Ναι, είναι ντροπή.
Το 2026 παιδιά στο Αργοστόλι εξακολουθούν να κάνουν μάθημα σε προκατασκευασμένες αίθουσες που τοποθετήθηκαν ως προσωρινή λύση μετά τους σεισμούς του 2014.
Αυτό δεν χρειάζεται ούτε ωραιοποίηση ούτε δικαιολογίες.
Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να μετατρέπεται μια δωδεκαετής θεσμική αποτυχία του ελληνικού κράτους και πολλών διαφορετικών φορέων σε προσωπικό κατηγορητήριο εναντίον του Θεόφιλου Μιχαλάτου, υπάρχει τεράστια απόσταση.
Και αυτή ακριβώς η απόσταση είναι ο ορισμός του λαϊκισμού.
Το δημοσίευμα φτάνει στο τέλος του να γράφει ότι «αυτή η ντροπή έχει ονοματεπώνυμα», φωτογραφίζοντας τον σημερινό Δήμαρχο και τον σημερινό βουλευτή.
Για τον βουλευτή και την κυβέρνηση ας απαντήσουν οι ίδιοι.
Για τον Δήμο Αργοστολίου όμως τα γεγονότα είναι συγκεκριμένα.
Και δυστυχώς για το αφήγημα, έχουν ημερομηνίες.
Ο Μιχαλάτος ανέλαβε το 2019 – οι σεισμοί έγιναν το 2014
Ας ξεκινήσουμε από την αριθμητική.
Οι σεισμοί έγιναν τον Ιανουάριο του 2014.
Ο σημερινός Δήμος Αργοστολίου δημιουργήθηκε το 2019, μετά τη διάσπαση του ενιαίου Δήμου Κεφαλονιάς.
Ο Θεόφιλος Μιχαλάτος ανέλαβε Δήμαρχος τον Σεπτέμβριο του 2019.
Πώς ακριβώς, λοιπόν, μια κατάσταση που είχε ήδη συμπληρώσει πεντέμισι χρόνια ζωής πριν αναλάβει ο σημερινός Δήμαρχος, μετατρέπεται στο τέλος του άρθρου σε «ντροπή με ονοματεπώνυμο» Μιχαλάτου;
Εδώ δεν μιλάμε πλέον για κριτική.
Μιλάμε για αναδρομική απόδοση ευθύνης.
Ο Μιχαλάτος μπορεί και πρέπει να κριθεί για το διάστημα που διοικεί.
Δεν μπορεί όμως να του χρεωθεί το ημερολόγιο από το 2014.
Ακόμη χειρότερα: το πρώην 2ο–3ο Γυμνάσιο δεν είναι καν δημοτικό έργο
Και εδώ αρχίζει να καταρρέει ακόμη περισσότερο το αφήγημα.
Η αποκατάσταση του παλιού σχολικού συγκροτήματος του 2ου και 3ου Γυμνασίου είναι ενταγμένη στο πρόγραμμα «Ιόνια Νησιά» και επίσημος δικαιούχος είναι οι Κτιριακές Υποδομές Α.Ε., όχι ο Δήμος Αργοστολίου.
Μάλιστα, η περιπέτεια του έργου προηγείται κατά πολύ του Μιχαλάτου.
Το 2018, έναν ολόκληρο χρόνο πριν αναλάβει, είχε ήδη ακυρωθεί διαγωνισμός για την αποκατάσταση του συγκροτήματος.
Αυτό σημαίνει ότι όταν ο Θεόφιλος Μιχαλάτος μπήκε στο Δημαρχείο, δεν παρέλαβε ένα πρόβλημα που μόλις είχε εμφανιστεί. Παρέλαβε ένα έργο που είχε ήδη περάσει χρόνια μέσα σε αποτυχημένες διαδικασίες.
Αυτό το ιστορικό γιατί εξαφανίζεται;
Και σήμερα το έργο έχει πλέον προχωρήσει
Η πράξη επανεντάχθηκε στο ΕΣΠΑ 2021–2027, με προϋπολογισμό 2.261.200 ευρώ, για στατική ενίσχυση, αποκατάσταση, οικοδομικές και ηλεκτρομηχανολογικές εργασίες.
Άρα μπορεί κανείς απολύτως δικαιολογημένα να ρωτήσει:
Γιατί χρειάστηκαν τόσα χρόνια;
Μπορεί να καταγγείλει τη γραφειοκρατία.
Μπορεί να καταγγείλει τις κυβερνήσεις.
Μπορεί να καταγγείλει την ΚΤΥΠ.
Μπορεί να αναζητήσει πολιτικές ευθύνες σε όλους όσοι πέρασαν.
