Πέρασε σχεδόν ένα εικοσιτετράωρο από τη στιγμή που έγινε γνωστή η παραίτηση του Δημήτρη Μαρτίνη από τη διοίκηση των Νοσοκομείων Αργοστολίου και Ληξουρίου και εξακολουθούμε να γνωρίζουμε σχεδόν τα πάντα για την αντικατάστασή του – εκτός από το σημαντικότερο: γιατί έφυγε;
Ξέρουμε ότι υπέβαλε την παραίτησή του.
Ξέρουμε ότι αυτή κατατέθηκε τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου.
Ξέρουμε, σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν από διαφορετικά τοπικά μέσα, ότι του ζητήθηκε να επανεξετάσει την απόφασή του.
Ξέρουμε ότι επέμεινε.
Ξέρουμε ότι η παραίτηση έγινε αποδεκτή.
Και ξέρουμε ήδη ποια πρόκειται να καλύψει προσωρινά το κενό: η Ζωή Μοσχονά, αναπληρώτρια διοικήτρια του Μαντζαβινάτειου.
Αυτό που δεν ξέρουμε είναι το γιατί.
Και όσο περνούν οι ώρες χωρίς επίσημη εξήγηση, τόσο περισσότερο αυτό το «γιατί» αποκτά σημασία.
Καμία επίσημη εξήγηση μέχρι τώρα
Ψάξαμε σήμερα τις διαθέσιμες δημόσιες πηγές.
Την ειδησεογραφία.
Το Υπουργείο Υγείας.
Την 6η Υγειονομική Περιφέρεια.
Την επίσημη ιστοσελίδα του Γενικού Νοσοκομείου Κεφαλληνίας.
Τις διαθέσιμες αναρτήσεις και αναζητήσεις δημόσιων αποφάσεων.
Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχουμε εντοπίσει επίσημη ανακοίνωση που να εξηγεί τους λόγους της παραίτησης.
Δεν υπάρχει δημόσια τοποθέτηση του Δημήτρη Μαρτίνη που να λέει:
«Παραιτήθηκα γι’ αυτό».
Δεν υπάρχει ανακοίνωση του Υπουργείου Υγείας που να εξηγεί τι συνέβη.
Δεν υπάρχει δημόσια ανακοίνωση της 6ης ΥΠΕ που να φωτίζει τα αίτια.
Άρα οτιδήποτε περισσότερο παρουσιάζεται σήμερα ως βεβαιότητα θα ήταν εικασία.
Και δεν πρόκειται να κάνουμε αυτό το λάθος.
Υπάρχουν όμως γεγονότα και πληροφορίες που δημιουργούν εύλογα ερωτήματα.
Αν ήθελαν να παραμείνει, γιατί εκείνος επέμενε να φύγει;
Αυτό είναι ίσως το πρώτο πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο.
Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν μετά την είδηση της παραίτησης, υπήρξαν πιέσεις τόσο από την 6η ΥΠΕ όσο και από τοπικούς παράγοντες προκειμένου ο Δημήτρης Μαρτίνης να ανακαλέσει την απόφασή του.
Δεν την ανακάλεσε.
Επέμεινε.
Αν οι πληροφορίες αυτές είναι ακριβείς, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.
Διότι τότε δεν μιλάμε για έναν διοικητή τον οποίο η πολιτική ηγεσία αποφάσισε απλώς να αντικαταστήσει.
Μιλάμε για έναν διοικητή από τον οποίο ζητήθηκε να παραμείνει και ο οποίος, παρ’ όλα αυτά, επέλεξε να αποχωρήσει.
Και τότε το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο συγκεκριμένο:
Τι ήταν τόσο σοβαρό ώστε να τον κάνει να επιμείνει στην παραίτησή του;
Δεν γνωρίζουμε.
Αλλά δικαιούμαστε να ρωτάμε.
