Ο Παύλος Μαρινάκης κατάφερε μέσα σε λίγες παραγράφους να κάνει ένα εντυπωσιακό πολιτικό άλμα: από μία δήλωση ενός βουλευτή του ΠΑΣΟΚ για την ιδεολογική τοποθέτηση της ΕΛΑΣ, έφτασε στο συμπέρασμα ότι ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ είναι πλέον «δορυφόρος» του Αλέξη Τσίπρα.
Το μόνο που λείπει ανάμεσα στην αφετηρία και το συμπέρασμα είναι… η απόδειξη.
Ας δούμε τι πραγματικά είπε ο Απόστολος Πάνας, σύμφωνα με το ίδιο το απόσπασμα που παραθέτει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος:
«Εγώ βλέπω ότι η ΕΛΑΣ είναι ένα κόμμα που κινείται στον άξονα της σοσιαλδημοκρατίας… πού είναι το κακό;»
Αυτό είναι πολιτική αξιολόγηση της φυσιογνωμίας ενός κόμματος.
Δεν είναι ανακοίνωση κυβερνητικής συνεργασίας.
Δεν είπε «θα συγκυβερνήσουμε».
Δεν είπε «θέλουμε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΕΛΑΣ».
Δεν είπε «συμφωνήσαμε με τον Τσίπρα».
Κι όμως, λίγες γραμμές αργότερα, το Μέγαρο Μαξίμου έχει ήδη εκδώσει το πόρισμα:
«Το ΠΑΣΟΚ έγινε δορυφόρος του Τσίπρα».
Με τέτοια μέθοδο πολιτικής ανάλυσης, αν ένας βουλευτής της ΝΔ πει ότι ένα μέτρο του ΠΑΣΟΚ είναι σωστό, την επομένη μπορούμε να γράψουμε ότι η Νέα Δημοκρατία έγινε δορυφόρος του Ανδρουλάκη.
Το περίφημο «80%»
Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το παιχνίδι με το «80% του προγράμματος».
Η κυβέρνηση παίρνει μια πολιτική αντιπαράθεση για ομοιότητες προγραμματικών θέσεων και τη μετατρέπει περίπου σε μαθηματικό θεώρημα:
Τσίπρας + 80% ΠΑΣΟΚ + δήλωση Πάνα = 100% ταύτιση.
Πολιτική με κομπιουτεράκι.
Μόνο που οι προγραμματικές ομοιότητες μεταξύ κομμάτων που κινούνται σε συγγενείς ιδεολογικούς χώρους δεν αποδεικνύουν ούτε πολιτική εξάρτηση ούτε μελλοντική κυβερνητική συνεργασία.
Αλλιώς θα έπρεπε να αρχίσουμε να μετράμε πόσες πολιτικές της ΝΔ συμπίπτουν με πολιτικές άλλων ευρωπαϊκών κεντροδεξιών ή ακόμη και σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων και να αποφασίζουμε κάθε εβδομάδα ποιανού «δορυφόρος» έγινε η κυβέρνηση.
Και ξαφνικά εμφανίζονται τα… ξυλόλια
Όταν όμως η αρχική δήλωση δεν επαρκεί για να στηρίξει το επιθυμητό συμπέρασμα, επιστρατεύονται τα Τέμπη.
Ξυλόλια.
Χαμένα βαγόνια.
Θεωρίες συνωμοσίας.
Πρόταση δυσπιστίας.
Ακραίες φωνές.
Όλα μέσα στο μπλέντερ.
Αλλά εδώ υπάρχει μια πολύ επικίνδυνη επικοινωνιακή τεχνική: η κυβέρνηση επιχειρεί να συγχωνεύσει διαφορετικά πράγματα σε ένα ενιαίο πακέτο «λαϊκισμού».
Άλλο ένας ισχυρισμός που αποδεικνύεται ανακριβής.
Άλλο ένα ερώτημα που απαιτούσε διερεύνηση.
Άλλο η πολιτική κριτική για κυβερνητικούς χειρισμούς.
Και άλλο μια θεωρία συνωμοσίας.
Η κυβέρνηση έχει κάθε δικαίωμα να χτυπά αλύπητα πολιτικά το ΠΑΣΟΚ για λανθασμένες θέσεις ή ισχυρισμούς.
Δεν δικαιούται όμως να μετατρέπει κάθε δυσάρεστο ερώτημα γύρω από τα Τέμπη σε «θεωρία συνωμοσίας» και να θεωρεί ότι έτσι έκλεισε η συζήτηση.
57 άνθρωποι πέθαναν.
Η απαίτηση για εξαντλητική διερεύνηση δεν ήταν, δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνει «λαϊκισμός» επειδή ενοχλεί πολιτικά την κυβέρνηση.
Πρόταση δυσπιστίας μαζί με άλλους = πολιτική ταύτιση;
Ακολουθεί ακόμη ένα εκπληκτικό επιχείρημα.