Αλλά να παίρνεις ένα έργο του οποίου δικαιούχος είναι η ΚΤΥΠ, που είχε ήδη προβλήματα από το 2018, και να το χρησιμοποιείς το 2026 ως τεκμήριο προσωπικής αποτυχίας του Δημάρχου Αργοστολίου;
Αυτό δεν είναι απολογισμός.
Είναι πολιτική κοπτοραπτική.
Και ο Δήμος τι έκανε για τα νηπιαγωγεία;
Εδώ τουλάχιστον η αρμοδιότητα και η ευθύνη του Δήμου είναι πολύ πιο άμεσες.
Και εδώ πρέπει να κριθεί ο Μιχαλάτος.
Αλλά να κριθεί για αυτά που πραγματικά έκανε ή δεν έκανε.
Τον Οκτώβριο του 2024 ο ίδιος παρουσίασε συγκεκριμένο σχεδιασμό:
Πρώτον, διεκδίκηση του χώρου του παλιού Παιδικού Νοσοκομείου για τη δημιουργία Νηπιαγωγείου.
Δεύτερον, αξιοποίηση χώρου που είχε παραχωρηθεί από τον ΟΑΕΔ στα «Υπαλληλικά» για δεύτερο Νηπιαγωγείο.
Τρίτον, παραχώρηση τεσσάρων στρεμμάτων στην περιοχή του ΞΕΝΙΑ για νέες σχολικές εγκαταστάσεις.
Και τον Ιούνιο του 2026 η Δημοτική Αρχή ανακοίνωσε ότι είχε προχωρήσει πλέον σε κατ’ αρχήν συνεννόηση με την ΕΤΑΔ για μεγάλο οικόπεδο στο ΞΕΝΙΑ.
Αυτά είναι λύση;
Όχι ακόμη.
Είναι όμως «αδιαφορία»;
Επίσης όχι.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά μεταξύ κριτικής και προπαγάνδας.
Στο 3ο Νηπιαγωγείο, Δήμαρχε, υπάρχει πράγματι καθυστέρηση
Δεν χρειάζεται όμως να κάνουμε το αντίθετο λάθος.
Για το 3ο Νηπιαγωγείο η Δημοτική Αρχή δεν δικαιούται να πανηγυρίζει.
Οι γονείς έχουν δίκιο να απαιτούν συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
Στις 16 Μαΐου 2026 ο Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων δεσμεύθηκε δημόσια ότι η Περιφέρεια μπορεί να χρηματοδοτήσει την ανέγερση νέων σχολικών κτιρίων και ότι, για να προχωρήσει το έργο, ο Δήμος πρέπει να φέρει κατάλληλο χώρο, τις απαιτούμενες αδειοδοτήσεις και ολοκληρωμένη μελέτη.
Εδώ λοιπόν υπάρχει ένα απολύτως θεμιτό ερώτημα προς τον Θεόφιλο Μιχαλάτο:
Πότε θα είναι έτοιμος αυτός ο φάκελος;
Αυτή είναι κριτική.
Συγκεκριμένη.
Μετρήσιμη.
Δίκαιη.
Και πολύ πιο δύσκολη να απαντηθεί από ένα γενικόλογο «ντροπή».
Αλλά προσέξτε και κάτι αποκαλυπτικό
Στις 11 Ιουνίου 2026 ο ίδιος ο Μιχαλάτος απάντησε στους γονείς ότι υπάρχει κατ’ αρχήν συνεννόηση με την ΕΤΑΔ για το οικόπεδο του ΞΕΝΙΑ και ότι βρίσκονται σε εξέλιξη διαδικασίες για την εξασφάλιση χώρου, την ωρίμανση μελετών και τη χρηματοδότηση.
Μπορεί κάποιος να του απαντήσει:
«Δεν μας αρκεί. Θέλουμε ημερομηνίες».
Και θα έχει δίκιο.
Μπορεί να του πει:
«Είσαι Δήμαρχος από το 2019. Γιατί το 2026 ακόμη μιλάμε για εξασφάλιση οικοπέδου;»
Και αυτή είναι σκληρή και απολύτως θεμιτή κριτική.
Αλλά δεν μπορεί ταυτόχρονα να γράφει ότι δεν υπάρχει σχέδιο και δεν γίνονται ενέργειες, όταν υπάρχουν δημοσίως καταγεγραμμένες διαδικασίες για Παιδικό Νοσοκομείο, Υπαλληλικά και ΞΕΝΙΑ.
Δεν γίνεται και τα δύο.
