Η σημερινή συνέντευξη του Παύλου Μαρινάκη έχει ένα πλεονέκτημα: συγκεντρώνει σχεδόν ολόκληρο το κυβερνητικό αφήγημα σε μία παρέμβαση.
Για την ακρίβεια, «έχουμε εφεδρεία». Για τη μείωση των φόρων στα καύσιμα, «δεν υπάρχουν λεφτά». Για το επίδομα ανεργίας, «δεν υπάρχει κυβερνητικός σχεδιασμός», αλλά ο ίδιος επιμένει ότι πρέπει να ανοίξει η συζήτηση. Για τον Κασιδιάρη, φταίει ο Ποινικός Κώδικας του ΣΥΡΙΖΑ. Για τον Σαμαρά, περίπου δεν τους αφορά. Για τον Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ, έχουμε ξανά «πλειοδοσία» και «λεφτόδεντρα».
Το πρόβλημα είναι ότι όσο περισσότερο ξετυλίγεται αυτή η επιχειρηματολογία, τόσο περισσότερες τρύπες εμφανίζονται.
Ακρίβεια: Η κυβέρνηση έχει «εφεδρεία», ο πολίτης έχει;
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μας ενημερώνει ότι υπάρχει δημοσιονομική «εφεδρεία» για το 2026 και, ανάλογα με την εξέλιξη των τιμών σε ενέργεια και καύσιμα, θα εξεταστεί τι επιπλέον μπορεί να δοθεί.
Ωραία.
Μόνο που η ακρίβεια δεν είναι ένα μελλοντικό ενδεχόμενο που περιμένουμε να δούμε αν θα συμβεί.
Συμβαίνει τώρα.
Και μάλιστα στη δημοσκόπηση της Prorata που δημοσιεύθηκε μετά τη ΔΕΘ, η ακρίβεια αναδεικνύεται μακράν πρώτο πρόβλημα, με 78% των ερωτηθέντων να την επιλέγουν.
Άρα το ερώτημα αντιστρέφεται:
Η κυβέρνηση έχει εφεδρεία. Το νοικοκυριό έχει;
Πόσους μήνες πρέπει να περιμένει κάποιος που πληρώνει ακριβότερα ενέργεια, καύσιμα και βασικά αγαθά μέχρι να «αξιολογηθούν τα δεδομένα»;
Η κοινωνία δεν ζει με δημοσιονομικές εφεδρείες. Ζει με τον μισθό και τη σύνταξη του μήνα.
ΕΦΚ: Ή μειώνουμε τον φόρο ή στηρίζουμε τους συνταξιούχους;
Ακόμη πιο προβληματικό είναι το επιχείρημα για τα καύσιμα.
Ο Μαρινάκης αντιπαραθέτει ουσιαστικά τη μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης με άλλες κοινωνικές δαπάνες: αν μειωθεί ο φόρος, υποστηρίζει, τα χρήματα θα λείψουν ενδεχομένως από τη στήριξη των συνταξιούχων.
Γιατί όμως το δίλημμα πρέπει να είναι:
«φθηνότερα καύσιμα ή συνταξιούχοι»;
Γιατί όχι επανεξέταση άλλων δαπανών;
Γιατί όχι διαφορετική κατανομή του δημοσιονομικού χώρου;
Γιατί όχι στοχευμένη φορολογική παρέμβαση;
Η κυβέρνηση δικαιούται απολύτως να πει ότι θεωρεί μια μείωση του ΕΦΚ πολύ ακριβή ή λιγότερο αποτελεσματική από ένα στοχευμένο μέτρο.
Αυτό είναι πολιτική επιλογή.
Αλλά ας μην παρουσιάζεται ως φυσικός νόμος ότι κάθε ευρώ λιγότερου φόρου στο καύσιμο πρέπει περίπου να αφαιρεθεί από έναν συνταξιούχο.
Αυτό είναι ένα βολικό πολιτικό δίλημμα.
Και μάλιστα ένα δίλημμα που φορτώνει στον πολίτη την ενοχή: «Θέλεις φθηνότερη βενζίνη; Πες μας ποιο επίδομα θέλεις να κόψουμε».
Επίδομα ανεργίας: Η «προσωπική άποψη» που δεν λέει να φύγει
Και εδώ φτάνουμε στο καλύτερο.
Ο Παύλος Μαρινάκης λέει σήμερα ξεκάθαρα ότι δεν σχεδιάζεται μείωση της διάρκειας του επιδόματος ανεργίας και ότι η σχετική θέση που εξέφρασε είναι προσωπική και όχι κυβερνητική.
