Η παραίτηση του Δημήτρη Μαρτίνη από τη διοίκηση του Γενικού Νοσοκομείου Κεφαλονιάς είναι αναμφίβολα μια σημαντική εξέλιξη και δικαιολογημένα προκάλεσε ερωτήματα στην τοπική κοινωνία.
Άλλο όμως τα ερωτήματα και άλλο οι απαντήσεις που κατασκευάζονται όταν δεν υπάρχουν στοιχεία.
Διαβάσαμε λοιπόν σχόλιο με τίτλο «Γιατί έφυγε ο Μαρτίνης», το οποίο ξεκινά με μια απολύτως σωστή και έντιμη παραδοχή:
«Δεν γνωρίζω τους λόγους της παραίτησής του και δεν θα τους μάθουμε, αν δεν μιλήσει ο ίδιος».
Μόνο που λίγες γραμμές αργότερα το «δεν γνωρίζω» μετατρέπεται σε μια αλληλουχία από «άραγε», «μήπως» και «πιθανόν», μέχρι που στο κάδρο καταφέρνει να μπει και ο δήμαρχος Αργοστολίου Θεόφιλος Μιχαλάτος.
Και κάπου εδώ χρειάζεται να ξεχωρίσουμε τα γεγονότα από τα σενάρια.
Καταρχάς, υπάρχει πλέον αναφορά σε συγκεκριμένο λόγο παραίτησης
Όταν πρωτοέγινε γνωστή η παραίτηση Μαρτίνη, πράγματι οι λόγοι δεν είχαν δημοσιοποιηθεί και το γεγονός αυτό δημιούργησε ερωτήματα.
Στη συνέχεια όμως δημοσιεύθηκε ότι ο απερχόμενος διοικητής επικαλέστηκε «πολύ σοβαρούς προσωπικούς λόγους» για την απόφασή του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι γνωρίζουμε περισσότερες λεπτομέρειες – ούτε φυσικά οφείλει κάποιος να δημοσιοποιήσει προσωπικά ζητήματα.
Σημαίνει όμως κάτι πολύ συγκεκριμένο:
Μέχρι να εμφανιστεί ένα πραγματικό στοιχείο που να αποδεικνύει κάτι διαφορετικό, δεν μπορούμε να μετατρέπουμε την παραίτηση σε λευκό χαρτί πάνω στο οποίο ο καθένας γράφει την πολιτική ιστορία που τον εξυπηρετεί.
Και κάπως εμφανίζεται… ο Μιχαλάτος
Το σχόλιο αναρωτιέται:
«Μήπως όμως παραιτήθηκε επειδή ο δήμαρχος Θ. Μιχαλάτος θέλει να πάρει το κτίριο του παλιού ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ;»
Εδώ υπάρχει ένα πραγματικό γεγονός.
Η Δημοτική Αρχή πράγματι προχώρησε στη διαδικασία ανάκλησης του υπ’ αριθμ. 3280/1998 συμβολαίου δωρεάς του ακινήτου που είχε παραχωρηθεί στο Υπουργείο Υγείας και στο οποίο δημιουργήθηκε το ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ.
Υπάρχει επίσης ένα δεύτερο πραγματικό γεγονός.
Ο Θεόφιλος Μιχαλάτος διεκδικεί εδώ και χρόνια από τον χώρο της Υγείας την παραχώρηση του παλιού Παιδικού Νοσοκομείου.
Αυτά είναι γεγονότα.
Το ότι το ένα προκάλεσε την παραίτηση Μαρτίνη, όμως, δεν είναι γεγονός.
Είναι υπόθεση.
Η ιστορία δεν ξεκίνησε την εβδομάδα που παραιτήθηκε ο Μαρτίνης
Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του συγκεκριμένου συλλογισμού.
Το θέμα του παλιού Παιδικού δεν εμφανίστηκε ξαφνικά το 2026.