Το πιο αδύναμο σημείο: «να ζητήσει συγγνώμη»
Και εδώ το άρθρο εγκαταλείπει σχεδόν ολοκληρωτικά το ρεπορτάζ και περνά στην εύκολη συναισθηματική πολιτική.
«Να ζητήσει συγγνώμη ο Μιχαλάτος».
Για ποιο ακριβώς μέρος;
Για το ότι οι σεισμοί έγιναν το 2014;
Για το ότι επί πεντέμισι χρόνια πριν αναλάβει υπήρχαν ήδη λυόμενα;
Για έναν διαγωνισμό αποκατάστασης που είχε ήδη ακυρωθεί το 2018;
Για έργο του οποίου δικαιούχος είναι η ΚΤΥΠ;
Ή για το ότι δεν έχει ακόμη καταφέρει να δώσει οριστική λύση στα νηπιαγωγεία;
Το τελευταίο ναι.
Εκεί υπάρχει πεδίο πραγματικής πολιτικής ευθύνης.
Και εκεί πρέπει να απαντήσει.
Αλλά όταν βάζεις όλα τα παραπάνω στο ίδιο σακί και καταλήγεις:
«η ντροπή έχει ονοματεπώνυμο»
δεν αναζητάς πλέον ποιος ευθύνεται για τι.
Έχεις πρώτα αποφασίσει το ονοματεπώνυμο και μετά ψάχνεις να του φορτώσεις τη ντροπή.
Και η σύγκριση με το 1953;
Εδώ πλέον ο λαϊκισμός απογειώνεται.
«Το 1953 ξαναχτίστηκαν τα σχολεία και σήμερα όχι».
Ακούγεται συγκλονιστικό.
Μόνο που για να είναι σοβαρή σύγκριση πρέπει να γνωρίζουμε:
ποιος ήταν κύριος κάθε έργου, ποιος χρηματοδοτούσε, ποιος μελετούσε, ποιες διαδικασίες ίσχυαν, ποιος κατασκεύαζε και σε πόσο χρόνο.
Διαφορετικά μπορούμε αύριο να γράψουμε:
«Οι αρχαίοι έχτισαν τον Παρθενώνα σε λιγότερο από δέκα χρόνια και σήμερα χρειάζονται δεκατρία για ένα σχολείο».
Εντυπωσιακό;
Βεβαίως.
Χρήσιμο για να καταλάβουμε ποιος ευθύνεται σήμερα;
Καθόλου.
Η αλήθεια είναι αρκετά σκληρή χωρίς να τη νοθεύουμε
Η πραγματικότητα είναι αυτή:
Τα λυόμενα πρέπει να τελειώσουν.
Η κυβέρνηση έχει ευθύνες.
Η ΚΤΥΠ έχει ευθύνες.
Όσοι διαχειρίστηκαν επί χρόνια τις σχολικές υποδομές έχουν ευθύνες.
Και ο Θεόφιλος Μιχαλάτος έχει ευθύνη για όσα αναλογούν στα επτά χρόνια της δικής του διοίκησης.
Ιδίως για τα Νηπιαγωγεία, δικαιούται πλέον κανείς να απαιτεί κάτι περισσότερο από εξαγγελίες για οικόπεδα.
Το 2024 ακούσαμε για Παιδικό Νοσοκομείο, Υπαλληλικά και ΞΕΝΙΑ.
Το 2026 έχουμε κατ’ αρχήν συνεννόηση με την ΕΤΑΔ για το ΞΕΝΙΑ και διαθέσιμη πολιτική δέσμευση χρηματοδότησης από την Περιφέρεια.
Τώρα πρέπει να έρθει ο ώριμος φάκελος, η μελέτη, η χρηματοδότηση και το έργο.
Εκεί θα κριθεί ο Δήμαρχος.
Όχι όμως με το να του φορτώνουμε χρόνια κατά τα οποία δεν ήταν Δήμαρχος.
Όχι με το να του φορτώνουμε έργα άλλων φορέων.
Όχι με το να εξαφανίζουμε τις ενέργειες που έχουν ήδη γίνει.
Και κυρίως όχι με την ευκολία του:
«Δεκατρία χρόνια – Μιχαλάτος – ντροπή».
Γιατί όταν ένα πρόβλημα έχει πολλούς διαφορετικούς υπεύθυνους, διαφορετικές αρμοδιότητες και μια ιστορία που ξεκινά πέντε χρόνια πριν από τη σημερινή Δημοτική Αρχή, η επιλεκτική χρέωση όλων σε έναν άνθρωπο έχει κι αυτή ένα όνομα.
Λαϊκισμός.
Και τα παιδιά που εξακολουθούν να κάνουν μάθημα στα λυόμενα αξίζουν κάτι σοβαρότερο από αυτό.