Αυτό πρέπει να καταγραφεί.
Μόνο που στην ίδια συνέντευξη επιμένει:
να ανοίξει η συζήτηση για «επιδότηση της εργασίας και όχι της ανεργίας».
Συγγνώμη, αλλά εδώ υπάρχει ένα πολιτικό παράδοξο.
Δεν μιλά ο θείος του κυβερνητικού εκπροσώπου στο οικογενειακό τραπέζι.
Μιλά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Ο άνθρωπος που έχει θεσμική αποστολή να εκφράζει δημόσια την κυβέρνηση.
Και η υπόθεση έχει ήδη προκαλέσει αντιδράσεις ακόμη και στο εσωτερικό της ΝΔ, ενώ δημοσιεύματα καταγράφουν διαφορετικές τοποθετήσεις κυβερνητικών και κομματικών στελεχών.
Επομένως δεν μπορούμε υπεύθυνα να γράψουμε ότι αποδείχθηκε κυβερνητικό σχέδιο για δίμηνο επίδομα.
Μπορούμε όμως να ρωτήσουμε κάτι πολύ απλούστερο:
Γιατί αυτή η συζήτηση άνοιξε τώρα και γιατί ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ενώ προσπαθεί να την κλείσει ως κυβερνητικό σχεδιασμό, ταυτόχρονα επιμένει στην ουσία της προσωπικής του πρότασης;
Το «δεν σχεδιάζεται» είναι σημαντική διάψευση.
Δεν αποτελεί όμως συμβόλαιο αιώνιας ισχύος.
Γι’ αυτό το θέμα χρειάζεται παρακολούθηση.
Κασιδιάρης: Ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε τον Ποινικό Κώδικα – αλλά ας μην τελειώνουμε εκεί την ιστορία
Στο θέμα Κασιδιάρη ο Μαρινάκης έχει ένα πραγματικό νομικό δεδομένο πάνω στο οποίο πατά.
Ο Ποινικός Κώδικας του 2019 πράγματι κατάργησε την παρεπόμενη ποινή της αποστέρησης πολιτικών δικαιωμάτων που προέβλεπε ο προηγούμενος Κώδικας. Αυτό δεν αποτελεί κυβερνητική ερμηνεία· καταγράφεται και σε απόφαση του Αρείου Πάγου.
Άρα εδώ δεν χρειάζεται να παραποιήσουμε τα γεγονότα για να κάνουμε αντιπολίτευση.
Υπάρχει όμως και η συνέχεια.
Η ΝΔ κυβερνά από το 2019.
Και η ίδια χρειάστηκε να κατασκευάσει ειδικό εκλογικό νομοθετικό πλαίσιο για να αντιμετωπίσει την περίπτωση κομμάτων των οποίων η πραγματική ηγεσία συνδέεται με καταδικασμένους για συγκεκριμένα εγκλήματα. Σήμερα, μάλιστα, συνταγματολόγοι επισημαίνουν ότι το τελικό βάρος για την αποδοχή ενός εκλογικού συνδυασμού θα πέσει στο αρμόδιο τμήμα του Αρείου Πάγου.
Επομένως το «φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ» περιγράφει ένα μέρος της ιστορίας.
Όχι ολόκληρη τη σημερινή νομική πραγματικότητα.
Και μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, η ΝΔ δεν μπορεί για κάθε θεσμικό πρόβλημα να σταματά το ημερολόγιο στο 2019.
«Εμείς πολεμήσαμε τη Χρυσή Αυγή»
Η κυβέρνηση επίσης υπερασπίζεται τη στάση της απέναντι στη Χρυσή Αυγή και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει.
Αλλά η σημερινή συζήτηση δεν πρέπει να μετατραπεί σε διαγωνισμό κομματικών πιστοποιητικών αντιφασισμού.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι πολύ συγκεκριμένο:
Μπορεί ένας καταδικασμένος για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης να αποκτήσει ξανά ουσιαστική πολιτική επιρροή μέσω άλλου σχήματος;
Εκεί χρειάζεται θεσμική απάντηση, συμβατή με το Σύνταγμα και το κράτος δικαίου.
Όχι κομματική αυτοαποθέωση.