Ήδη από τον Ιανουάριο του 2020, σε επίσημη ενημέρωση του Δήμου μετά από συνάντηση του Θεόφιλου Μιχαλάτου με τον τότε διοικητή του Νοσοκομείου Φώτιο Μεσσάρη, αναφερόταν ρητά ότι ο δήμαρχος έθεσε το ζήτημα της παραχώρησης του παλιού Παιδικού, τότε με σκοπό να χρησιμοποιηθεί ως χώρος στάθμευσης.
Στην ίδια μάλιστα συνάντηση είχε συζητηθεί και το θέμα της λειτουργίας του ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ.
Άρα μιλάμε για δύο ζητήματα που βρίσκονται στη δημόσια συζήτηση τουλάχιστον έξι χρόνια πριν από την παραίτηση Μαρτίνη.
Δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά τον Σεπτέμβριο του 2026.
Υπάρχει πράγματι ζήτημα πιθανής ανταλλαγής;
Εδώ πρέπει να είμαστε ακριβείς.
Στην πρόσφατη συζήτηση του Δημοτικού Συμβουλίου αναφέρθηκε ότι οι όροι της παλιάς παραχώρησης προβλέπουν, υπό προϋποθέσεις, δυνατότητα επιστροφής του ακινήτου ή ανταλλαγής με άλλο ακίνητο του Υπουργείου Υγείας.
Από την αντιπολίτευση τέθηκε λοιπόν το ερώτημα εάν πίσω από τη σημερινή κίνηση υπάρχει τελικά σχεδιασμός για κάποια ανταλλαγή με άλλο ακίνητο.
Το ερώτημα είναι θεμιτό.
Και η Δημοτική Αρχή οφείλει να απαντήσει ξεκάθαρα ποιος ακριβώς είναι ο σχεδιασμός της.
Αλλά υπάρχει τεράστια απόσταση μεταξύ του:
«Υπάρχει σχέδιο ανταλλαγής;»
και του:
«Ο Μαρτίνης παραιτήθηκε εξαιτίας αυτού».
Για το δεύτερο χρειάζονται αποδείξεις.
Ας δεχτούμε όμως ακόμη και ολόκληρο το σενάριο
Ας κάνουμε όμως κάτι περισσότερο.
Ας δεχτούμε, αποκλειστικά για χάρη της συζήτησης, ότι πράγματι ο Θεόφιλος Μιχαλάτος σκέφτεται «λογιστικά και ανταλλακτικά», όπως γράφει με εμφανώς αρνητική διάθεση το σχόλιο.
Ας υποθέσουμε δηλαδή ότι ο δήμαρχος σκέφτεται:
Ο Δήμος είχε παραχωρήσει ένα δικό του ακίνητο για συγκεκριμένο δημόσιο σκοπό.
Θεωρεί σήμερα ότι ο αρχικός σκοπός δεν υπηρετείται όπως θα έπρεπε.
Διεκδικεί την επιστροφή του.
Παράλληλα θέλει ένα άλλο ακίνητο που βρίσκεται στην κατοχή φορέα της Υγείας και θεωρεί ότι θα μπορούσε να εξυπηρετήσει ανάγκες του Δήμου.
Και επιχειρεί να βρει μια συμφωνία μεταξύ δύο δημόσιων φορέων.
Πού ακριβώς βρίσκεται το μεμπτό;
Αν είναι προς όφελος του Δήμου, αυτή δεν είναι η δουλειά ενός δημάρχου;
Αν πράγματι μπορούσε να υπάρξει μια νόμιμη ανταλλαγή, επωφελής για τον Δήμο και χωρίς να ζημιώνονται οι ανάγκες της δημόσιας Υγείας και –κυρίως– των ατόμων με αναπηρία, γιατί η σκέψη αυτή παρουσιάζεται περίπου ως σκοτεινή επιχειρηματική μεθόδευση;
Ένας δήμαρχος δεν διαχειρίζεται την προσωπική του περιουσία.
Διαχειρίζεται τη δημοτική περιουσία.