Λίγες ημέρες πριν είχε μιλήσει για τις κενές θέσεις
Υπάρχει και ένα δεύτερο δεδομένο που αξίζει να καταγραφεί.
Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Κωνσταντίνου Κυρανάκη στην Κεφαλονιά, ο Δημήτρης Μαρτίνης είχε αναφερθεί στις πολλές κενές θέσεις του Νοσοκομείου.
Το πρόβλημα της στελέχωσης, βέβαια, δεν αποτελεί είδηση.
Το γνωρίζουμε εδώ και χρόνια.
Το γνωρίζουν οι πολίτες.
Το γνωρίζουν οι γιατροί και οι νοσηλευτές.
Το γνωρίζει η 6η ΥΠΕ.
Και ασφαλώς το γνωρίζει το Υπουργείο Υγείας.
Μάλιστα τον περασμένο Μάιο, κατά την επίσκεψη του υφυπουργού Υγείας Μάριου Θεμιστοκλέους, το ίδιο το Υπουργείο ανακοίνωνε ότι το Γενικό Νοσοκομείο Κεφαλονιάς θα ενισχυθεί με επτά νέες θέσεις ιατρών και το Μαντζαβινάτειο με δύο.
Άρα η ανάγκη ενίσχυσης ήταν επισήμως αναγνωρισμένη.
Συνδέονται οι ελλείψεις προσωπικού με την παραίτηση Μαρτίνη;
Δεν έχουμε κανένα στοιχείο που να μας επιτρέπει σήμερα να το πούμε.
Αλλά όταν ο ίδιος ο διοικητής έχει αναδείξει το πρόβλημα λίγο πριν αποχωρήσει, είναι απολύτως θεμιτό να ζητηθεί από τον ίδιο και από την πολιτική ηγεσία να διευκρινίσουν εάν αυτό έπαιξε οποιονδήποτε ρόλο.
Και υπάρχει η υπόθεση της 19χρονης Μυρτώς
Υπάρχει και ένα τρίτο, εξαιρετικά ευαίσθητο ζήτημα.
Η δικαστική διερεύνηση για τον τραγικό θάνατο της 19χρονης Μυρτώς βρίσκεται σε εξέλιξη.
Πανελλαδικό δημοσίευμα για την παραίτηση Μαρτίνη επισήμανε ότι η αποχώρηση έρχεται στον απόηχο των εξελίξεων γύρω από αυτή την υπόθεση και αναφέρθηκε σε διερεύνηση ενδεχόμενων ευθυνών που μπορεί να αφορούν ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό αλλά και τη διοίκηση.
Εδώ χρειάζεται απόλυτη προσοχή.
Δεν υπάρχει, από όσα έχουμε εντοπίσει, κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι η παραίτηση Μαρτίνη συνδέεται με την υπόθεση.
Και δεν πρέπει να δημιουργηθεί τέτοια εντύπωση χωρίς αποδείξεις.
Τον τελευταίο λόγο για οποιαδήποτε ποινική ή άλλη ευθύνη τον έχει αποκλειστικά η Δικαιοσύνη.
Όμως υπάρχει ένα εύλογο ερώτημα που μπορεί να απαντηθεί πολύ απλά:
Έχει ή δεν έχει οποιαδήποτε σχέση η συγκεκριμένη υπόθεση με την απόφαση του διοικητή να αποχωρήσει;
Εάν δεν έχει, ας ειπωθεί.
Και τότε αυτή η συζήτηση τελειώνει αμέσως.
Το παράδοξο: Ένα Νοσοκομείο που αλλάζει κτιριακά και χάνει τον διοικητή του
Η χρονική στιγμή της παραίτησης έχει και μια ακόμη ιδιαιτερότητα.
Πριν από λίγες ημέρες βλέπαμε τις εικόνες από τη μεγάλη ανακαίνιση του Νοσοκομείου.
Ένα έργο εκατομμυρίων ευρώ βρίσκεται πλέον πολύ κοντά στην ολοκλήρωσή του.