Το ΠΑΣΟΚ, λέει ο Μαρινάκης, «συνυπέγραψε πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης με τις πιο ακραίες φωνές του Κοινοβουλίου».
Και λοιπόν;
Η πρόταση δυσπιστίας είναι συνταγματικά προβλεπόμενο κοινοβουλευτικό εργαλείο.
Κόμματα με τεράστιες ιδεολογικές διαφορές μπορούν να ψηφίσουν την ίδια πρόταση δυσπιστίας για εντελώς διαφορετικούς λόγους.
Η κοινή ψήφος σε μια συγκεκριμένη κοινοβουλευτική διαδικασία δεν δημιουργεί αυτομάτως πολιτική συμμαχία.
Διαφορετικά, κάθε φορά που ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και άλλα κόμματα ψηφίζουν το ίδιο νομοσχέδιο, θα πρέπει να ανακοινώνουμε τη δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας.
Αστεία πράγματα.
Και φυσικά, τα «λεφτόδεντρα»
Δεν θα μπορούσαν να λείπουν.
Η λέξη έχει πλέον γίνει η πολιτική πασπαρτού της κυβέρνησης.
Προτείνει η αντιπολίτευση μια δαπάνη;
Λεφτόδεντρο.
Προτείνει αύξηση μισθών;
Λεφτόδεντρο.
Προτείνει φορολογική ελάφρυνση;
Λεφτόδεντρο.
Όταν όμως η κυβέρνηση ανακοινώνει δισεκατομμύρια στη ΔΕΘ, τότε πρόκειται για…
«μέρισμα ανάπτυξης».
Η σοβαρή απάντηση δεν είναι ούτε «λεφτόδεντρα» ούτε «μέρισμα».
Είναι αριθμοί.
Αν μια πρόταση του ΠΑΣΟΚ κοστίζει 5 δισ. και το κόμμα εμφανίζει χρηματοδότηση μόλις 1 δισ., ο Μαρινάκης πρέπει να το διαλύσει πολιτικά με αριθμούς.
Να πει:
τόσο κοστίζει,
τόσα προβλέπετε,
τόσο είναι το δημοσιονομικό κενό.
Αυτό θα ήταν αποδόμηση.
Το «λεφτόδεντρα» για εκατοστή φορά είναι σύνθημα.
Το πραγματικό άγχος βρίσκεται αλλού
Υπάρχει όμως κάτι πολύ ενδιαφέρον πίσω από αυτή την ανακοίνωση.
Η κυβέρνηση φαίνεται να θέλει από τώρα να κατασκευάσει ένα πολύ συγκεκριμένο δίλημμα για τις εκλογές του 2027:
Ή αυτοδύναμη Νέα Δημοκρατία ή ένα ετερόκλητο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-Τσίπρα και λοιπών δυνάμεων.
Και αυτό εξηγεί γιατί μία δήλωση ενός βουλευτή πρέπει να μετατραπεί πάση θυσία σε απόδειξη μιας μελλοντικής πολιτικής συμμαχίας.
Γιατί εάν πειστεί ο ψηφοφόρος ότι κάθε ψήφος προς το ΠΑΣΟΚ μπορεί τελικά να οδηγήσει τον Τσίπρα ξανά στην εξουσία, τότε η ΝΔ αποκτά ένα πανίσχυρο εργαλείο συσπείρωσης.
Αυτό είναι απολύτως θεμιτή εκλογική στρατηγική.
Αλλά άλλο στρατηγική και άλλο γεγονός.
Απόδειξη, όχι σενάρια
Εάν ο Παύλος Μαρινάκης έχει στοιχεία ότι ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ έχουν συμφωνήσει να κυβερνήσουν μαζί, ας τα παρουσιάσει.
Εάν υπάρχει συμφωνία Ανδρουλάκη-Τσίπρα, να τη μάθουμε.
Εάν υπάρχει κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα, να δημοσιοποιηθεί.
Εάν υπάρχει πολιτική συμφωνία, να αποκαλυφθεί.
Αλλά από το:
«η ΕΛΑΣ κινείται στον άξονα της σοσιαλδημοκρατίας»
μέχρι το:
«το ΠΑΣΟΚ έγινε δορυφόρος του Τσίπρα»
υπάρχει μια τεράστια απόσταση.
Και αυτή η απόσταση δεν καλύπτεται ούτε με ξυλόλια, ούτε με προτάσεις δυσπιστίας, ούτε με «λεφτόδεντρα».
Καλύπτεται με στοιχεία.
Μέχρι τότε, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν αποκάλυψε κάποια κρυφή συμμαχία.
Πήρε μία δήλωση, πρόσθεσε το 80%, συμπλήρωσε μόνος του το υπόλοιπο 20% και στο τέλος ανακοίνωσε ότι έβγαλε 100%.
Ωραία πολιτική αριθμητική.
Μόνο που στην πραγματική αριθμητική, για να βγει το αποτέλεσμα πρέπει πρώτα να υπάρχουν οι αριθμοί.