Και μία από τις υποχρεώσεις του είναι να εξετάζει πώς αυτή μπορεί να αξιοποιείται καλύτερα προς όφελος των δημοτών.
Αν δύο δημόσιοι φορείς διαθέτουν ακίνητα τα οποία θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν καλύτερα τις ανάγκες του άλλου και μπορούν νομίμως να καταλήξουν σε μια αμοιβαία επωφελή λύση, η ανταλλαγή δεν είναι από μόνη της σκάνδαλο.
Μπορεί να είναι ακριβώς το αντίθετο: ορθολογική διαχείριση δημόσιας περιουσίας.
Φυσικά υπάρχουν προϋποθέσεις.
Πρέπει να γνωρίζουμε τις αξίες των ακινήτων.
Πρέπει να γνωρίζουμε τους νομικούς περιορισμούς.
Πρέπει να διασφαλίζεται ότι δεν υποβαθμίζονται υπηρεσίες Υγείας.
Και πάνω απ’ όλα, επειδή το συγκεκριμένο ακίνητο συνδέθηκε ιστορικά με υπηρεσίες προς άτομα με αναπηρία, πρέπει να υπάρχει απόλυτη διασφάλιση ότι οι ανάγκες τους δεν θα αποτελέσουν παράπλευρη απώλεια οποιασδήποτε συμφωνίας.
Αυτά είναι πραγματικά ερωτήματα.
Το «επιχειρηματικό μυαλό» δεν αποτελεί κατηγορία από μόνο του
Υπάρχει μάλιστα μια ενδιαφέρουσα αντίφαση.
Ο Θεόφιλος Μιχαλάτος είναι επιχειρηματίας.
Αν λοιπόν χρησιμοποιεί την εμπειρία του για να εξετάζει πώς ο Δήμος μπορεί να αξιοποιήσει καλύτερα την περιουσία του, να διαπραγματευτεί με άλλους δημόσιους φορείς και να αποκτήσει ακίνητα που θεωρεί χρήσιμα για την πόλη, αυτό δεν μπορεί αυτομάτως να παρουσιάζεται ως αρνητικό.
Το ερώτημα είναι για ποιον γίνεται η συναλλαγή και ποιος ωφελείται.
Εάν ωφελείται προσωπικά κάποιος, τότε ασφαλώς υπάρχει ζήτημα.
Εάν όμως ωφελείται ο Δήμος Αργοστολίου και οι δημότες του, τότε χρειάζεται κάποιος να μας εξηγήσει πού ακριβώς βρίσκεται η μομφή.
Και επιστρέφουμε στον Μαρτίνη
Ακόμη όμως κι αν αύριο αποδειχθεί ότι υπάρχει ακριβώς αυτός ο σχεδιασμός –ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ, παλιό Παιδικό και πιθανή ανταλλαγή– παραμένει αναπάντητο το βασικό ερώτημα:
Τι σχέση έχει αυτό με την παραίτηση Δημήτρη Μαρτίνη;
Υπάρχει δήλωση του ίδιου;
Όχι, τουλάχιστον μέχρι σήμερα δεν έχει παρουσιαστεί τέτοια.
Υπάρχει επιστολή παραίτησης που να αναφέρει το ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ;
Δεν έχει παρουσιαστεί.
Υπάρχει δημόσια καταγγελία του Μαρτίνη εναντίον του Μιχαλάτου για το συγκεκριμένο θέμα;
Δεν έχει παρουσιαστεί.
Υπάρχει κάποιο έγγραφο που να συνδέει την παραίτηση με τη συγκεκριμένη απόφαση του Δήμου;
Επίσης δεν έχει παρουσιαστεί.
Αντίθετα, αυτό που πλέον έχει δημοσιευθεί είναι ότι ο Δημήτρης Μαρτίνης επικαλέστηκε «πολύ σοβαρούς προσωπικούς λόγους».