Κλινικές έχουν παραδοθεί.
Η Παθολογική άλλαξε.
Η Μαιευτική άλλαξε.
Η Μονάδα Τεχνητού Νεφρού άλλαξε.
Το κτίριο αναβαθμίζεται.
Προχωρούν οι εργασίες για τον μαγνητικό τομογράφο.
Το Υπουργείο παρουσιάζει το Γενικό Νοσοκομείο Κεφαλληνίας ως μία από τις περιφερειακές δομές στις οποίες το ΕΣΥ «αλλάζει στην πράξη».
Και ακριβώς σε αυτή τη χρονική στιγμή ο διοικητής του Νοσοκομείου παραιτείται.
Αυτό από μόνο του δεν αποδεικνύει τίποτε.
Δημιουργεί όμως μια προφανή αντίφαση στην εικόνα:
Αν όλα προχωρούν ομαλά, τι οδήγησε τον άνθρωπο που διοικούσε το Νοσοκομείο να σηκωθεί και να φύγει;
Η γρήγορη αντικατάσταση λύνει το διοικητικό κενό – όχι το ερώτημα
Το Υπουργείο κινήθηκε γρήγορα για την επόμενη ημέρα.
Η Ζωή Μοσχονά αναμένεται να αναλάβει προσωρινά τη διοίκηση.
Και είναι σωστό να μη μείνει ένα Νοσοκομείο χωρίς διοίκηση.
Μόνο που η ταχύτητα αντικατάστασης δεν απαντά στην αιτία της αποχώρησης.
Δεν μπορεί η ιστορία να γίνει:
«Έφυγε ο Μαρτίνης, ήρθε η Μοσχονά, προχωράμε».
Γιατί δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη αλλαγή σκυτάλης.
Πρόκειται για παραίτηση.
Και μάλιστα, σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, για παραίτηση στην οποία ο ίδιος επέμεινε παρά τις προσπάθειες να μεταπειστεί.
Αυτό απαιτεί μια εξήγηση.
Ο ίδιος ο Μαρτίνης έχει επίσης λόγο να μιλήσει
Η ευθύνη ενημέρωσης δεν αφορά μόνο το Υπουργείο.
Αφορά και τον ίδιο τον Δημήτρη Μαρτίνη.
Διοίκησε έναν από τους σημαντικότερους δημόσιους οργανισμούς της Κεφαλονιάς.
Είχε υπό την ευθύνη του όχι μόνο το Νοσοκομείο Αργοστολίου αλλά, ως κοινός διοικητής, και το Μαντζαβινάτειο Ληξουρίου.
Διαχειρίστηκε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο.
Έζησε τις ελλείψεις προσωπικού.
Τις άγονες προκηρύξεις.
Τις ανάγκες των κλινικών.
Τις μεγάλες κτιριακές παρεμβάσεις.
Τις σχέσεις με την 6η ΥΠΕ και το Υπουργείο.
Την καθημερινή πίεση ενός νησιωτικού νοσοκομείου.
Εάν λοιπόν αποφάσισε ότι δεν μπορεί ή δεν θέλει να συνεχίσει, η τοπική κοινωνία δικαιούται να ακούσει το γιατί.
Όχι από περιέργεια.
Αλλά επειδή η απάντηση ενδέχεται να αφορά τη λειτουργία του δημόσιου Νοσοκομείου της.
Υπάρχει πρόβλημα πίσω από την παραίτηση ή όχι;
Αυτό είναι τελικά το κρίσιμο ερώτημα.
Μπορεί η απάντηση να είναι απολύτως προσωπική.
Μπορεί ο Δημήτρης Μαρτίνης να αποφάσισε ότι έκλεισε ένας κύκλος.
Μπορεί να κουράστηκε.
Μπορεί να υπάρχουν λόγοι που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τη λειτουργία του Νοσοκομείου.
Εάν συμβαίνει αυτό, ας το μάθουμε και ας τελειώσει η συζήτηση.
