαζονείας» και «παρακμής».
Υπάρχει πρόβλημα. Δεν χρειάζεται να εφευρεθεί δεύτερο για να ασκηθεί αντιπολίτευση
Και ίσως αυτή είναι η μεγαλύτερη αδυναμία της δήλωσης.
Υπήρχε μπροστά της ένα απολύτως πραγματικό θέμα.
Μια σχολική αυλή που, σύμφωνα με τον διευθυντή, χρειάζεται παρέμβαση και μια παλαιότερη δέσμευση που προφανώς δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.
Αυτό από μόνο του αρκεί για σοβαρή αντιπολιτευτική κριτική.
Γιατί λοιπόν χρειάζεται να φορτωθεί με προσωπικούς χαρακτηρισμούς και συμπεράσματα που δεν προκύπτουν από το ίδιο το γεγονός;
Και κάτι ακόμη.
Η ύπαρξη ενός προβλήματος δεν εξαφανίζει τις παρεμβάσεις που έχουν γίνει αλλού.
Όπως και οι παρεμβάσεις που έχουν γίνει αλλού δεν απαλλάσσουν τον Δήμο από την υποχρέωση να λύσει το συγκεκριμένο πρόβλημα στον Πόρο.
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα.
Χωρίς ωραιοποίηση της Δημοτικής Αρχής.
Αλλά και χωρίς την πολιτική υπερβολή ότι μια σχολική αυλή αποτελεί από μόνη της πιστοποιητικό «ανικανότητας», «αλαζονείας» και «παρακμής» ενός ολόκληρου Δήμου.
Λιγότεροι χαρακτηρισμοί, περισσότερα στοιχεία.
Και κυρίως:
να φτιαχτεί η αυλή.
Γιατί στο τέλος αυτό ενδιαφέρει τους γονείς και τους μαθητές πολύ περισσότερο από το ποιος θα κερδίσει τον πόλεμο των ανακοινώσεων.