Σαμαράς: «Δεν εξαρτόμαστε από κανέναν» – αλλά οι αριθμοί ασφαλώς ενδιαφέρουν
Για τον Αντώνη Σαμαρά, ο Μαρινάκης δηλώνει ότι η επιτυχία ή η αποτυχία της ΝΔ δεν εξαρτάται από κανένα άλλο κόμμα.
Θεωρητικά σωστό.
Εκλογικά όμως;
Μια πρόσφατη Interview κατέγραψε 12% που απαντά ότι θα ήταν «πολύ» ή «αρκετά» πιθανό να ψηφίσει κόμμα υπό τον Αντώνη Σαμαρά, ενώ η Prorata καταγράφει 9% στις αντίστοιχες δύο θετικές βαθμίδες. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι ένα κόμμα Σαμαρά θα έπαιρνε αυτά τα ποσοστά. Δείχνει όμως ότι υπάρχει μια μετρήσιμη δυνητική δεξαμενή ενδιαφέροντος.
Και σε μια εκλογική μάχη όπου η ΝΔ επιδιώκει αυτοδυναμία, ακόμη και μικρές μετακινήσεις στα δεξιά της έχουν σημασία.
Άρα το «δεν μας αφορά» είναι καλό μήνυμα αυτοπεποίθησης.
Δεν είναι σοβαρή εκλογική ανάλυση.
Και στο τέλος, πάλι «πλειοδοσία» και Τσίπρας
Ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζεται ξανά ως ο «κυριότερος εκφραστής της πλειοδοσίας».
Το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα που έγινε ό,τι κατήγγελλε.
Και η ΝΔ ως η μοναδική δύναμη της κοστολόγησης.
Ας συμφωνήσουμε τουλάχιστον σε έναν κανόνα:
Όλα να κοστολογούνται.
Και του Τσίπρα.
Και του Ανδρουλάκη.
Και του Μητσοτάκη.
Γιατί όταν η αντιπολίτευση προτείνει δαπάνες δεν μπορεί αυτομάτως να είναι «λεφτόδεντρα», ενώ όταν η κυβέρνηση ανακοινώνει δισεκατομμύρια να μεταμορφώνονται αυτομάτως σε «μέρισμα ανάπτυξης».
Το ερώτημα είναι πάντα ίδιο:
Πόσο κοστίζει; Από πού θα βρεθούν τα χρήματα; Ποιος ωφελείται; Και τι αποτέλεσμα θα έχει;
Το πραγματικό πρόβλημα της σημερινής συνέντευξης
Ο Παύλος Μαρινάκης είναι αποτελεσματικός στην επικοινωνιακή διατύπωση.
Αλλά σήμερα οι διατυπώσεις συγκρούστηκαν μεταξύ τους.
Υπάρχει «εφεδρεία», αλλά δεν υπάρχουν λεφτά για μείωση του ΕΦΚ.
Δεν υπάρχει θέμα επιδόματος ανεργίας, αλλά πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για να επιδοτείται η εργασία αντί της ανεργίας.
Ο Σαμαράς δεν επηρεάζει τη ΝΔ, παρότι οποιαδήποτε διαρροή από τη δεξιά εκλογική της βάση προφανώς ενδιαφέρει ένα κόμμα που θέλει αυτοδυναμία.
Για τον Κασιδιάρη η κυβέρνηση δείχνει το 2019, ενώ βρισκόμαστε στο 2026 και η ίδια κυβερνά επτά χρόνια.
Και απέναντι σε όλα αυτά υπάρχει πάντοτε το ίδιο καταφύγιο:
Τσίπρας, ΠΑΣΟΚ, πλειοδοσία, λεφτόδεντρα.
Μόνο που κάποια στιγμή μια κυβέρνηση δεν κρίνεται σε σύγκριση με το πόσο χειρότερους θεωρεί τους αντιπάλους της.
Κρίνεται για όσα κάνει η ίδια.
Και ίσως αυτό είναι το σημείο της σημερινής συνέντευξης που αξίζει περισσότερο να κρατήσουμε:
Όσο πλησιάζουν οι εκλογές του 2027, η κυβέρνηση θα χρειαστεί όλο και λιγότερα επιχειρήματα για το τι έκαναν ή τι θα κάνουν οι άλλοι και όλο και περισσότερες απαντήσεις για τι έκανε η ίδια από το 2019 μέχρι σήμερα.
Επτά χρόνια μετά, το «φταίνε οι προηγούμενοι» έχει ημερομηνία λήξης.
Και αυτή η ημερομηνία έχει ήδη περάσει.