Από το «δεν ξέρω» στο «Παλιά μου τέχνη κόσκινο»
Και κάπως έτσι φτάνουμε στην καλύτερη ίσως αντίφαση ολόκληρου του σχολίου.
Ξεκινά:
«Δεν γνωρίζω τους λόγους της παραίτησής του».
Συνεχίζει:
«Έχει να κάνει άραγε…»
Μετά:
«Δεν το γνωρίζουμε…»
Ακολουθεί:
«Μήπως όμως…»
Και κατόπιν:
«Πιθανόν…»
Για να καταλήξει θριαμβευτικά:
«Παλιά μου τέχνη κόσκινο…»
Μα ποια ακριβώς «τέχνη» αποδείχθηκε;
Με ποιο στοιχείο;
Με ποια πληροφορία;
Με ποια δήλωση του Μαρτίνη;
Δεν μπορείς να ξεκινάς ένα κείμενο δηλώνοντας ότι δεν γνωρίζεις τι συνέβη και να καταλήγεις περίπου με ύφος αποκάλυψης για το ποιος βρίσκεται πίσω από αυτό που προηγουμένως παραδέχθηκες ότι δεν γνωρίζεις.
Να ελέγξουμε τον Μιχαλάτο – αλλά για όσα πραγματικά κάνει
Και για να μην υπάρχει καμία παρανόηση:
Η Δημοτική Αρχή πρέπει να ελεγχθεί αυστηρά για την υπόθεση του ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ.
Να εξηγήσει γιατί ανακαλείται η δωρεά.
Να παρουσιάσει τι ακριβώς προβλέπει το συμβόλαιο του 1998.
Να πει ποιος είναι ο τελικός σχεδιασμός για το ακίνητο.
Να απαντήσει εάν υπάρχει ή όχι σκέψη ανταλλαγής.
Να διασφαλίσει απολύτως τα συμφέροντα των ΑμεΑ.
Και αν διεκδικεί το παλιό Παιδικό, να εξηγήσει ξεκάθαρα τι ακριβώς θέλει να το κάνει σήμερα.
Αυτό είναι έλεγχος της εξουσίας.
Άλλο όμως αυτό και άλλο να παίρνουμε μια ανεξήγητη αρχικά παραίτηση και να τη συνδέουμε με τον δήμαρχο μέσω μιας αλυσίδας από «μήπως».
Γιατί έφυγε λοιπόν ο Μαρτίνης;
Σήμερα γνωρίζουμε κάτι περισσότερο από ό,τι γνωρίζαμε όταν έγινε γνωστή η παραίτηση: δημοσιεύθηκε ότι επικαλέστηκε πολύ σοβαρούς προσωπικούς λόγους.
Εάν κάποτε ο ίδιος αποφασίσει να πει περισσότερα, θα τα αξιολογήσουμε.
Εάν εμφανιστούν έγγραφα ή στοιχεία που αποδεικνύουν διαφορετική αιτία, επίσης θα τα εξετάσουμε.
Μέχρι τότε όμως δεν είναι σοβαρό να μετατρέπουμε την απουσία πληροφορίας σε χώρο ελεύθερης πολιτικής μυθοπλασίας.
Και ακόμη περισσότερο δεν είναι σοβαρό να παρουσιάζεται περίπου ως επιβαρυντικό στοιχείο για τον δήμαρχο το ενδεχόμενο να προσπαθεί να πετύχει μια συμφωνία μεταξύ δύο δημόσιων φορέων που –εφόσον είναι νόμιμη, ισόρροπη και δεν ζημιώνει την Υγεία και τα ΑμεΑ– θα μπορούσε να αποβεί προς όφελος του Δήμου.
Ελέγχουμε μια Δημοτική Αρχή γι’ αυτά που κάνει.
Όχι γι’ αυτά που υποθέτουμε ότι σκέφτεται.
Και σίγουρα όχι για τους λόγους μιας παραίτησης που ο ίδιος ο συντάκτης του κατηγορητηρίου ξεκινά παραδεχόμενος ότι… δεν γνωρίζει.