Μπορεί όμως να υπάρχουν διαφωνίες.
Μπορεί να υπάρχουν προβλήματα λειτουργίας.
Μπορεί να υπάρχει πίεση λόγω της στελέχωσης.
Μπορεί να υπάρχει κάποιος άλλος λόγος που σήμερα αγνοούμε.
Δεν θα επιλέξουμε εμείς ποια εκδοχή μας αρέσει περισσότερο.
Θα περιμένουμε τα στοιχεία.
Αυτό είναι δημοσιογραφία.
Υπουργείο και 6η ΥΠΕ δεν μπορούν να αρκεστούν στη σιωπή
Υπάρχει όμως ένα σημείο στο οποίο η σιωπή αρχίζει να γίνεται πρόβλημα.
Η διοίκηση ενός δημόσιου Νοσοκομείου δεν είναι ιδιωτική υπόθεση.
Ο διοικητής διορίζεται από την Πολιτεία.
Λογοδοτεί σε δημόσιους θεσμούς.
Και η αποχώρησή του επηρεάζει μια δημόσια δομή που εξυπηρετεί δεκάδες χιλιάδες κατοίκους και επισκέπτες.
Γι’ αυτό Υπουργείο Υγείας και 6η ΥΠΕ οφείλουν, στον βαθμό που επιτρέπεται από τα προσωπικά δεδομένα και τη διοικητική διαδικασία, να ενημερώσουν.
Έγινε δεκτή η παραίτηση;
Ποια αιτιολογία κατατέθηκε;
Πρόκειται για προσωπικούς λόγους;
Υπάρχει διαφωνία για τη λειτουργία του Νοσοκομείου;
Υπάρχει κάποιο άλλο διοικητικό ζήτημα;
Ακόμη και μια επίσημη ανακοίνωση δύο παραγράφων θα μπορούσε να κλείσει μεγάλο μέρος της συζήτησης.
Και υπάρχει ένα τελευταίο ερώτημα
Πριν από λίγες ημέρες, όταν γράφαμε για τα εκατομμύρια της ανακαίνισης του Νοσοκομείου, οι πολίτες κάτω από το δημοσίευμα επέμεναν:
«Και οι γιατροί;»
Σήμερα έχουμε ένα ακόμη ερώτημα:
«Και γιατί έφυγε ο διοικητής;»
Τα δύο δεν πρέπει να συνδεθούν αυθαίρετα.
Μπορεί να μην έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.
Αλλά και τα δύο δείχνουν κάτι σημαντικό.
Η δημόσια Υγεία στην Κεφαλονιά δεν μπορεί να αξιολογείται μόνο από τα κτίρια.
Τα 8,4 εκατομμύρια της ανακαίνισης είναι σημαντικά.
Ο νέος εξοπλισμός είναι σημαντικός.
Οι νέες κλινικές είναι σημαντικές.
Αλλά ένα Νοσοκομείο είναι κυρίως οι άνθρωποί του.
Γιατροί.
Νοσηλευτές.
Εργαζόμενοι.
Και διοίκηση.
Όταν λοιπόν ο άνθρωπος που βρίσκεται στην κορυφή της διοικητικής πυραμίδας αποφασίζει ξαφνικά να αποχωρήσει και επιμένει σε αυτή την απόφαση, δεν αρκεί να μάθουμε ποιος θα καθίσει αύριο στην καρέκλα του.
Πρέπει να μάθουμε και γιατί εκείνος σηκώθηκε από αυτήν.
Μέχρι να υπάρξει απάντηση, κανείς δεν δικαιούται να κατασκευάζει σενάρια.
Αλλά κανείς δεν μπορεί και να απαιτεί από την κοινωνία να μη θέτει ερωτήματα.
Η παραίτηση έγινε. Η αντικατάσταση προχωρά. Η εξήγηση, όμως, ακόμη λείπει.
Και αυτή είναι σήμερα η πραγματική είδηση.
